Niestety, książka po 17 latach od wydania mocno zdawkowa w formie oraz mocno tracąca myszką po tym jak już oswoiliśmy się z tematem seksu w Kościele.

Najlepsze rozdziały od 111 do 145 moim skromnym zdaniem.

Niestety, książka po 17 latach od wydania mocno zdawkowa w formie oraz mocno tracąca myszką po tym jak już oswoiliśmy się z tematem seksu w Kościele.

Najlepsze rozdziały od 111 do 145 moim skromnym zdaniem.

Zdecydowanie najlepsze to o prysznicu, o muchomorku i o ziarnku piasku.

Z dedykacją dla p.Tiny:
"Sowa nastroszyła pióra. Żal jej się zrobiło muchomorowej rodziny. Ach, ci ludzie! Ale ponieważ była stara i mądra, wiedziała już co nieco o świecie.
— Widzisz, mały — powiedziała ludzie dzielą się na dwa rodzaje. Są tacy, którzy psują, i tacy, co nie psują, a nawet naprawiają. Popatrz tam — wskazała skrzydłem. — Co mają powiedzieć mrówki? Budowały to mrowisko wiele miesięcy, starannie i dokładnie, drążyły równiutkie korytarze, znosiły zapasy do spiżarni. Aż przyszli ludzie i wszystko im zburzyli. Ale potem leśniczy całe mrowisko ogrodził, żeby już nikt go nie zniszczył. Tak, tak — pokiwała głową stara sowa. — Ludzie są bardzo różni."

Mrowisko to Palestyna.

Zdecydowanie najlepsze to o prysznicu, o muchomorku i o ziarnku piasku.

Z dedykacją dla p.Tiny:
"Sowa nastroszyła pióra. Żal jej się zrobiło muchomorowej rodziny. Ach, ci ludzie! Ale ponieważ była stara i mądra, wiedziała już co nieco o świecie.
— Widzisz, mały — powiedziała ludzie dzielą się na dwa rodzaje. Są tacy, którzy psują, i tacy, co nie psują, a nawet naprawiają....

Mimo kochania Eucharystii ta książka mnie wymęczyła potwornie. Przeczytałem z rekomendacji znajomego ze wspólnoty. Już wiem, że nasza wrażliwość może się nie spotkać w opisie Dziękczynienia.

Książka praktycznie składa się z uwznioślonych tekstów cytatów ludzi Kościoła o Eucharystii. Jak dla mnie, książka nie do przetrawienia na następny raz.

Mimo kochania Eucharystii ta książka mnie wymęczyła potwornie. Przeczytałem z rekomendacji znajomego ze wspólnoty. Już wiem, że nasza wrażliwość może się nie spotkać w opisie Dziękczynienia.

Książka praktycznie składa się z uwznioślonych tekstów cytatów ludzi Kościoła o Eucharystii. Jak dla mnie, książka nie do przetrawienia na następny raz.

Drugi tom o przygodach niskiego, ale inteligentnego jeża Jeffersona znów zaprasza do poznania dalszej historii "włóczęgowskich" wycieczkowiczów. Akcja wydarza się 4 lata później, po historii z pierwszego tomu i rozwinie historię samotnej królicy Simony. Na próbę zostaje wystawiona przyjaźń jeża oraz prosiaka, lojalność wobec danego słowa oraz dobre serca cierpiących zwierząt, które postanawiają szukać rozwiązania swoich problemów, gdzieś na dalekim południu.

Co przynoszą nowe historie Jean-Claude?
Z pewnością zaproszą was do zachwytu na relacjami oraz inteligentnym humorem każdego z bohaterów. Absolutnie mam słabość do tego zwierzęco-ludzkiego świata.

Drugi tom o przygodach niskiego, ale inteligentnego jeża Jeffersona znów zaprasza do poznania dalszej historii "włóczęgowskich" wycieczkowiczów. Akcja wydarza się 4 lata później, po historii z pierwszego tomu i rozwinie historię samotnej królicy Simony. Na próbę zostaje wystawiona przyjaźń jeża oraz prosiaka, lojalność wobec danego słowa oraz dobre serca cierpiących...

Finalnie po skończeniu książki i nie do końca jestem przekonany aby zwroty takie jak "bzykać się" (str. 31) lub "wypierdalaj" (str. 98) są potrzebne 10-latkom, bo to jest zalecana kategoria wiekowa dla tego tomiku. Nie czuję, by to tłumaczenie pasowało do serii "filigrany". Pani Jadwigo, z pewnoscia można było użyć lepszych wyrazów. Panie Guus, nie wiem czy to intencjonalne czy nie, ale pisanie rozdziału o kopulowaniu psów chyba nie do końca będzie zrozumiałe przez dzieci. Dorośli z pewnością rozumieją drugie dno lektury, ale dla dzieci będzie to jeszcze przekraczającą lektura.

