Bardzo spodobała mi się audiobookowa forma tej powieści. Łatwo jest wejść w skórę w poszczególnych postaci bo wszystkie osoby które biorą udział w wydarzeniach książki są mocno osadzone w polskich realiach i każdy albo ma w sobie coś z takiej postaci albo zna osobę o której można by było powiedzieć że pasuje do danego archetypu. Efekt ten potęguje jeszcze lektor świetnie oddając charaktery poszczególnych postaci. Kto poszukuje w powieści głównie elementu science fiction, wejścia głębiej w tematykę obcych pewnie się zawiedzie. Jest to bowiem raczej powieść o naszej rzeczywistości, dotyka tematu przekraczania pewnych granic w sytuacjach kryzysowych i w tej roli według mnie sprawdza się bardzo dobrze. Generalnie polecam. Jest to oryginalne spojrzenie na tematykę inwazji obcych.

Bardzo spodobała mi się audiobookowa forma tej powieści. Łatwo jest wejść w skórę w poszczególnych postaci bo wszystkie osoby które biorą udział w wydarzeniach książki są mocno osadzone w polskich realiach i każdy albo ma w sobie coś z takiej postaci albo zna osobę o której można by było powiedzieć że pasuje do danego archetypu. Efekt ten potęguje jeszcze lektor świetnie...

Po tą pozycję na pewno nie powinny sięgać osoby, które oczekiwałyby bogatego opisu słowiańskiego panteonu, mitów i bogów. O tym jednak autor wspomina już na wstępie. To raczej szeroki zbiór krytycznych uwag dotyczących dotychczas prowadzonych badań, ich metodologii i wysnuwanych przez badaczy wniosków. Gdyby zamknąć treść w jednym zdaniu, to można by powiedzieć, że nic nie wiemy na pewno, a bardzo niewiele elementów powszechnie omawianej mitologii ma jakiekolwiek potwierdzenia w materiale badawczym. Na pewno nie jest to pozycja dla każdego, ale może być ciekawą opozycją dla pozycji, które bardziej entuzjastycznie podchodzą do mniej pewnych teorii.

Po tą pozycję na pewno nie powinny sięgać osoby, które oczekiwałyby bogatego opisu słowiańskiego panteonu, mitów i bogów. O tym jednak autor wspomina już na wstępie. To raczej szeroki zbiór krytycznych uwag dotyczących dotychczas prowadzonych badań, ich metodologii i wysnuwanych przez badaczy wniosków. Gdyby zamknąć treść w jednym zdaniu, to można by powiedzieć, że nic nie...

W niektórych zagadkach pojawiły się błędy.

W niektórych zagadkach pojawiły się błędy.

Druga część opowieści o TOPR-ze jest w tonie zdecydowanie cięższa od pierwszej, dotyczy bowiem akcji, w których, zgodnie z tytułem, nie każdy poszkodowany uszedł z życiem. Czyta się to z zapartym tchem, momentami nie mogłam się oderwać od lektury. Wycisnęła też ze mnie kilka łez, świetnie opisała trudności prawie niemożliwego zadania przed którym stanęli ratownicy w przypadku akcji w jaskini Wielkiej Śnieżnej czy na Giewoncie oraz trudność decyzji jakie musiały być podjęte. Skłania do przemyśleń, działa na wyobraźnię. Ten tytuł zdecydowanie polecam, podobnie jaki pierwszą część.

Druga część opowieści o TOPR-ze jest w tonie zdecydowanie cięższa od pierwszej, dotyczy bowiem akcji, w których, zgodnie z tytułem, nie każdy poszkodowany uszedł z życiem. Czyta się to z zapartym tchem, momentami nie mogłam się oderwać od lektury. Wycisnęła też ze mnie kilka łez, świetnie opisała trudności prawie niemożliwego zadania przed którym stanęli ratownicy w...

