Słowa światłości

No i MUSIAŁAM zacząć od razu, nie dałabym rady czekać ha ha.
Tak bardzo rozbudowana opowieść, dopracowana i szczegółowa jak mało, która. Szczerze podziwiam autora o to, że zadbał tu o każdy szczegół, nawet najmniejszy.
Bardzo dobra kontynuacja DROGI KRÓLÓW uważam, że trzyma poziom, bardzo fajnie połączone wątki. I nadal obstaję przy tym, że Kaladin to moja ulubiona postać.
Z każdą następną stroną apetyt rośnie… ja mam tą przyjemność, że nie muszę czekać na następne części :).

No i MUSIAŁAM zacząć od razu, nie dałabym rady czekać ha ha.
Tak bardzo rozbudowana opowieść, dopracowana i szczegółowa jak mało, która. Szczerze podziwiam autora o to, że zadbał tu o każdy szczegół, nawet najmniejszy.
Bardzo dobra kontynuacja DROGI KRÓLÓW uważam, że trzyma poziom, bardzo fajnie połączone wątki. I nadal obstaję przy tym, że Kaladin to moja ulubiona...

Drugi tom niby trzyma poziom pierwszego, ale juz tak nie zachwyca. To wciaz znakomicie przygotowane i unikatowe uniwersum, a duet bohaterow ktory tak polubilem w poprzedniej ksiazce blyszczy tu jeszcze bardziej, ale...Po tak wysokiej sredniej ocen spodziewalem sie tu jakiegos trzesienia ziemii, opadow szczeki i lez w oczach. A tymczasem to 'tylko' bardzo dobra kontynuacja.

Drugi tom niby trzyma poziom pierwszego, ale juz tak nie zachwyca. To wciaz znakomicie przygotowane i unikatowe uniwersum, a duet bohaterow ktory tak polubilem w poprzedniej ksiazce blyszczy tu jeszcze bardziej, ale...Po tak wysokiej sredniej ocen spodziewalem sie tu jakiegos trzesienia ziemii, opadow szczeki i lez w oczach. A tymczasem to 'tylko' bardzo dobra kontynuacja.

Po zachwytach nad konstrukcją świata i fabuły z "Drogi Królów" kolejna część przykłówa naszą uwagę odkrywając kolejne tajemnice i spiski. Kontynuuje a wręcz zamyka wątki od zera do bohatera dla Shallan i Kaladina a także mistrzowsko rozwija wątek Dellinara. Mimo że początkowa fascynacja światem nie jest już na tym samym poziomie, ma on jeszcze wiele do pokazania. Fakt że autor wydaje się być cały czas kilka kroków przed nami, wciąż bez problemu zaskakując i wprowadzając nowe wątki poboczne jest wisienką na torcie. Świetna kontynuacja serii.

Po zachwytach nad konstrukcją świata i fabuły z "Drogi Królów" kolejna część przykłówa naszą uwagę odkrywając kolejne tajemnice i spiski. Kontynuuje a wręcz zamyka wątki od zera do bohatera dla Shallan i Kaladina a także mistrzowsko rozwija wątek Dellinara. Mimo że początkowa fascynacja światem nie jest już na tym samym poziomie, ma on jeszcze wiele do pokazania. Fakt że...

Ku mojemu zaskoczeniu i radości drugi tom utrzymał poziom Drogi Królów. Mogę się nawet zgodzić z opinią, że delikatnie ją przebił.

Chociaż dostrzegam w nim trochę więcej rzeczy, które nie do końca mi się podobały. O ile samo zakończenie jest dla mnie satysfakcjonujące, to nagły „power-up” kilku postaci już niekoniecznie. Dla mnie stało się to trochę za szybko i za łatwo (jak w przypadku Dalinara).

Shallan nadal pozostaje najmniej lubianą przeze mnie postacią, co nie znaczy, że jest słaba. Wcześniej jej wątek był mniej angażujący, ale to chyba z powodu miejsca akcji. Wszystko z nią związane działo się jakby obok głównej historii, ale po jej przybyciu na Strzaskane Równiny było już lepiej.

Mimo że Kaladin nadal pozostaje moją ulubioną postacią, a jego moment utraty, a później odzyskania więzi z Syl jest chyba moim ulubionym w Słowach Światłości, to najbardziej ponownie zaintrygował mnie Skrytobójca w bieli. Chociaż nie do końca pasuje mi do niego to określenie, bo gość raczej wpada jak Rambo i robi rozpierduchę. Jego ostatnia scena sprawia jednak, że chcę wiedzieć, co się z nim dalej będzie działo (jest tu też fajny smaczek dla osób, które czytały Rozjemcę). Może dlatego, że poświęca mu się relatywnie mało miejsca w powieści.