Finalnie po skończeniu książki i nie do końca jestem przekonany aby zwroty takie jak "bzykać się" (str. 31) lub "wypierdalaj" (str. 98) są potrzebne 10-latkom, bo to jest zalecana kategoria wiekowa dla tego tomiku. Nie czuję, by to tłumaczenie pasowało do serii "filigrany". Pani Jadwigo, z pewnoscia można było użyć lepszych wyrazów. Panie Guus, nie wiem czy to intencjonalne...

Gdyby ta książką była bombą, prawdopodobnie Garwolina i okolic już by z nami nie było.

Gdyby ta książką była bombą, prawdopodobnie Garwolina i okolic już by z nami nie było.

Polecona mi przez znajomego focolarina. Okazał się bardzo ożywcza i odświeżająca jak na lata 80. Bardzo dobry rozdział o cichości pt. Praytes. Jeśli szukasz czegoś, co nasyci, to się nie zawiedziesz, zapewniam!

Mogę powtórzy za Wojciechem Nowakiem SJ: "Niewielką książkę zaliczam bez wahania do "jednej z" najważniejszych, które przeczytałem w życiu."

Polecona mi przez znajomego focolarina. Okazał się bardzo ożywcza i odświeżająca jak na lata 80. Bardzo dobry rozdział o cichości pt. Praytes. Jeśli szukasz czegoś, co nasyci, to się nie zawiedziesz, zapewniam!

Mogę powtórzy za Wojciechem Nowakiem SJ: "Niewielką książkę zaliczam bez wahania do "jednej z" najważniejszych, które przeczytałem w życiu."

Duży plus za poruszenie tematu "proroka" i misji w jakiej mamy udział w Kościele dzięki Chrystusowi.

Dobrze splecione intuicje, że prorokowanie opiera się na modlitwie, zaś modlitwa na pragnieniu Boga. Bez tęsknoty możemy daleko nie zajechać, a paradoks polega na tym, że modlitwa jednocześnie wznieca i zaspokaja tęsknotę-pragnienie Boga.

Dobrze, że o.C. wyciąga na wierzch to, że modlitwa jest powołaniem kapłanów i nikt inny za nich tego zrobić nie może. To rdzeń ich powołania: modlitwa i przepowiadanie Słowa.

Książka to zbiór trzech konferencji, więc jak dla mnie, zdecydowanie za krótka. Ojcze Cantalamessa więcej tego prosimy.

Duży plus za poruszenie tematu "proroka" i misji w jakiej mamy udział w Kościele dzięki Chrystusowi.

Dobrze splecione intuicje, że prorokowanie opiera się na modlitwie, zaś modlitwa na pragnieniu Boga. Bez tęsknoty możemy daleko nie zajechać, a paradoks polega na tym, że modlitwa jednocześnie wznieca i zaspokaja tęsknotę-pragnienie Boga.

Dobrze, że o.C. wyciąga na...

To samo co, tyczy się "Pięćdziesiąt kilka porad na temat typografii" - to pierwsza pomoc i szybki strzał dla przypomnienia sobie podstaw. Po więcej trzeba sięgnąć do Roberta Bringhursta.

Duży plus za różne papiery w publikacji i różne rodzaju druku!

To samo co, tyczy się "Pięćdziesiąt kilka porad na temat typografii" - to pierwsza pomoc i szybki strzał dla przypomnienia sobie podstaw. Po więcej trzeba sięgnąć do Roberta Bringhursta.

Duży plus za różne papiery w publikacji i różne rodzaju druku!

Brudy i dokładność tej kreski idealnie oddają charakter życia i twórczości Kafki! Komiks zbliżony do "Orwell'a" P.Christin&S.Verdier z wydawnictwa Marginesy.

Brudy i dokładność tej kreski idealnie oddają charakter życia i twórczości Kafki! Komiks zbliżony do "Orwell'a" P.Christin&S.Verdier z wydawnictwa Marginesy.

To książka z poradami. Nie ma się co oszukiwać.

Wiedza skubnięta z "Pierwszej pomocy w typografii" oraz z "Elementarza stylu typografii". Całego smaku tej publikacji dodaje właśnie duża doza wolności i skondensowany charakter porad (porada #17: "Jeśli musisz, to możesz lekko rozciągnąć krój, ale tak maksymalnie o 5%, by nikt nie zauważył, dobra?"). Widać, że autor wie, że typografia to: i matematyka, ale i optyka.

Jeśli potrzebujesz na szybko przypomnieć sobie czego unikać w składaniu tekstu, jesteś zielony w typografii lub chcesz doedukować znajomych, czym w ogóle jest 'typografia', bo widzisz jak ciągle zostawiają 'sieroty' na końcu wersu w mailach lub dodają światła minuskule, to zdecydowanie warto sięgnąć po ten "poradnik".

