Profil użytkownika: Tomasz

Mam problemy z tą książką, podoba mi się tylko w połowie, a wynika to z jej budowy. Rozdziały reportażowe, te ciekawsze, przeplatają rozważania, bajania o Śląsku, czym jest, był, czym mógłby być i czym nie jest. Podczas czytania tych wynurzeń myślałem sobie, do cholery ile można ciągle pisać o tym samym? Od lat śląscy pisarze ględzą wciąż o tym samym. W pewnym momencie nawet sam Pan Rokita przyznaje, że te dysputy o śląsku interesują już tylko śląskich intelektualistów. Ja pójdę o krok dalej i iż sądzę, że ciągłe mielenie tego tematu to prosty pomysł na siebie śląskich instytucji kulturalnych, wydawnictw oraz twórców. Sam urodziłem się w Chorzowie, żyję tu już prawie pół wieku i wiem że nikogo ze zwykłych zjadaczy chleba nie interesuje czy śląski to gwara czy język, czy będzie on skodyfikowany, nikt z nas nie mówi po śląsku i raczej nie zacznie a większość tych książkowych gdybań to fantazje (i to dość nurzące) autora, które nijak mają się do realiów. Pewnie, kocham Śląsk, mam sentyment do tych panoram z filmów Kutza, czuję nostalgię gdy oglądam stare rodzinne zdjęcia, ale tego świata już nie ma, a obecny Śląsk nie różni od innych części Polski. Z jednej strony śląscy twórcy podkreślają unikalność tego miejsca sami stawiając się poza nawias, a z drugiej strony ciągle mówią jak to Śląsk jest odrzucony i zawsze pokrzywdzony. Książka napisana trochę na siłę bo na zamówienie wydawnictwa bo teraz modnie jest pisać o śląsku i niestety czuć wodolejstwo. Mam sympatię do Pana Rokity i jego stylu ale tutaj trochę czułem jakby zjadał własny ogon. Kilka razy podczas lektury miałem uczucie dejavu, że już tę książkę kiedyś czytałem.

Mam problemy z tą książką, podoba mi się tylko w połowie, a wynika to z jej budowy. Rozdziały reportażowe, te ciekawsze, przeplatają rozważania, bajania o Śląsku, czym jest, był, czym mógłby być i czym nie jest. Podczas czytania tych wynurzeń myślałem sobie, do cholery ile można ciągle pisać o tym samym? Od lat śląscy pisarze ględzą wciąż o tym samym. W pewnym momencie...

Dmochowski to był typ. Niezrównoważony krętacz, pieniacz, który co chwilę szantażował Beksińskiego w swoich listach, a dla którego ta współpraca przez kilkanaście lat musiała być psychiczną torturą. Naprawdę żal mi Zdzisława. We współczesnych wywiadach marszand opowiada bzdury na temat powodów zerwania umowy. Jak na ironię korespondencja ta oraz inne książki marszanda demaskują go (Dmochowskiego) jako człowieka małego, zawistnego i chorego z nienawisci a w jego założeniu książki te i jego działania miały go zapisać go w historii jako wielkiego propagatora. Już teraz mało kto wie kim jest Dmochowski i jaką rolę odegrał w całej historii i w przeciwieństwie do Beksińskiego, wkrótce przepadnie w mrokach historii.

Ten tom listów to była katorga w czytaniu, w köłko o tym samym. Nie polecam.

Dmochowski to był typ. Niezrównoważony krętacz, pieniacz, który co chwilę szantażował Beksińskiego w swoich listach, a dla którego ta współpraca przez kilkanaście lat musiała być psychiczną torturą. Naprawdę żal mi Zdzisława. We współczesnych wywiadach marszand opowiada bzdury na temat powodów zerwania umowy. Jak na ironię korespondencja ta oraz inne książki marszanda...

Ta książka jest jak sam Teatr Korez, a więc bawi, uczy i wzrusza. Jako chorzowianin dodatkowym magnesem były dla mnie różne smaczki na początku książki. Wiedziałem, że Mirosław Neinert jest ciekawą postacią, ale że aż tak? ;) Przeczytana w ekspresowym tempie.

Ta książka jest jak sam Teatr Korez, a więc bawi, uczy i wzrusza. Jako chorzowianin dodatkowym magnesem były dla mnie różne smaczki na początku książki. Wiedziałem, że Mirosław Neinert jest ciekawą postacią, ale że aż tak? ;) Przeczytana w ekspresowym tempie.