Ciężko czyta się tą książkę. Nie przez braki warsztatowe autorki (pozycja ta jest bowiem napisana bardzo sprawnie), ale przez tematy, które porusza. Bezmiar kłamstw i okrucieństwa stosowanych przez putina jest niewyobrażalny. To książka, która nie dawała mi spać po nocach. Przerażające jest, jak wiele z taktyk stosowanych przez putina i jego otoczenie jest,z lepszym lub gorszym skutkiem, wprowadzane w Polsce. Po przeczytaniu rozdziału pierwszej części rozdziału “Wojna”, w której opisane są okropności, których dopuszczały się zbiry, czyli tak zwani żołnierze rosyjscy pierwszy raz w dorosłym życiu miałam koszmary z powodu czegoś co przeczytałam. I za każdym razem gdy sobie przypominam o potwornościach tam opisanych to aż mnie mdli. Myślałam, że po lekturze “27 śmierci Toby’ego Obeda” już mało rzeczy mnie tak zaszokuje. Myliłam się. W historii putina jest takich elementów wiele.
Jest to bardzo ważna książka, myślę, że warto się z nią zapoznać, by uświadomić sobie, do czego może prowadzić pozwolenie szaleńcowi na stanowienie władzy.

Ciężko czyta się tą książkę. Nie przez braki warsztatowe autorki (pozycja ta jest bowiem napisana bardzo sprawnie), ale przez tematy, które porusza. Bezmiar kłamstw i okrucieństwa stosowanych przez putina jest niewyobrażalny. To książka, która nie dawała mi spać po nocach. Przerażające jest, jak wiele z taktyk stosowanych przez putina i jego otoczenie jest,z lepszym lub...

Och, książko, zawiodłaś mnie… Bardzo lubię twórczość Holly Black. Znam ją z “kronik Spiderwick” i z “Księgi nocy”.Byłam więc pozytywnie nastawiona do “Okrutnego księcia”. I może gdyby tak o połowę skrócić pierwszą księgę i kilka rzeczy w niej zmienić to i t apozycja przypadłaby mi do gustu. Jednak w obecnej formie czuję spory niesmak.
Niesmak wynikający z idealizowania toksycznej relacji. Relacja między Jude a Cardanem jest od początku jasna: grupa jego znajomych bez przerwy znęca się nad dziewczyną, wręcz zagraża jej życiu. I jakoś z tego punktu i tak dochodzimy pod koniec książki do relacji bardziej romansowej. Bo okazuje się, że Cardan to tak naprawdę nie chciał, żeby Jude stała się krzywda, bo ma na jej punkcie niezdrową obsesję. No i jest przystojny i uroczy. I już może pójść w niepamięć to, że wcześniej kazał jej czołgać się u swych stóp i całować sobie stopy. I choć Jude nie do końca wpada mu w ramiona to jednak i tak czuje do niego silne przyciąganie. Paskudny motyw, w moim odczuciu jest to promowanie bardzo niezdrowej relacji. I fakt, w prawdziwym życiu czasem takie schematy historii się pojawiają, lecz tu nie mamy żadnego komentarza od autorki o tym jak zła jest to relacja, ponieważ narracja pierwszoosobowa nie bardzo na taki dystans pozwala.
Drugi problem to dla mnie kwestia gnębienia Jude przez jej oprawców. Nie kupuję tłumaczenia jakie dostajemy dla faktu, że praktycznie nic nie zrobiła po tym jak w wyniku dręczenia zagrożone było jej życie. Nie jest ona bohaterką, która się poddała po prostu swojemu losowi. Nie jest bohaterką która jest zupełnie zagubiona, nie wie co zrobić w tej sytuacji - a to też mogłoby tłumaczyć jej zachowanie. Nie, tłumaczenie jej bierności jest tak rozmyte, że w zasadzie nie wiem co nią kierowało.
Jak dla mnie broni się końcówka książki, w której mamy grubymi nićmi szytą intrygę związaną z koronacją. Może nie jest najbardziej przekonująca, ale jak dla mnie była przynajmniej ciekawa.
Ogólnie mam spory niesmak po lekturze tej części. Zainteresowała mnie jednak na tyle, że sięgnę po kolejne tomy, by zobaczyć, w jaką stronę zmierza ta historia.

Och, książko, zawiodłaś mnie… Bardzo lubię twórczość Holly Black. Znam ją z “kronik Spiderwick” i z “Księgi nocy”.Byłam więc pozytywnie nastawiona do “Okrutnego księcia”. I może gdyby tak o połowę skrócić pierwszą księgę i kilka rzeczy w niej zmienić to i t apozycja przypadłaby mi do gustu. Jednak w obecnej formie czuję spory niesmak.
Niesmak wynikający z idealizowania...