Dla osób niezaznajomionych z tematem momentami może brakować wytłumaczenia niektórych wyrazów jak na przykład działa 'firet', ale to zawsze da się znaleźć w słownikach typograficznych obecnych w internecie.

To książka z poradami. Nie ma się co oszukiwać.

Wiedza skubnięta z "Pierwszej pomocy w typografii" oraz z "Elementarza stylu typografii". Całego smaku tej publikacji dodaje właśnie duża doza wolności i skondensowany charakter porad (porada #17: "Jeśli musisz, to możesz lekko rozciągnąć krój, ale tak maksymalnie o 5%, by nikt nie zauważył, dobra?"). Widać, że autor wie, że...

Jeszcze napisze sporą recenzję tej książki, bo sam uczestniczyłem w Ruchu Focolari i przyjmowanie wszystkiego na wiarę w tej książce jest odrobinę naiwne, więc kilka sprostowań się należy 🙃

Najważniejszą wartością tej książki jest drugi rozdział, czyli doświadczenia ofiar i osób, które chciałby dla Ruchu dobrze, by się zmienił, bo w aktualnej formie może prowadzić on do zastygnięcia Ducha w tych strukturach.

cdn.

Jeszcze napisze sporą recenzję tej książki, bo sam uczestniczyłem w Ruchu Focolari i przyjmowanie wszystkiego na wiarę w tej książce jest odrobinę naiwne, więc kilka sprostowań się należy 🙃

Najważniejszą wartością tej książki jest drugi rozdział, czyli doświadczenia ofiar i osób, które chciałby dla Ruchu dobrze, by się zmienił, bo w aktualnej formie może prowadzić on do...

Książka zdecydowanie warta przeczytania. Przypomina, a może nawet uświadamia, jak bardzo nie znamy ani szabatu, ani niedzieli. Odwołanie się w tej książce do źródeł z IV wieku jak chrześcijanie mówili, że "niedziela nie może istnieć bez chrześcijan, a chrześcijanie bez niedzieli" to można się poczuć w niezłej sztafecie pokoleń.

Książka do wcielania w życie i uświadamiania innych jak wielki mamy dar od czasów Zmartwychwstania!

Książka zdecydowanie warta przeczytania. Przypomina, a może nawet uświadamia, jak bardzo nie znamy ani szabatu, ani niedzieli. Odwołanie się w tej książce do źródeł z IV wieku jak chrześcijanie mówili, że "niedziela nie może istnieć bez chrześcijan, a chrześcijanie bez niedzieli" to można się poczuć w niezłej sztafecie pokoleń.

Książka do wcielania w życie i uświadamiania...

Jedną z pierwszych książek jaką dostałem od Cioci Justyny była właśnie o "Fantastycznym Panie Lisie". Trudno nie znaleźć tutaj nawiązań do tej wspaniałej opowieści, która doczekała się animacji w reżyserii Wes Andersona.

Cóż powiedzieć?
Super powrót do lat młodego czytania.
Super fabuła, przyjemny język i genialne smaczki z życia cioci Justyny! Nic tylko czytać i wspólnie gotować!

Jedną z pierwszych książek jaką dostałem od Cioci Justyny była właśnie o "Fantastycznym Panie Lisie". Trudno nie znaleźć tutaj nawiązań do tej wspaniałej opowieści, która doczekała się animacji w reżyserii Wes Andersona.

Cóż powiedzieć?
Super powrót do lat młodego czytania.
Super fabuła, przyjemny język i genialne smaczki z życia cioci Justyny! Nic tylko czytać i wspólnie...

Książka dotknęła mnie do żywego. Niezwykle bogaty przekrój historii, które powinny być opowiedziane. Najbardziej uderzające reportaże to "Terminator", "Na porodówce", "Kochaj bliźniego swego", "Indianin". Nic mną tak mocno nie wstrząsnęło ostatnio jak to.

Książka dotknęła mnie do żywego. Niezwykle bogaty przekrój historii, które powinny być opowiedziane. Najbardziej uderzające reportaże to "Terminator", "Na porodówce", "Kochaj bliźniego swego", "Indianin". Nic mną tak mocno nie wstrząsnęło ostatnio jak to.

Już po 1/3 książki odrobinę żałowałem, że tytuł nie posiada jeszcze drobnego dodatku do tytuł tj. "Męska depresja ABC". Spodziewałem się po tym wywiadzie większego nurkowania i głębi, a jest to raczej przewodnik "co?, gdzie?, kiedy? i po co w ogóle brać te leki?".

