Zwierzę

Powieść Zwierzę to z całą pewnością nie lektura lekka i przyjemna.... Chociaż to też nie tak że nie jest warta przeczytania, wręcz przeciwnie bardzo polecam.
Natomiast osobiście twierdzę że książka nie jest dla każdego , porusza na prawdę ważne tematy , drastyczne tematy , śmiem dodać że to lekko psychologiczny klimat bardzo specyficzny 👌🏼
Ileż może znieść człowiek ? Ile jak w powieści może znieść jedna kobieta ? Dziecko które od małego przyglądało się patologicznym zachowaniom , zdrad między rodzicami , widziało gwałt na własnej babci i samo było molestowane .
Kobieta która przez lata doznała wielu krzywd dorasta , bawi się mężczyznami , rozbija rodziny ale tak na prawdę nie widzi w tym nic złego .... Przecież gdzieś tam zakorzenione zostało że dorośli tak mają ?
Mocna książka !!! Jeśli lubicie powieści nie powielane na miliony sposobów , ale oryginalne wręcz życiowo przerażające to śmiało sięgajcie , lecz jak wspomniałam jeśli psychicznie nie czujecie się ok to pomincie te propozycje, potrafi wywołać ból głowy.

Powieść Zwierzę to z całą pewnością nie lektura lekka i przyjemna.... Chociaż to też nie tak że nie jest warta przeczytania, wręcz przeciwnie bardzo polecam.
Natomiast osobiście twierdzę że książka nie jest dla każdego , porusza na prawdę ważne tematy , drastyczne tematy , śmiem dodać że to lekko psychologiczny klimat bardzo specyficzny 👌🏼
Ileż może znieść człowiek ? Ile...

Świetna, wciągająca książka, wypełniona silnymi emocjami, intensywnymi doznaniami i zmysłową sensualnoscią. Historia dorosłej kobiety, ktora wciąż ma nieprzepracowane traumy z dzieciństwa i krzywdzi przez to zarówno siebie, jak i ludzi dookoła. Główna bohaterka wzbudza multum różnych uczuc - zlosc, wspolczucie, niechęć, empatie, brak zrozumienia a za razem poczucie jednosci i solidarnosci. Ogromnie polecam.

Świetna, wciągająca książka, wypełniona silnymi emocjami, intensywnymi doznaniami i zmysłową sensualnoscią. Historia dorosłej kobiety, ktora wciąż ma nieprzepracowane traumy z dzieciństwa i krzywdzi przez to zarówno siebie, jak i ludzi dookoła. Główna bohaterka wzbudza multum różnych uczuc - zlosc, wspolczucie, niechęć, empatie, brak zrozumienia a za razem poczucie jednosci...

„Oszałamiający portret kobiecej furii”.
Tym zdaniem rozpoczyna się opis powieści umieszczony na tylnej okładce książki. Siłę emocji wewnątrz zapowiedziało pierwsze, uderzające zdanie.
„Wyjechałam z Nowego Jorku, gdzie mężczyzna zastrzelił się na moich oczach”.
Od tego momentu do ostatniego zdania historia, opowiadana przez główną, trzydziestosześcioletnią bohaterkę Joan, tworzyła sekwencję wydarzeń tłumaczących to zdarzenie, a jednocześnie dających początek kolejnym.
Nawet bardziej szokującym.
Autorka odtwarzała je powoli, sącząc sytuacje niczym w thrillerze. Wyławiała je z przeszłości kobiety mającej determinujący wpływ na jej samoocenę. Ujmowała ją w klamrze dwóch słów – „zepsuta” i „ocalała”. Ta dychotomia w poczuciu własnej wartości nie pozwalała na jednoznaczną ocenę jej osoby. Wyraźnie wymagała przytoczenia kontekstu, który autorka zdanie po zdaniu szkicowała, odkrywając sekrety i tajemnice bohaterów. Dopowiadała niedopowiedziane myśli i doprecyzowała insynuowane opinie. Pozorną ciszę przed burzą rozbijała nagłymi, piorunującymi zdaniami, które niczym oślepiające mentalnie błyskawice na moment, na mrugnięcie oka oświetlały cały obraz, zmieniając nagle jego wymowę poprzez ujrzenie głęboko ukrytego w głębi drugiego planu. Misternie konstruowała z cegiełek środków wyrazu narastający niepokój osiągający apogeum w scenach groteskowych i absurdalnych w swoim realizmie i naturalizmie.
Bolało.
Coraz bardziej i mocniej w miarę rozwoju akcji. Leniwa narracja z czasem przybrała na sile dynamiką, doprowadzając bohaterkę do skrajnych zachowań, wyzwalających ją z klatki zbudowanej przez mężczyzn. Całe jej życie zdominowane przez seksistowskich partnerów, ojców, kochanków czy mężów doprowadziło ją do jednego wniosku – „Każdy mężczyzna w moim życiu torował mi ścieżkę do morderstwa”.
Jej opowieść była próbą przełamania tego schematu.
Adresatką swojego wyznania była konkretna kobieta, chociaż w domyśle każda czytelniczka. Z kolei jej głównym przesłaniem było rozbrojenie błędnych przekonań o kobietach. Również to, „że wszyscy jesteśmy potworami, że wszyscy jesteśmy zdolni do zbydlęcenia”. W każdym z nas tkwi zwierzę, którego instynkty pierwotne dochodzą do głosu w sprzyjających im warunkach, a za „wielkim złem zawsze stoi jakaś przyczyna”.
Po tej powieści nie pojawią się pytania – „Jak do tego doszło? Dlaczego matka zabiła trzylatka, czemu dziewczyna w esemesach nakłoniła chłopaka do samobójstwa, dlaczego dziecko obciągało księdzu?” - tylko wiedza stojąca za tymi czynami. To nie kobiety wpadają w obłęd. To objaw ich cierpienia. Powieść jest wyrazem doświadczeń kobiet, z którymi autorka rozmawiała, pisząc rewelacyjny reportaż „Trzy kobiety”.
Obie formy przekazu wpisują się w nurt ruchu #metoo.
naostrzuksiazki.pl