Zaskoczyło mnie to, że w tej pozycji dostajemy dwie opowieści. Przeplata się tu bowiem nieustannie historia opowiadana w książce czytanej przez główną bohaterkę i życie samej bohaterki, Elli.
Pozycja pełna materiałów do rozmyślań. Pełna miłości i rozważań o jej naturze. Przy lekturze gnała mnie chęć poznania losów bohaterów, historie są bowiem bardzo sprawnie utkane, tak, że chce się wiedzieć co stanie się dalej. Aż momentami szkoda mi było zatrzymywać się nad kolejnymi skłaniającymi do refleksji fragmentami.
Książka napisana, jak zwykle w przypadku Elif Shafak świetnie. Piękna językowo, poruszająca w treści. Nie jest to dla mnie jej ulubione dzieło, ciągle na pierwszym miejscu w moim rankingu ląduje “10 minut i 38 sekund na tym dziwnym świecie”, jednak to zdecydowanie powieść godna poznania.

Zaskoczyło mnie to, że w tej pozycji dostajemy dwie opowieści. Przeplata się tu bowiem nieustannie historia opowiadana w książce czytanej przez główną bohaterkę i życie samej bohaterki, Elli.
Pozycja pełna materiałów do rozmyślań. Pełna miłości i rozważań o jej naturze. Przy lekturze gnała mnie chęć poznania losów bohaterów, historie są bowiem bardzo sprawnie utkane, tak,...

“Śpiący przebudzony” to dla mnie pierwsza przeczytana w tym roku książka . Zeszły rok zaczynałam podobnie, lekturą dzieła Wells’a. Jadnak o ile zeszłoroczne spotkanie z “Wojną Światów” mnie zachwyciło, tak tegoroczne starcie ze “Śpiącym przebudzonym” już taką przyjemnością nie było.
Co więc było nie tak? Sam autor we wstępie zaznacza, że nie jest w pełni zadowolony ze swego dzieła. To, że nie jest to w pełni wymuskana i dopracowana historia niestety czuć. Po lekturze czuję się podobnie do bohatera powieści - jakby był to sen, w którym trudno wyłapać szczegóły tego co się dzieje, czasem dialogom brak autentyczności, czy nawet sensu. Zmęczył mnie sposób prowadzenia akcji, sporo było rewolucyjnych walk, po opisach których tylko przebiegałam wzrokiem, bez większego skupienia czy zainteresowania.
Co z kolei było dobre? Sam koncept historii człowieka wyrwanego ze swoich czasów i wrzuconego do dość odległej przyszłości zasługuje na uznanie. Oczywiście obecnie mamy wiele dzieł wykorzystujących ten motyw, należy jednak pamiętać, że książka powstawała pod koniec XIX w, więc nie można jej założeniom odmówić oryginalności. Wizja świata przyszłości w niektórych aspektach zadaje się zaskakująco trafna. Opisy miasta i świata przyszłości były dla mnie najciekawszymi elementami książki.
Czy warto zapoznać się z tym dziełem? Myślę, że tak, ponieważ mimo, że z powodu pewnych anachronizmów może być to ciężka lektura, to ciągle da się w niej odnaleźć niezwykłe elementy. Wizja przyszłości jaką Wells roztacza miejscami jest zaskakująco zbieżna z tym co już teraz jest historią lub teraźniejszością, trafność niektórych przewidywań może zaskoczyć. Niewątpliwie jest to książka, którą trzeba czytać mając na uwadze czas w jakim powstawała, by można było ją należycie docenić.

“Śpiący przebudzony” to dla mnie pierwsza przeczytana w tym roku książka . Zeszły rok zaczynałam podobnie, lekturą dzieła Wells’a. Jadnak o ile zeszłoroczne spotkanie z “Wojną Światów” mnie zachwyciło, tak tegoroczne starcie ze “Śpiącym przebudzonym” już taką przyjemnością nie było.
Co więc było nie tak? Sam autor we wstępie zaznacza, że nie jest w pełni zadowolony ze...

