Profil użytkownika: Julls

Trudno ocenić mi tę książkę tak, jak wszystkie inne. To osobisty dziennik anonimowego autora, spis jego doświadczeń związanych z wojną w Gazie. Niewiele wiemy o tym mężczyźnie, jego rodzinie i znajomych - pozostają oni bezimienni. Zapiski oscylują głównie wokół emocji autora, dla którego pisanie stało się formą terapii. Mężczyzna sam uważa się za dość progresywnego i uprzywilejowanego mieszkańca Gazy, co jest źródłem jego wyrzutów sumienia, gdyż -nawet w najgorszych chwilach- wiedzie mu się lepiej niż wielu Gazańczykom.

Może to dziwne, jednak zaskoczyła mnie...monotonna codzienność autora i towarzyszących mu ludzi. Przerażające jest to, że ludzie po jakimś czasie są w stanie przyzwyczaić się do WSZYSTKIEGO - zatłoczone ulice, kolejki i dźwięk wybuchów stają się kolejnym elementem codzienności.

Utwór miejscami przypominał mi "Dziennik z powstania warszawskiego" Mirona Białoszewskiego, głównie z powodu krótkich, urywanych, pojedynczych zdań, pisanych jakby "w biegu".

Zdziwiło mnie to, jak nagle urywa się treść dziennika. Już na początku dowiadujemy się, że autorowi udało się uciec do Egiptu. Liczyłam na jakąś wzmiankę o ewakuacji, byłam bardzo ciekawa jej opisu. Z drugiej strony - to nie jest zaplanowana powieść, raczej bieżący opis osobistych przemyśleń autora, trudno więc oczekiwać klamry kompozycyjnej - życie tak nie działa.

Trudno ocenić mi tę książkę tak, jak wszystkie inne. To osobisty dziennik anonimowego autora, spis jego doświadczeń związanych z wojną w Gazie. Niewiele wiemy o tym mężczyźnie, jego rodzinie i znajomych - pozostają oni bezimienni. Zapiski oscylują głównie wokół emocji autora, dla którego pisanie stało się formą terapii. Mężczyzna sam uważa się za dość progresywnego i...

Interesująca książka, która skłoniła mnie do różnych przemyśleń na temat kolonializmu. Doceniam przede wszystkim wspaniałą kreację bohaterek-narratorek. Historia rodziny pastora, która przeprowadza się na misję do zapomnianej przez Boga wioski Kilanga w Kongu została opowiedziana własnie z kilku perspektyw - inaczej tę rzeczywistość postrzega mała Ruth-May, niepełnosprawna Ada, czy nastolatka Rachel. Tyczy się to nawet warstwy językowej - Rachel i Ruth- May często popełniają błędy językowe, Ada uwielbia palindromy, a matka dziewcząt - Orleanna - posiada niezwykle bujną wyobraźnię i wyraża się w kwiecisty sposób. Autorka udowodniła, że jest w stanie snuć opowieść w zupełnie różnych stylach (widać to także w innej jej powieści, "Demon Copperhead") i nadal zachować pewną autentyczność.

Nie chcę spojlerować, więc napiszę tylko, że powieść kończy się w zupełnie innym miejscu niż można by się spodziewać. Zakończenie nie następuje w miejscu, w którym większość wątków wydaje się być rozwiązana. W pewien sposób mi się to podobało, chyba głównie dlatego, że zżyłam się z bohaterkami.

Trudno uniknąć mi porównań do "Demona Copperheada", powieści, dzięki której poznałam twórczość tej autorki. Choć tak naprawdę te książki są bardzo różne - zarówno w zakresie tematyki, jak i samej warstwy językowej. Trudno byłoby mi chyba powiedzieć, że napisała je ta sama osoba, gdybym nie widziała nazwiska autorki na okładce. Przyznaję, że "Demon Copperhead" bardziej mnie zaciekawił - być może autorka lepiej pisze o "własnym podwórku", być może z biegiem lat rozwinęła swoje pisarskie umiejętności.

Interesująca książka, która skłoniła mnie do różnych przemyśleń na temat kolonializmu. Doceniam przede wszystkim wspaniałą kreację bohaterek-narratorek. Historia rodziny pastora, która przeprowadza się na misję do zapomnianej przez Boga wioski Kilanga w Kongu została opowiedziana własnie z kilku perspektyw - inaczej tę rzeczywistość postrzega mała Ruth-May, niepełnosprawna...

Przeczytałam już 4 powieści Piotra Kępińskiego i odnoszę wrażenie, że z publikacji na publikację autor staje się coraz lepszy. W moim odczuciu książka przebija nawet "Szczury z via Vento", choć może wynika to z tego, że ostatnio bardzo interesuję się właśnie tematyką Neapolu.

To NIE JEST przewodnik po mieście, ani "lekka", romantyzująca je powieść. Nie jest to też publikacja w 100% poważna, historyczno-polityczna. Z czasem zaczęłam doceniać specyficzny styl autora, który "skacze z kwiatka na kwiatek", balansuje między opisem lodziarni z małpką, zabytków miasta i okolic, słynnych Neapolitańczyków oraz ludzi związanych z Neapolem, historią, współczesną polityką, anegdotami znajomych i własnymi obserwacjami czy przemyśleniami. Z tych opisów wyłania się opis miasta "warstwowego", pełnego kontrastów i paradoksów, odrzucającego i pięknego jednocześnie. Choć miałam okazję przebywać w Neapolu zaledwie przez parę dni, uważam, że Kępińskiemu doskonale udało się oddać atmosferę miasta (może nawet lepiej niż atmosferę Rzymu czy Abruzji w innych książkach). Mam nadzieję, że pan Piotr wyda kiedyś książki o moich ukochanych Palermo i Genui. Na pewno będzie miał o nich coś ciekawego do powiedzenia.

"Neapol słodki jak sól" okazał się dla mnie przede wszystkim istną kopalnią ciekawostek i "polecajek" - miejsc do odwiedzenia, potraw do spróbowania, książek do przeczytania, filmów do obejrzenia itd. Zachwyciły mnie w szczególności rzeźby Jago, o którym dowiedziałam się z książki. Czuję się jeszcze bardziej zachęcona, by wrócić do Neapolu. Uważam jednak, że ta książka niekoniecznie spodoba się tym, którzy wcześniej nie interesowali się stolicą Kampanii.

Natomiast pozostałym, którzy chcą dowiedzieć się:
-dlaczego w okolicy jedzono pomarańcze z solą
-kto jeździł "pociągami szczęścia" i dlaczego sprzeciwiał się temu kler
-co św. January ma wspólnego z Maradoną
-kim był munaciello
-dlaczego jedzenie chleba i pizzy w pewnym czasie było w Neapolu nie najlepszym pomysłem
i wiele, wiele więcej...serdecznie polecam tę książkę!

Przeczytałam już 4 powieści Piotra Kępińskiego i odnoszę wrażenie, że z publikacji na publikację autor staje się coraz lepszy. W moim odczuciu książka przebija nawet "Szczury z via Vento", choć może wynika to z tego, że ostatnio bardzo interesuję się właśnie tematyką Neapolu.

To NIE JEST przewodnik po mieście, ani "lekka", romantyzująca je powieść. Nie jest to też...