Profil użytkownika: Joule

Po co było mnie rodzić, żeby mnie nie lubić? (str. 89).

Po co było mnie rodzić, żeby mnie nie lubić? (str. 89).

Wiele lat temu pewna matka napisała do C.S. Lewisa o swoim synu (lat dziewięć) i jego miłości do Opowieści z Narni. Chłopiec miał wyrzuty sumienia, ponieważ czuł, że kocha Aslana (głównego bohatera opowieści) bardziej od Jezusa. Z wdziękiem i bystrością Lewis odpisał jej, że nie powinna się martwić: „Ponieważ to, co mówi bądź robi Aslan, i za co go kochamy, tak naprawdę jest tym, co robił i mówił Jezus. Zatem Laurence sądząc, że kocha Aslana, tak naprawdę kocha Jezusa i być może kocha Go bardziej niż kiedykolwiek dotąd". Nic dodać, nic ująć. Wszystko, co kochamy w Aslanie, należy do Jezusa. (s. 34).

Wiele lat temu pewna matka napisała do C.S. Lewisa o swoim synu (lat dziewięć) i jego miłości do Opowieści z Narni. Chłopiec miał wyrzuty su...

Chciałam wszystko zapisać, ponieważ wydawało mi się, że nie mogę mówić innymi słowami niż te, które są zapisane. Byłam dziwadłem słynącym w całej rodzinie z tego, że lubię książki. Każdy to o mnie wiedział i wzbudzało to w moich krewnych specyficzne uczucia – z pogranicza podziwu i pogardy – jak się okazało, granica była bardzo cienka. (str. 34-35).

Chciałam wszystko zapisać, ponieważ wydawało mi się, że nie mogę mówić innymi słowami niż te, które są zapisane. Byłam dziwadłem słynącym w ...

Matka często wpadała do pokoju i sprawdzała, co robię. Kiedy wychodziła z domu i nie mogła tego dopilnować, zabierała ze sobą kabel od zasilacza. Mój brat wpadał wtedy w histerię. Dzwonił do niej i mówił, że się zabije, ale to zazwyczaj nie pomagało, bo matka zwykła traktować nasze groźby nonszalancko: byliśmy tylko dziećmi i nie mieliśmy zbyt wielu przywilejów, ani nawet statusu prawdziwej osoby, z którą ktoś by się liczył. Nikt nie wierzył w ani jedno nasze słowo. (str. 39).

Matka często wpadała do pokoju i sprawdzała, co robię. Kiedy wychodziła z domu i nie mogła tego dopilnować, zabierała ze sobą kabel od zasil...

Często dostawałam ubrania Dzięki temu mogłam poczuć się jeszcze biedniejsza i jeszcze głośniej nad sobą płakać. (str. 89).

Często dostawałam ubrania Dzięki temu mogłam poczuć się jeszcze biedniejsza i jeszcze głośniej nad sobą płakać. (str. 89).

Do mnie należał świat na zewnątrz, który był o wiele za wielki. Starałam się go unikać, ale nie zawsze miałam wybór, bo moje zdanie nigdy nie było wystarczająco ważne, żeby go wysłuchać. Z tego, co mówiłam, wszyscy się śmiali. Zaczęłam kłamać, ponieważ nie widziałam różnicy pomiędzy mówieniem prawdy a wymyślaniem jej. Ta różnica nie miała znaczenia. Wszystko, co mówiłam, było wyłącznie słowami dziecka, a więc o statusie: powagi zero. Urocze lub głupie, ale najbardziej żadne. (str. 103).

Do mnie należał świat na zewnątrz, który był o wiele za wielki. Starałam się go unikać, ale nie zawsze miałam wybór, bo moje zdanie nigdy ni...

Ujął w mocne dłonie kamień, ucałował go, podniósł, i w pobożnym skupieniu położył go z powrotem w tym samym miejscu, na którym spał, i postanowił go nazwać, albowiem jeżeli go nie nazwie, kamień będzie tylko martwym kamieniem, a nie natchnionym znakiem obecności Pańskiej. -Będziesz się nazywał, kamieniu, Bethel, Dom Boga...-szepnął i wzniósłszy ręce do nieba wypowiedział w niedowiarstwie swoim ślubowanie, które było raczej wyzwaniem Pana i poddaniem Go próbie niż przysięgą: - Jeżeli Jahwe, Bóg, roztoczy nade mną opiekę i będzie stróżem mojej drogi i moich kroków, i da mi chleb powszedni i odzienie, i jeżeli wrócę do domu ojca mojego, Wiekuisty, Pan mocy, Jahwe, będzie moim Bogiem. To powiedziawszy wylał ze dzbana oliwę na kamień. I w życiu Jakuba rozpoczęło się wielkie zdobywanie Boga.

Ujął w mocne dłonie kamień, ucałował go, podniósł, i w pobożnym skupieniu położył go z powrotem w tym samym miejscu, na którym spał, i posta...

I Izaak wspomniawszy to zdarzenie, westchnął do swojego wspomnienia, a wspomnienie westchnęło do niego, i tak siedzieli obok siebie - on i wspomnienie - i wzdychali do siebie wzajemnie pod dębami w Mamre.

I Izaak wspomniawszy to zdarzenie, westchnął do swojego wspomnienia, a wspomnienie westchnęło do niego, i tak siedzieli obok siebie - on i w...

Tak modlił się Izaak, a modlitwa jego upodabniała się do modlitwy świerszczów, i obie razem tworzyły zgodny chód, w którym tylko Pan umiał odróżnić dźwięk człowieczych słów od ćwierkania ukrytych w trawie owadów.

Tak modlił się Izaak, a modlitwa jego upodabniała się do modlitwy świerszczów, i obie razem tworzyły zgodny chód, w którym tylko Pan umiał o...