Życie artystki jest fascynujące, jednak książka nie zachwyciła mnie w żaden sposób.

Życie artystki jest fascynujące, jednak książka nie zachwyciła mnie w żaden sposób.

Książka mnie bardzo zawiodła, ponieważ moim zupełnie nie wykorzystała potencjału, który stwarzały wydarzenia z drugiej część. Mieliśmy dzięki wcześniejszej części historii wiele potencjalnie ciekawych i potężnych postaci do użycia w ostatnim tomie, ale ich rola okazała się marginalna, tym samym utwierdzając mnie w przekonaniu, że poprzednia część była conajmniej za długa a może nawet i zbędna. Mimo tego negatywnego wrażenia tak w okolicy połowy tego tomu „odobraziłam” się na niego i do końca z pewnym zainteresowaniem śledziłam losy bohaterów. Dobrze wypadają relacje postaci, jest kilka ciekawych magicznych motywów. Można przeczytać, ale mogło być znacznie lepiej.

Książka mnie bardzo zawiodła, ponieważ moim zupełnie nie wykorzystała potencjału, który stwarzały wydarzenia z drugiej część. Mieliśmy dzięki wcześniejszej części historii wiele potencjalnie ciekawych i potężnych postaci do użycia w ostatnim tomie, ale ich rola okazała się marginalna, tym samym utwierdzając mnie w przekonaniu, że poprzednia część była conajmniej za długa a...

Skłania do refleksji praktycznie co stronę.

Skłania do refleksji praktycznie co stronę.

Świetne zwieńczenie trylogii. Ciagle to cudowny baśniowy klimat (aczkowiek baśń to raczej dla dorosłych), ulubione postaci, nieoczywiste rozwiazania fabularne. Zdecydowanie polecam

Świetne zwieńczenie trylogii. Ciagle to cudowny baśniowy klimat (aczkowiek baśń to raczej dla dorosłych), ulubione postaci, nieoczywiste rozwiazania fabularne. Zdecydowanie polecam

Jestem zaskoczona tym jak świetnie zestarzala sie ta hostoria. Koniecznie trzeba ją znać!

Jestem zaskoczona tym jak świetnie zestarzala sie ta hostoria. Koniecznie trzeba ją znać!

Opis na okładce zupełnie nie przygotował mnie na to, czym jest ta książka. Spodziewałam się wciągającego fantasy w nieoczywistych realiach afrykańskich, wartkiej akcji i ciekawych postaci. Połączenia gry o tron i czarnej pantery. I te oczekiwania początkowo zepsuły mi przyjemność z lektury.
Nie oczekujcie, że będzie to typowa lekka książka fantastyczna. Zdecydowanie nie. Żeby dobrze zrozumieć co się dzieje trzeba non stop pozostawać w pełni skupionym, chociażby ze względu na język, którym jest pisana. Wypowiadane przez postacie kwestie często są rwane i nie zawsze zdają się mieć sens. Akcja gna non stop, przypomina mary senne, często znana nam rzeczywistość miesza się z realnością magiczną. Do tego przeskakujemy chronologicznie między różnymi etapami życia głównego bohatera i aktualnie opowiadaną przez niego historią bardzo płynnie. Nie jest to więc łatwa lektura.
Nie jest też łatwa pod względem treści, które możemy w niej znaleźć. Na początku lektury mój chłopak zapytał mnie czy jest to baśniowa opowieść, czy jest dla dzieci. Już po pierwszych kilku zdaniach mogłam mu z całą pewnością odpowiedzieć, że zdecydowanie nie. Nie jest to nawet opowieść dla wszystkich dorosłych. Na pierwszej stronie już jest użyta obelga dotycząca współżycia z kozą. Kolejna strona i już mamy wspominaną pedofilię rozmówcy głównego bohatera. I tak jest przez całą książkę. Ilość brutalnych opisów przemocy i gwałtów jest przytłaczająca. Mnie to bardzo zmęczyło i przeszkadzało mi w pełni cieszyć się opowiadaną historią, ponieważ przechodząc przez nią ciągle czułam obrzydzenie i wściekłość. Nie można jednak odmówić temu zabiegowi, że świetnie buduje przedstawiony świat jako ultrabrutalną rzeczywistość, która zdecydowanie nie jest bajką. Mimo wszechobecnych nadnaturalnych i magicznych elementów.
W trakcie lektury miałam tej „Czarnego lamparta, czerwonego wilka” serdecznie dość. Jednak ta powieść ma coś w sobie. Nie wykluczam, że wrócę do niej jeszcze kiedyś, a już na pewno sięgnę po kolejne części zapowiedzianej trylogii. Pomysł na tą serię bardzo mnie intryguje i nie spotkałam się z czymś takim do tej pory. Kolejne dwa tomy będą bowiem opowiedzeniem tej samej historii z perspektywy innych bohaterów.
Ostateczna ocena tej książki nie jest łatwa. Myślę, że warto się z nią zapoznać, mając jednak na uwadze, że może nie być tym czego czytelnik by się spodziewał i że lektura będzie bardzo wymagająca. Czy jest to arcydzieło? To pewnie będzie można ocenić dopiero z perspektywy czasu.