Nie nastawiajcie się więc na rozbijanie pancerza wewnętrznego, ale na długotrwałe zachęcanie nieprzekonanych, że "warto udać się na terapię, która jest daniem sobie i terapeucie szansy", czyli rozbijanie pancerza za którym chronią się zasłyszane stereotypy o świecie psychologii i depresji. Jeśli jesteś laikiem w temacie psychologii i terapii, to polecam, bo to dobry wstępniak. Znawców raczej znudzi i uśpi w każdej porze dnia i roku.

Już po 1/3 książki odrobinę żałowałem, że tytuł nie posiada jeszcze drobnego dodatku do tytuł tj. "Męska depresja ABC". Spodziewałem się po tym wywiadzie większego nurkowania i głębi, a jest to raczej przewodnik "co?, gdzie?, kiedy? i po co w ogóle brać te leki?".

Nie nastawiajcie się więc na rozbijanie pancerza wewnętrznego, ale na długotrwałe zachęcanie nieprzekonanych,...

Jeśli jesteś spragniony nowego spojrzenia na chrześcijaństwo, ale nie posiadasz intelektualnego żołądka bez dna i lubisz jednak posiedzieć z treściami, to jest to idealne danie-wstępniak dla Ciebie, żeby zobaczyć jak bardzo nie znasz Azji i to w dodatku historii Chrześcijaństwa w Chinach. Autor z ogromną werwą zachęca, aby poznawać Azję (zostawia nawet na końcu bibliografię wraz z książkami do zapoznania się)

Żałuję, że ten krótki zapis wykładów "o mostach między Wschodem i Zachodem" nie ma więcej sezonów.

Jeśli jesteś spragniony nowego spojrzenia na chrześcijaństwo, ale nie posiadasz intelektualnego żołądka bez dna i lubisz jednak posiedzieć z treściami, to jest to idealne danie-wstępniak dla Ciebie, żeby zobaczyć jak bardzo nie znasz Azji i to w dodatku historii Chrześcijaństwa w Chinach. Autor z ogromną werwą zachęca, aby poznawać Azję (zostawia nawet na końcu bibliografię...

Książka drobna, bo to jedynie rozszerzenie rozważań wygłoszonych w 2006 roku podczas Wielkiego Postu. Na duży plus tej książki jest zachętą spojrzenia na noc jako coś głębokiego i związanego z misterium relacji Bóg i ludu Izraela. Niestety, skoku w Paschę w tradycji żydowskiej zbyt wielkiego nie ma. Za najlepsze rozdział w tej publikacje uznaje noc Mesjasza, czyli opis nocy na krzyżu, której doświadczył Syn podczas opuszczenia przez Ojca. Kilka strona, ale jest w tym genialna esensja doświadczenia bosko-ludzkiego. Bruno nieświadomie odwołuje się do doświadczenia Jezusa Opuszczonego, obecnego w Ruchu Focolari.

Książka drobna, bo to jedynie rozszerzenie rozważań wygłoszonych w 2006 roku podczas Wielkiego Postu. Na duży plus tej książki jest zachętą spojrzenia na noc jako coś głębokiego i związanego z misterium relacji Bóg i ludu Izraela. Niestety, skoku w Paschę w tradycji żydowskiej zbyt wielkiego nie ma. Za najlepsze rozdział w tej publikacje uznaje noc Mesjasza, czyli opis nocy...

Brakuje około 450. stron świadectw o jedności wśród chrześcijan. Dlaczego ta książka jest tylko "ulotką" o życiu wspólnoty ekumenicznej w USA? To mała książka to powinna być przedmową, która rozpoczyna grube tomiszcze o historiach wspólnoty łączącej chrześcijan.

"Dan, gdzie te historie?" ja się pytam?
Gdzie głębia całej wspólnoty Alleluja?
Nie mamy podobno czasu na nie działanie dla jedności, kto więc opowie te historie całemu Kościołowi? Chłopaku, mam nadzieję, że siedzisz i piszesz o tych historiach od kilku lat i będzie to wydane na 50. lecie wspólnoty.

Brakuje około 450. stron świadectw o jedności wśród chrześcijan. Dlaczego ta książka jest tylko "ulotką" o życiu wspólnoty ekumenicznej w USA? To mała książka to powinna być przedmową, która rozpoczyna grube tomiszcze o historiach wspólnoty łączącej chrześcijan.

"Dan, gdzie te historie?" ja się pytam?
Gdzie głębia całej wspólnoty Alleluja?
Nie mamy podobno czasu na nie...

Uważam, że ta publikacja to jest kropla w morzu potrzeb, jeśli chodzi o dokumentację naprawdę dobrych wspomnień i naprawdę "ciekawej" architektury kin. Cieszę się, że ta publikacja w ogóle powstała. cdn.

Uważam, że ta publikacja to jest kropla w morzu potrzeb, jeśli chodzi o dokumentację naprawdę dobrych wspomnień i naprawdę "ciekawej" architektury kin. Cieszę się, że ta publikacja w ogóle powstała. cdn.