Poradnik zabójców wampirów Klubu Książki z Południa

Nie do końca spełniła moje oczekiwania. Bawiłam się nawet nieźle, ale... No właśnie, jest ale. To niestety było tylko czytadło, z irytującymi bohaterami, zarówno głównymi, jak i pobocznymi. Nie polubiłam tu nikogo, a Pani Greene doprowadzała mnie do szału. Miałam nadzieję na więcej akcji, strachu i śmiechu.

Nie do końca spełniła moje oczekiwania. Bawiłam się nawet nieźle, ale... No właśnie, jest ale. To niestety było tylko czytadło, z irytującymi bohaterami, zarówno głównymi, jak i pobocznymi. Nie polubiłam tu nikogo, a Pani Greene doprowadzała mnie do szału. Miałam nadzieję na więcej akcji, strachu i śmiechu.

Zaczynam rok od czegoś nie do końca w moim stylu a jednocześnie, przecząc samej sobie, pasującego do niego. Historia opisana w książce jest wyjątkowo przyziemna. Spotykają się w niej fabuła życia zwykłych, wręcz statystycznych kobiet z czymś, a może kimś nadnaturalnym, tak bardzo nie pasującym do ich życia, który jednocześnie w to życie idealnie się wtapia i zagłębia. Taka zadra, niewyciągnięta jątrzy się i powoduje ból ale wyciągnięcie jej jest cholernie trudne. Mam do tej książki dziwne, ciepłe uczucie i mimo, że bohaterowie byli totalnie nie tacy jakich się spodziewałam to wszystko ze sobą świetnie grało.

Zaczynam rok od czegoś nie do końca w moim stylu a jednocześnie, przecząc samej sobie, pasującego do niego. Historia opisana w książce jest wyjątkowo przyziemna. Spotykają się w niej fabuła życia zwykłych, wręcz statystycznych kobiet z czymś, a może kimś nadnaturalnym, tak bardzo nie pasującym do ich życia, który jednocześnie w to życie idealnie się wtapia i zagłębia. Taka...

Opinia dla leniwych:
w sumie fajna, ale bez wow.

Opinia dla ciekawych:
Nie będę ukrywać, zaskoczyła mnie ta książka. Czytałam wcześniej różne opinie na jej temat - w mojej pamięci szczególnie zachowała się taka, która mówiła, że postaci kobiece w tej książce są przedstawione strasznie stereotypowo. Szczerze? jak na kogoś komu strasznie przeszkadza takie spłaszczanie charakterów kobiecych postaci, tak tutaj, chyba tego nie odczułam.

Trudno mi też określić, czy jest to historia, która zostanie ze mną na dłużej. Pomimo solidnej swojej solidnej obiętości (lekko ponad 500 str.) czytało się to szybko, mogę nawet powiedzieć, że się wkręciłam. Książka oczywiście skategoryzowana jest jako horror i ... raczej nie będę z tym dyskutować. Wszystko to kwestia wrażliwości, może nie było momentów budzących we mnie typowo strach, ale były takie momenty, które wywołały autentyczne obrzydzenie (i to niestety chyba jeżeli już coś ze mną zostanie to własnie te momenty).

Jak jesteście ciekawi, to w sumie polecam.
Bandzia xoxo

Opinia dla leniwych:
w sumie fajna, ale bez wow.

Opinia dla ciekawych:
Nie będę ukrywać, zaskoczyła mnie ta książka. Czytałam wcześniej różne opinie na jej temat - w mojej pamięci szczególnie zachowała się taka, która mówiła, że postaci kobiece w tej książce są przedstawione strasznie stereotypowo. Szczerze? jak na kogoś komu strasznie przeszkadza takie spłaszczanie...

Super.

Super.

(…)”-Czytelnik żyje mnóstwem żyć - powiedział James Harris. - Kto nie czyta, ma tylko jedno”(…).