Podobnie jak do Drogi Królów, do Słów Światłości też będę wracał i polecam je wszystkim, którzy szukają naprawdę dobrego fantasy. Mimo swoich rozmiarów książki nie są trudne, więc nie ma się co zastanawiać!

Ku mojemu zaskoczeniu i radości drugi tom utrzymał poziom Drogi Królów. Mogę się nawet zgodzić z opinią, że delikatnie ją przebił.

Chociaż dostrzegam w nim trochę więcej rzeczy, które nie do końca mi się podobały. O ile samo zakończenie jest dla mnie satysfakcjonujące, to nagły „power-up” kilku postaci już niekoniecznie. Dla mnie stało się to trochę za szybko i za łatwo...

Czytanie drugiego tomu, kiedy pierwszy był genialny, jest zawsze dla mnie obarczone nutką niepewności. Na szczęście w dalszym ciągu było wspaniale. Nie wiem jak Sanderson to robi, że pisze kobyłę na ponad tysiąc stron i ona mnie nie nudzi.
Aż żal mi było, że ostatnio miałam tak mało czasu na czytanie. Odrywanie się zwłaszcza od końcówki, w której tyle się działo, było niezwykle irytujące.
Podziwiam pomysły autora, ale też sposób w jaki tworzy swoje historie, kreuje bohaterów, dostarcza emocji.

Czytanie drugiego tomu, kiedy pierwszy był genialny, jest zawsze dla mnie obarczone nutką niepewności. Na szczęście w dalszym ciągu było wspaniale. Nie wiem jak Sanderson to robi, że pisze kobyłę na ponad tysiąc stron i ona mnie nie nudzi.
Aż żal mi było, że ostatnio miałam tak mało czasu na czytanie. Odrywanie się zwłaszcza od końcówki, w której tyle się działo, było...

Drugi tom Archiwum Burzowego Światła to kontynuacja na jeszcze wyższym poziomie. Historia jest bardziej dynamiczna niż w pierwszej części, a napięcie rośnie niemal przez całą książkę. Świat przedstawiony dalej się rozwija i pokazuje kolejne ciekawe miejsca, kultury i tajemnice.

Największą siłą powieści pozostają bohaterowie. Ich rozwój jest bardzo satysfakcjonujący, a czytelnik jeszcze bardziej angażuje się w ich losy. Każdy z głównych wątków wnosi coś interesującego do historii, dzięki czemu trudno się od książki oderwać.

Finał jest bardzo widowiskowy i epicki, a całość pozostawia ogromną chęć sięgnięcia po kolejną część.

Drugi tom Archiwum Burzowego Światła to kontynuacja na jeszcze wyższym poziomie. Historia jest bardziej dynamiczna niż w pierwszej części, a napięcie rośnie niemal przez całą książkę. Świat przedstawiony dalej się rozwija i pokazuje kolejne ciekawe miejsca, kultury i tajemnice.

Największą siłą powieści pozostają bohaterowie. Ich rozwój jest bardzo satysfakcjonujący, a...

Świetliści rycerze powracają, choć nie każdy w to wierzy. Kaladin z niewolnika staje się dowódcą straży, ale ciągle nie może zapomnieć o swojej przeszłości. Shallan niespodziewanie zostaje zmuszona do zajęcia miejsca Jasnah i stania się nową Jasnością. Dowiaduje się też, że musi wyjść za mąż za swojego kuzyna.

Ten tom czytało mi się ciężej niż pierwszy, trochę mi się dłużył i gubiłam się w postaciach drugoplanowych i ich perspektywach. Przez większość czasu czekałam na powrót do narracji Kaladina i Shallan, chociaż wątek miłosny tej drugiej niespecjalnie mnie przekonał i nie widziałam momentu, gdzie w aranżowanym narzeczeństwie mogłoby pojawić się coś szczerego. Natomiast ta dwójka nadal jest moimi ulubionymi postaciami, lubię i rozumiem ich oboje, toteż ciekawie było obserwować, jak się poznają i zostają niejako przeciwnikami, przy czym każde ma swoje racje. Kaladin został głęboko skrzywdzony i walczy o swoje miejsce, ale lata dyskryminacji czasem go zaślepiają. Z kolei Shallan skupia się na udowodnieniu swojej wartości jako kobieta, ale nie rozumie, że pod pewnymi względami i tak jest uprzywilejowana, co było bardzo realne i ludzkie. Również jej relacja z Tyn była niejednoznaczna, dziwna i zaskakująca. W książce nie brakuje ciekawych refleksji na temat różnego rodzaju dyskryminacji, zaślepienia przez przeszłość, różnic między różnymi grupami, czy dyskusji na temat usprawiedliwiania się słynnym ,,wykonywaniem rozkazów”. Jednak nie czułam się tak zaangażowana i zaintrygowana jak w ,,Drodze królów”, gdzie czasami się gubiłam, ale czerpałam przyjemność z szukania wyjaśnień, dokąd to wszystko zmierza.