Opis na okładce zupełnie nie przygotował mnie na to, czym jest ta książka. Spodziewałam się wciągającego fantasy w nieoczywistych realiach afrykańskich, wartkiej akcji i ciekawych postaci. Połączenia gry o tron i czarnej pantery. I te oczekiwania początkowo zepsuły mi przyjemność z lektury.
Nie oczekujcie, że będzie to typowa lekka książka fantastyczna. Zdecydowanie nie....

Książka idealnie trafiła w moje gusta literackie. Jest baśniowo, są dawne ludowe wierzenia, ciekawe realia, jest i napięcie i wciągająca historia. Narazie - jest to cykl roku (od razu zabrałam się za kolejne tomy). Bardzo podoba mi się wielowymiarowość bohaterów i antybohaterów, każda z ważniejszych postaci jest pokazana tak by można było zrozumieć ich motywację. Jestem oczarowana i na pewno będę wracać do tej historii.

Książka idealnie trafiła w moje gusta literackie. Jest baśniowo, są dawne ludowe wierzenia, ciekawe realia, jest i napięcie i wciągająca historia. Narazie - jest to cykl roku (od razu zabrałam się za kolejne tomy). Bardzo podoba mi się wielowymiarowość bohaterów i antybohaterów, każda z ważniejszych postaci jest pokazana tak by można było zrozumieć ich motywację. Jestem...

Mimo okropności opisanych w książce nie czułam, by były one zrzucane na czytelnika na siłę, cała historia życia głównej bohaterki wydała mi się spójna i w pewien niezdrowy sposób fascynująca. Kolejne sekrety są umiejętnie wprowadzane i stopniowo ujawniane przez autorkę prawie do samego końca książki. Lektura nie jest bynajmniej lekka, myślę, że może być też szokująca dla co bardziej wrażliwych czytelników, ale mi przypadła do gustu.

Mimo okropności opisanych w książce nie czułam, by były one zrzucane na czytelnika na siłę, cała historia życia głównej bohaterki wydała mi się spójna i w pewien niezdrowy sposób fascynująca. Kolejne sekrety są umiejętnie wprowadzane i stopniowo ujawniane przez autorkę prawie do samego końca książki. Lektura nie jest bynajmniej lekka, myślę, że może być też szokująca dla co...

Bardzo chciałam, żeby ta książka była dobra. Teoretycznie trafia w moje gusta idealnie: tematyka legend i to lokalnych, do tego ładna oprawa zapowiadały dobrą lekturę. Niestety zawiodłam się okrutnie. Nie pasował mi język użyty w książce (momentami były przytaczane suche fakty, jak np wiek w którym dana historia się dzieje, czy wymiary jeziora podane w kilometrach - bez użycia choć trochę stylizowanych wstawek) a ilustracje bodaj dwa razy miały cokolwiek wspólnego z treścią opowieści. Co chwilę możemy czytać o tym jak paskudne są jakieś złe kobiece postaci o obwisłych piersiach (obwisłe piersi były wspomniane chyba w pięciu czy sześciu pierwszych opowiadaniach, później mieliśmy trochę od nich wytchnienia). Nic ciekawego i nowego nie znalazłam w znanych mi wcześniej legendach, a nowe bardzo szybko uleciały mi z pamięci.
Być może oceniłabym tą pozycję łagodniej, gdyby nie wysokie oczekiwania. Małym plusem może być jakość wydania, bo szata graficzna może się podobać. Ale i tak książki zdecydowanie nie polecam.

