Rewelacyjne zakończenie cyklu. Pozostawiające spory niedosyt, ale myślę że tak będzie lepiej, niż miałby powstać nieskończony się tasiemiec podobny do Honorverse (użyłem takiego porównania celowo bo jako wielki fan twórczości Webera uważam, że Algorytmy Wojny dorównują mu jakością).

Rewelacyjne zakończenie cyklu. Pozostawiające spory niedosyt, ale myślę że tak będzie lepiej, niż miałby powstać nieskończony się tasiemiec podobny do Honorverse (użyłem takiego porównania celowo bo jako wielki fan twórczości Webera uważam, że Algorytmy Wojny dorównują mu jakością).

Niestety nie da się już tego czytać. Ilość wulgaryzmów, pozbawionych sensu dygresji, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek popychania fabuły do przodu (opis kolejnego mordobicia nie jest dla mnie żadnym rozwijaniem fabuły) przekroczyło już moje możliwości.

Książki, których fabuła przypomina scenariusz gry komputerowej - idź z punku A do punktu B, po drodze pokonaj bossa X - są generalnie mało wciągające dla mnie, ale zawsze mogą się uratować ciekawym i ciekawie opowiedzianym światem, interesującym bohaterem, bądź po prostu mistrzowskim językiem, który pozwala zapominać typowo linearną konstrukcję fabuły. I to było w cyklu Komornika. W Arenie niestety tego już zabrakło. Odpuszczam sobie pozostałe części. Szkoda życia.

Niestety nie da się już tego czytać. Ilość wulgaryzmów, pozbawionych sensu dygresji, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek popychania fabuły do przodu (opis kolejnego mordobicia nie jest dla mnie żadnym rozwijaniem fabuły) przekroczyło już moje możliwości.

Książki, których fabuła przypomina scenariusz gry komputerowej - idź z punku A do punktu B, po drodze pokonaj bossa X...