Profil użytkownika: karolinaemm

Kleopatra i Frankenstein przeczytałam w ramach klubu książki, ale niestety nie zrobiła na mnie dobrego wrażenia. Największym problemem byli dla mnie bohaterowie — trudno ich polubić, a jeszcze trudniej się z nimi utożsamić, przez co ciężko naprawdę zaangażować się w ich historie.

Dodatkowo przeszkadzało mi tłumaczenie. Momentami miałam wrażenie, że niektóre żarty zupełnie tracą sens po przełożeniu na polski, co wybijało z rytmu i odbierało lekkość dialogom.

Jeśli chodzi o fabułę, mam poczucie, że autorka wzięła na siebie zbyt wiele wątków i nie do końca udało się je spójnie połączyć. Każdy z bohaterów zmaga się z jakimiś problemami, pojawiają się trudne i ważne tematy, ale przez ich nagromadzenie żaden nie wybrzmiewa w pełni. Wszystko jest raczej „muśnięte”, przez co traci na wadze i głębi.

Powstaje pewien chaos — natłok historii, który nie składa się w większą całość i nie prowadzi do wyraźnej konkluzji. Do tego książka jest bardzo „amerykańska” w swoim stylu — sporo tu imprez, używek i dość intensywnego hedonizmu, co nie do końca trafia w mój gust.

To raczej jedna z tych książek, które szybko się czyta, ale równie szybko się o nich zapomina.

Kleopatra i Frankenstein przeczytałam w ramach klubu książki, ale niestety nie zrobiła na mnie dobrego wrażenia. Największym problemem byli dla mnie bohaterowie — trudno ich polubić, a jeszcze trudniej się z nimi utożsamić, przez co ciężko naprawdę zaangażować się w ich historie.

Dodatkowo przeszkadzało mi tłumaczenie. Momentami miałam wrażenie, że niektóre żarty zupełnie...

Chciałam sięgnąć po tę książkę od dłuższego czasu, uwielbiam latać i interesuje mnie lotnictwo. Spodziewałam się garści ciekawostek, ale dostałam przede wszystkim przemądrzałego autora.
Niby chce czytelnikowi wyjaśnić pewne kwestie prostym językiem, ale wiele zagadnień bagatelizuje w dość pretensjonalny i nieprzyjemny sposób. Pojawiają się teksty w stylu: „o tym nie będę mówił”, „sami sobie sprawdźcie”, „szkoda strzępić pióra” czy „pisanie o tym byłoby nudne dla czytelnika, a jeszcze nudniejsze dla mnie”.
Do tego książka jest bardzo amerykańska — i to czuć. Wiele przykładów nie ma przełożenia na europejskie realia, sporo jest też rozważań o tym, jak zdaniem autora coś powinno wyglądać, a niekoniecznie jak wygląda w rzeczywistości.
No i niestety — od pierwszego wydania minęło już 13 lat, więc część treści zwyczajnie się zdezaktualizowała (np. gdy autor pisze o lotniskowym Wi-Fi jako okazji do wysłania maila do ukochanej albo zadzwonienia przez Skype’a).

Chciałam sięgnąć po tę książkę od dłuższego czasu, uwielbiam latać i interesuje mnie lotnictwo. Spodziewałam się garści ciekawostek, ale dostałam przede wszystkim przemądrzałego autora.
Niby chce czytelnikowi wyjaśnić pewne kwestie prostym językiem, ale wiele zagadnień bagatelizuje w dość pretensjonalny i nieprzyjemny sposób. Pojawiają się teksty w stylu: „o tym nie będę...

Chciałam sięgnąć po jakiś polski kryminał i mam wrażenie, że 15-letnia ja byłaby tą książką zachwycona — głównie dlatego, że połowa narracji prowadzona jest z perspektywy kota. Dziś jednak był on dla mnie momentami zwyczajnie drażniący. Co ciekawe, i tak wypadał lepiej niż główna bohaterka.

Największy problem tej powieści to niespójność postaci. Bohaterka jest przedstawiana jako dobra, zaangażowana matka i empatyczna weterynarz, która zmaga się z problemami finansowymi i chorobą syna, a jednocześnie jeździ terenówką i wszędzie chodzi w szpilkach. Niby nie ma pieniędzy na leczenie dziecka, ale podkreślane jest, że nosi torebki od projektantów. Trudno złożyć to w wiarygodny portret psychologiczny. Mam wrażenie, że autorka sama nie do końca wiedziała, kim ta postać ma być — a ponieważ bardzo mocno skupiła się na jej konstrukcji, samo morderstwo i śledztwo zeszły na dalszy plan.

Zbrodnia dzieje się gdzieś w tle, napięcia właściwie brak, a sposób, w jaki sprawa zostaje „wyjaśniona”, jest mało satysfakcjonujący. W fabule niewiele elementów trzyma się kupy, a rozwiązanie sprawia wrażenie pospiesznego i naciąganego. Fakt, że mąż bohaterki — policjant — nie orientuje się, że jego żona nie śpi w domu, może tłumaczyć końcowy cliffhanger, ale raczej nie ratuje całości.

Postaci drugoplanowe, jak sąsiadka czy córki, pojawiają się bez większej logiki i konsekwencji. Są zarysowane pobieżnie i trudno się do nich przywiązać, bo funkcjonują raczej jako elementy tła niż realni uczestnicy historii.

Ostatecznie to dla mnie kryminał, w którym intryga jest jedynie dodatkiem do chaotycznego portretu bohaterki, a nie jego osią. Jako bardzo niezobowiązująca, wakacyjna lektura może komuś wystarczyć, ale jeśli ktoś szuka spójnej fabuły i dobrze poprowadzonego śledztwa, może poczuć niedosyt.

Chciałam sięgnąć po jakiś polski kryminał i mam wrażenie, że 15-letnia ja byłaby tą książką zachwycona — głównie dlatego, że połowa narracji prowadzona jest z perspektywy kota. Dziś jednak był on dla mnie momentami zwyczajnie drażniący. Co ciekawe, i tak wypadał lepiej niż główna bohaterka.

Największy problem tej powieści to niespójność postaci. Bohaterka jest...