Bardzo chciałam, żeby ta książka była dobra. Teoretycznie trafia w moje gusta idealnie: tematyka legend i to lokalnych, do tego ładna oprawa zapowiadały dobrą lekturę. Niestety zawiodłam się okrutnie. Nie pasował mi język użyty w książce (momentami były przytaczane suche fakty, jak np wiek w którym dana historia się dzieje, czy wymiary jeziora podane w kilometrach - bez...

Ciężko było mi uporać się z tą częścią. Źle mi się czyta powieść, w której jedyną rolą kobiety jest ostatecznie zostanie matką i żoną. Oczywiście taki znak czasów, w których powieść powstała i zgodne jest to z moralizatorskim charakterem powieści, niemniej czytając tekst dzisiaj aż ciężko się nie skrzywić.
W kontraście do części pierwszej dostajemy tu jasną informację, że jeśli dziewczyna chce podążać jakąkolwiek inną ścieżką, to bardzo szybko tego pożałuje.
Lubię bohaterki tego cyklu, jestem ciekawa ich dalszych losów, więc przeczytam kolejne tomy. Jednak trzeba przyznać, że nie zestarzał się on dobrze.

Ciężko było mi uporać się z tą częścią. Źle mi się czyta powieść, w której jedyną rolą kobiety jest ostatecznie zostanie matką i żoną. Oczywiście taki znak czasów, w których powieść powstała i zgodne jest to z moralizatorskim charakterem powieści, niemniej czytając tekst dzisiaj aż ciężko się nie skrzywić.
W kontraście do części pierwszej dostajemy tu jasną informację, że...

Ta część nawet bardziej niż poprzednia skupia się na sytuacji geopolitycznej wykreowanego świata. Mnie taka tematyka nie porwała. Same losy głównej bohaterki nadal chętnie śledziła, ale przez rozwlekłe opisy stosowanych taktyk i strategii przelatywałam wzrokiem byle jak najszybciej. Trafiło się tu kilka zwrotów akcji, i co ciekawe złapałam się na tym, że niektóre podejrzewałam już wcześniej, ale nie następowały w wytypowanym przeze mnie momencie, tylko znacznie później, więc paradoksalnie były zaskakujące.
Po ostatni tom na pewno też sięgnę, ale będzie to raczej podyktowane chęcią domknięcia opowieści a nie tym, że ta część mnie do lektury cyklu przekonała.

Ta część nawet bardziej niż poprzednia skupia się na sytuacji geopolitycznej wykreowanego świata. Mnie taka tematyka nie porwała. Same losy głównej bohaterki nadal chętnie śledziła, ale przez rozwlekłe opisy stosowanych taktyk i strategii przelatywałam wzrokiem byle jak najszybciej. Trafiło się tu kilka zwrotów akcji, i co ciekawe złapałam się na tym, że niektóre...

Książka przyjemna. Momentami męczył mnie nieco styl autorki, która ma trochę takie pisarskie adhd - żaden fragment nie może obyć się bez anegdotki. Może to być nużące, ale też książkę można sobie dawkować i wtedy to nie powinno aż tak przeszkadzać.
Dowiedziałam się z niej wielu ciekawostek. Nareszcie też ktoś mi wytłumaczył dlaczego te wszystkie śmieszki ze statystyki (na przykład ta historia, że idąc z psem na spacer statystycznie ma się trzy nogi) nie bardzo mają sens. Czuję się wyedukowana i już nie będę tych anegdotek opowiadała w towarzystwie.

Książka przyjemna. Momentami męczył mnie nieco styl autorki, która ma trochę takie pisarskie adhd - żaden fragment nie może obyć się bez anegdotki. Może to być nużące, ale też książkę można sobie dawkować i wtedy to nie powinno aż tak przeszkadzać.
Dowiedziałam się z niej wielu ciekawostek. Nareszcie też ktoś mi wytłumaczył dlaczego te wszystkie śmieszki ze statystyki (na...