(…)”- Nawet mnie, suki, nie spowolniłyście - wycharczał James Harris. "Dlaczego zawsze wyzywają nas od suk", pomyślała Kitty. Zupełnie jakby mężczyźni uważali, że to słowo ma jakąś magiczną moc.”(…)

📖"Poradnik zabójców wampirów klubu książki z Południa" - Grady Hendrix

Pomimo polecenia książki przez Kolegę, w którego gust horrorowy wierzę, spodziewałam się lekkiej historyjki o "kurach domowych", które dla rozrywki znalazły sobie cel i wspólnymi siłami, ramię w ramię pokonują potwora. Jakże się pomyliłam... Bo nie było cukierkowo, śmiesznie i przy okazji strasznie. To głębsza historia, która pokazuje rozczarowanie, walkę, osamotnienie, szowinizm, smutek i przyjaźń, ale przyjaźń nie taką pudrowaną ale wypracowaną, świadomą i trudną. Gdy zaczynają się problemy, różnice zdań i presja najbliższych-kończy się pitu-pitu przy kawce i omawianie ukochanych lektur. Zaczyna się długa walka o prawdę, zrozumienie i próbę odbudowania relacji z przyjaciółkami. Zaczynają się też trudne rozmowy na temat przemocy fizycznej oraz psychicznej, depresji, strachu...To mocna oś tej książki a potencjalny wampir jest zapalnikiem dla tego wszystkiego.

Dla mnie to mniej horror, bardziej thriller psychologiczny, ukazujący jak odpowiednio manipulując otoczeniem, przedstawiając się jako wzorowy obywatel, przynależąc do klubu towarzyskiego, uczestnicząc w spotkaniach kościelnych, będąc majętnym lub po prostu sprawiając takie wrażenie, można być potworem tuż pod nosem swoich sąsiadów i "przyjaciół", nastawiając przeciwko sobie nawet najbliższych członków rodziny.

Genialne, realistyczne i bardzo sugestywne opisy, duszna atmosfera miasteczka, przedstawienie aż do bólu stereotypów, akcja, refleksje bohaterki, jej wytrwałość, walka i miłość, sprawiły że tą książkę po prostu świetnie mi się czytało.

To też hołd autora dla swojej mamy i wszystkich "kur domowych". Nie warto ich prowokować, rozjuszone bowiem, w obronie swoich bliskich, są zdolne zejść do piekła i tam zrobić niezłą rozpierduchę💪

Dodatkowo, jak określiło moje starsze dziecko, pierwszy raz czytałam ksiażkę z "jump scare'ami"😂, bo w trakcie niektórych mocniejszych akcji, człowiek przewraca stronę i znajduje mroczną ilustrację "podgrzewającą" atmosferę. Na bank rozszerzę moją listę TBR o kolejne tytuły tego autora👻🦇🕯️🧛🏻. Polecam ♥️

(…)”-Czytelnik żyje mnóstwem żyć - powiedział James Harris. - Kto nie czyta, ma tylko jedno”(…).

(…)”- Nawet mnie, suki, nie spowolniłyście - wycharczał James Harris. "Dlaczego zawsze wyzywają nas od suk", pomyślała Kitty. Zupełnie jakby mężczyźni uważali, że to słowo ma jakąś magiczną moc.”(…)

📖"Poradnik zabójców wampirów klubu książki z Południa" - Grady Hendrix...

Kolejna udana książka Hendrixa. Niby wampiry to zgrany temat, ale autorowi udało się to napisać po nowemu. Czyta się jednym tchem.

Kolejna udana książka Hendrixa. Niby wampiry to zgrany temat, ale autorowi udało się to napisać po nowemu. Czyta się jednym tchem.

Lepiej nie lekceważ książkar, bo dorwą cię prędzęj, czy później. Bardzo mi się podobało, jak szybko główna bohaterka nabrała podejrzeń do nowego sąsiada. Pomimo, że dużo razy myślała o sobie, jak o przewrażliwionej paranoiczce. Na szczęście, w końcu przekonała do swoich podejrzeń inne kobiety, co doprowadziło do satysfakcjonującego zakończenia.
Klimat w tej książce jest świetny. Tak samo jak postać wampira, który jest dość mocno niepokojący i odstręczający.

Lepiej nie lekceważ książkar, bo dorwą cię prędzęj, czy później. Bardzo mi się podobało, jak szybko główna bohaterka nabrała podejrzeń do nowego sąsiada. Pomimo, że dużo razy myślała o sobie, jak o przewrażliwionej paranoiczce. Na szczęście, w końcu przekonała do swoich podejrzeń inne kobiety, co doprowadziło do satysfakcjonującego zakończenia.
Klimat w tej książce jest...

