"Perswazje" uważane są za najdojrzalsza książkę Jane Austen, jest również ostatnią przez nią napisaną. Jako dwudziestokilku letnia dziewczyna, mająca już za sobą lekturę "Dumy i Uprzedzenia" oraz "Emmy", jestem w stanie się z tym zgodzić. I to dobrze, ale też źle.

W książce przyglądamy się losom Anny Elliot, środkowej z sióstr Elliot, potomkini rodu baronetów, który jednak traci nieco na swoim majątku (jak i społecznym wizerunku). Z tego powodu, rodzina zmuszona jest opuścić rodzinną posiadłość Uppercross i przesiedlić się do Bath - zanim się to jednak stanie, Anna spędza czas u swojej zamężnej siostry. Tam też losy krzyżują się z jej narzeczonym sprzed wielu lat. I tu rodzi się pytanie: czy ich miłość przetrwała bolesne rozstanie a jeśli tak - czy dojrzała na tyle, by tym razem przeciwstawić się perswazjom?

W porównaniu do znanych mi już głównych bohaterek wykreowanych przez Austen, Anna jest najdojrzalszą z nich. Daleko jej do błyskotliwego zacięcia Elizabeth i do dziecięcych manipulacji Emmy. Z tego powodu, choć uwielbiam każdą z tych postaci, z Anną najciężej mi się utożsamić. Zdecydowanie czuć, że ma za sobą ma już wiele doświadczeń, które ukształtowały ją w osobę spokojną, acz czułą i opiekuńczą - żeby nie powiedzieć pomiataną. Choć przejawia również oznaki silnego charakteru, to jednak brakowało mi w niej tej "młodzieńczej" iskry, która wprowadziłaby nieco chaosu na karty powieści.

Jak zawsze u Jane Austen, mamy cudowny przekrój społeczeństwa, tym razem z perspektywy rodziny, która może poszczycić się ważnym nazwiskiem. Jest więc dużo rozważań o "dobrym towarzystwie" i "dobrych partiach", ale wszystko oczywiście okraszone niezwykłą ironią i samoświadomością systemu jaki jest opisywany. To wszystko sprawia, że chociaż pewne społeczne konstrukty we współczesnych umysłach budzą jawny sprzeciw, Austen tworzy z nich prawdziwą, inteligentną miniaturę. I przenosi nas w ten świat, przyjęć, spacerów i odwiedzin, tak że zaczynamy powoli wczuwać się w jego leniwy rytm.

To co jak zawsze mi się podobało, to kreacja postaci - Jane Austen w mojej opinii jest mistrzynią wnikania w duszę bohaterów. Oprócz głównej bohaterki, mamy cały przekrój różnych charakterów, ze swoją własną historią i charakterem. Do tego nieodłączny w powieści romans szczególnie podobał mi się, gdyż ciężar wielu lat wspólnej historii bohaterów dodawał nieco więcej do emocjonalnej stawki. Z plusów muszę też wymienić konkretną scenę - konwersacja o uczuciach, i następujący po nich list - wiele pisarek romansów chciałoby umieć tak wykreować napięcie!

Z minusów: tak jak wspomniałam, Anna w mojej głowie nieco niknęła na tle swoich poprzedniczek. Również fabuła, powieści zdecydowanie krótkiej, momentami mi się dłużyła. Miałam wrażenie, że problemem był właśnie brak głębi, jako efekt braku czasu dla rozwinięcia różnych wątków. Niektóre ciekawe postaci zostały potraktowane po macoszemu, przez co ich działania straciły na swoim efekcie. Szczególnie dała mi to odczuć druga połowa, zbliżając się do końca. Główny wątek rozwiązał się o wiele za szybko, a pewne inne aspekty fabuły zostały pomięte, chociaż widziałam w nich wiele potencjału. Dodatkowo, choć to szczegół, przedstawiony przez autorkę morał o tytułowych perswazjach nieco mnie rozczarował.

Mimo to, Jane Austen to dla mnie pewnik dobrej lektury. Nie dość, że zawsze dobrze się bawię, czuję jak moje perspektywy rozszerzają się, gdy Austen przybliża mi ówczesny świat, to również moje serce napełnia się przyjemnym uczuciem. Nadzieją, podziwem, satysfakcją z dobrej lektury? Niezależnie co to jest, zawsze sprawia że cieszę się na spotkanie ze światem Jane Austen.

"Perswazje" uważane są za najdojrzalsza książkę Jane Austen, jest również ostatnią przez nią napisaną. Jako dwudziestokilku letnia dziewczyna, mająca już za sobą lekturę "Dumy i Uprzedzenia" oraz "Emmy", jestem w stanie się z tym zgodzić. I to dobrze, ale też źle.

W książce przyglądamy się losom Anny Elliot, środkowej z sióstr Elliot, potomkini rodu baronetów, który...