Na tę chwilę nie jestem tak zachwycona tą serią jak niektórzy, ale na pewno będę ją kontynuować, szczególnie że zakończenie było naprawdę mocne.

,, Bycie człowiekiem oznacza poszukiwanie piękna(…) Nie rozpaczaj i nie kończ polowania dlatego, że na twojej drodze wyrastają ciernie.”

Świetliści rycerze powracają, choć nie każdy w to wierzy. Kaladin z niewolnika staje się dowódcą straży, ale ciągle nie może zapomnieć o swojej przeszłości. Shallan niespodziewanie zostaje zmuszona do zajęcia miejsca Jasnah i stania się nową Jasnością. Dowiaduje się też, że musi wyjść za mąż za swojego kuzyna.

Ten tom czytało mi się ciężej niż pierwszy, trochę mi się...

Daję mocną ósemkę, choć przyznam, że po tych wszystkich zachwytach spodziewałem się czegoś, co kompletnie zwali mnie z nóg. Może to kwestia tego, że czytałem to świeżo po serii Red Rising, a może po prostu Z mgły zrodzony postawił poprzeczkę odrobinę wyżej.

Co mi zgrzytało?
Przede wszystkim tempo. Sanderson ma specyficzny styl – co chwilę wrzuca Interludia, które totalnie wybijały mnie z rytmu. Rozumiem, że budują one tło świata, ale często opowiadają o rzeczach, które wydawały mi się kompletnie nieistotne dla głównej osi fabuły. Przez to rwane tempo miałem problem, żeby poczuć taką prawdziwą, "bebechową" więź z bohaterami.

Postacie są świetnie rozpisane, dojrzewają i ewoluują, ale gdy dochodziło do wielkich scen walki i prowadzenia ludzi do boju, nie czułem tego ognia, który towarzyszył mi np. przy Darrowie z Red Rising. Tam emocje buzowały, tutaj jest to bardziej "techniczne".

Co zachwyca?
Bez dwóch zdań – świat. Roshar to nie jest kolejna kraina fantasy z lasami i elfami. To fascynująca, surowa planeta, gdzie flora i fauna musiały przystosować się do niszczycielskich Arcyburz. Wszystko - od krabopodobnych stworzeń po rośliny chowające się w skałach - jest przemyślane i unikalne. Skala tego uniwersum i jego historii robi piorunujące wrażenie, nawet jeśli sama akcja czasem zwalnia.

Podsumowując: Bardzo dobra książka, światotwórstwo to absolutny top, ale pacing i rwana narracja sprawiły, że czułem się trochę wybijany z rytmu.

Daję mocną ósemkę, choć przyznam, że po tych wszystkich zachwytach spodziewałem się czegoś, co kompletnie zwali mnie z nóg. Może to kwestia tego, że czytałem to świeżo po serii Red Rising, a może po prostu Z mgły zrodzony postawił poprzeczkę odrobinę wyżej.

Co mi zgrzytało?
Przede wszystkim tempo. Sanderson ma specyficzny styl – co chwilę wrzuca Interludia, które totalnie...

Czytało mi się trochę gorzej niż część pierwsza - prawdopodobnie przez brak ulubionej postaci - Jasnah a także przez zbyt duży boost umiejętności niektórych bohaterów ale zobaczymy co przyniosą następne części

Czytało mi się trochę gorzej niż część pierwsza - prawdopodobnie przez brak ulubionej postaci - Jasnah a także przez zbyt duży boost umiejętności niektórych bohaterów ale zobaczymy co przyniosą następne części

Podniosłość i dramatyzm tej części przerósł moje najśmielsze oczekiwania.

Podniosłość i dramatyzm tej części przerósł moje najśmielsze oczekiwania.