Grady Hendrix powraca z kolejną opowieścią balansującą na granicy horroru i groteski. Tym razem zabiera nas do sennego, słonecznego Charleston z końca lat 80., gdzie poznajemy Patricię Campbell – gospodynię domową, matkę, członkinię lokalnego klubu książki, która powoli traci grunt pod nogami. Jej życie jest monotonne i przewidywalne… aż do chwili, gdy w sąsiedztwie pojawia się tajemniczy nieznajomy, a dzieci zaczynają znikać w podejrzanych okolicznościach. Patricia i jej przyjaciółki z klubu książki nie spodziewają się jednak, że przyjdzie im zmierzyć się nie z seryjnym mordercą, a z wampirem.

Brzmi intrygująco? Owszem. Pomysł na horror osadzony w konserwatywnej, pozornie sielankowej społeczności amerykańskiego Południa ma ogromny potencjał. Hendrix zgrabnie portretuje kobiecą codzienność – od męczących obiadów rodzinnych po społeczne presje, jakie niesie rola „idealnej żony”. Na tym tle rozgrywa się historia rodem z najczarniejszych koszmarów Stephena Kinga, w której lokalna społeczność stopniowo odkrywa prawdę o potworze żyjącym wśród nich.

Niestety, mimo świetnego punktu wyjścia, powieść nie spełniła moich oczekiwań. Przede wszystkim zawiodło tempo – akcja rozwija się bardzo powoli, zbyt długo skupiając się na codziennych detalach, przez co napięcie nie narasta, lecz ulatuje. Gdy w końcu dochodzi do bardziej dramatycznych wydarzeń, wiele z nich okazuje się przewidywalnych i wpisujących się w dobrze znane schematy. Brakuje tu prawdziwego zaskoczenia czy autentycznego strachu – zamiast tego dostajemy horror ugrzeczniony, jakby skrojony pod telewizyjny serial.

Również bohaterki, choć sympatyczne i realistycznie oddane, nie zyskują głębi, na jaką zasługują. Ich motywacje i relacje pozostają powierzchowne, a momenty potencjalnie emocjonalne – szybko uciekają w banał. Wątki feministyczne i społeczne, choć wyraźnie obecne, są ledwie zarysowane i nie mają siły przebicia, którą mogłyby mieć.

Na plus zasługują za to klimatyczne ilustracje i dobrze oddana atmosfera retro, która przenosi czytelnika w świat przedmieść Karoliny Południowej – z gorącymi wieczorami, szklanką mrożonej herbaty w ręku i dusznym poczuciem, że coś czai się w mroku.

Podsumowując: „Poradnik zabójców wampirów…” to książka z dużym potencjałem, który jednak nie został w pełni wykorzystany. To horror lekki, nieco satyryczny, który może spodobać się fanom konwencji „gotyku domowego”, ale osobom szukającym mocnych emocji, psychologicznej głębi czy oryginalności – raczej nie przypadnie do gustu. Ode mnie 5/10 – za pomysł, klimat i kilka błysków, ale z dużym niedosytem.

Grady Hendrix powraca z kolejną opowieścią balansującą na granicy horroru i groteski. Tym razem zabiera nas do sennego, słonecznego Charleston z końca lat 80., gdzie poznajemy Patricię Campbell – gospodynię domową, matkę, członkinię lokalnego klubu książki, która powoli traci grunt pod nogami. Jej życie jest monotonne i przewidywalne… aż do chwili, gdy w sąsiedztwie pojawia...

Horrorem jest może w 10%. Jeśli ktoś sięga po tę książkę ze względu na gatunek to może się mocno rozczarować. Jak dla mnie nie było w niej nic strasznego, pod koniec dopiero się rozkręciła i śledziłam postępowanie bohaterek z zapartym tchem. Książka mocno rozwleczona, mało akcji, dużo przegadania. Po opisie liczyłam na coś innego, lepszego. Szału nie ma, w związku z tym nie jestem w stanie jej polecić.

Horrorem jest może w 10%. Jeśli ktoś sięga po tę książkę ze względu na gatunek to może się mocno rozczarować. Jak dla mnie nie było w niej nic strasznego, pod koniec dopiero się rozkręciła i śledziłam postępowanie bohaterek z zapartym tchem. Książka mocno rozwleczona, mało akcji, dużo przegadania. Po opisie liczyłam na coś innego, lepszego. Szału nie ma, w związku z tym nie...

Rozrywkowa i zabawno-straszna.

Rozrywkowa i zabawno-straszna.