„Oszałamiający portret kobiecej furii”.
Tym zdaniem rozpoczyna się opis powieści umieszczony na tylnej okładce książki. Siłę emocji wewnątrz zapowiedziało pierwsze, uderzające zdanie.
„Wyjechałam z Nowego Jorku, gdzie mężczyzna zastrzelił się na moich oczach”.
Od tego momentu do ostatniego zdania historia, opowiadana przez główną, trzydziestosześcioletnią bohaterkę...

Książka ogólnie mało porywająca. Irytujące zachowanie głównej bohaterki, mało spójną fabuła i mocno poszarpana. Feminizm i ogólny bunt jakby na pokaz. Tak jakby autorka usiadła do tej książki bez większego planu na całość powieści. Jako facet czytałem książki o ofiarach gwałtów jak Missoula, Unbroken i kilka innych, a także książki i eseje innych feministek, jak np. Rebeca Solnit, które były bardziej wartościowe. Zdecydowanie nie polecę tej książki koleżankom i nie rozumiem zachwytów.

Książka ogólnie mało porywająca. Irytujące zachowanie głównej bohaterki, mało spójną fabuła i mocno poszarpana. Feminizm i ogólny bunt jakby na pokaz. Tak jakby autorka usiadła do tej książki bez większego planu na całość powieści. Jako facet czytałem książki o ofiarach gwałtów jak Missoula, Unbroken i kilka innych, a także książki i eseje innych feministek, jak np. Rebeca...

Książka na początku bardzo mnie wciągnęła, byłam ciekawa tej historii. Z biegiem stron jednak czułam coraz większe rozczarowanie. Przeczytałam do końca tylko dlatego, żeby dowiedzieć się jak autorka to zakończy. Ogólnie historia nie tyle szokująca, co, według mnie, obrzydliwa. Bardzo chciałam znaleźć w niej coś wartościowego, szukałam głębszego sensu, ale nie znalazłam.
Nie polecę żadnej koleżance.

Książka na początku bardzo mnie wciągnęła, byłam ciekawa tej historii. Z biegiem stron jednak czułam coraz większe rozczarowanie. Przeczytałam do końca tylko dlatego, żeby dowiedzieć się jak autorka to zakończy. Ogólnie historia nie tyle szokująca, co, według mnie, obrzydliwa. Bardzo chciałam znaleźć w niej coś wartościowego, szukałam głębszego sensu, ale nie znalazłam.
Nie...

Z dużą ciekawością zabrałam się za tą powieść. Miałam wobec niej całkiem spore oczekiwania i niestety silnie się rozczarowałam. Spodziewałam się psychologicznego dramatu, który mnie poruszy. Niestety... Bardzo próbowałam doszukać się głębi w tej fabule i zrozumieć główną bohaterkę, ale nie udało mi się. Historia jest męcząca i nużąca, postawa głównej bohaterki irytująca. Doświadczona trauma nie tłumaczy dla mnie jej zachowania i sposobu myślenia. Wszystkie te elementy tworzą dla mnie niemal niestrawną całość.

Z dużą ciekawością zabrałam się za tą powieść. Miałam wobec niej całkiem spore oczekiwania i niestety silnie się rozczarowałam. Spodziewałam się psychologicznego dramatu, który mnie poruszy. Niestety... Bardzo próbowałam doszukać się głębi w tej fabule i zrozumieć główną bohaterkę, ale nie udało mi się. Historia jest męcząca i nużąca, postawa głównej bohaterki irytująca....

Lanie wody i tyle

Lanie wody i tyle

Historia jest mocna, niepokojąca i momentami przerażająca. Bardzo dobrze pokazuje efekt domina – jeden zachwiany klocek pociąga za sobą kolejny i kolejny, coraz większy i cięższy, i spod każdego z nich coraz trudniej się wygrzebać bez przewracania następnych.

Ale „Zwierzę” nie pochłonęła mnie bez reszty, a do tego początek strasznie mi się dłużył. Mam wrażenie, że książka dopiero w okolicach połowy nabrała tempa, chociaż i tak niektóre wątki poboczne były zbyt długie, a końcówka rozczarowała.

Joan po samobójczej śmierci kochanka ucieka z Nowego Jorku do Los Angeles. Chce zacząć zupełnie nowy rozdział od rozprawienia się z przeszłością i traumą z dzieciństwa, która naznaczyła całe jej dorosłe życie.

Historia, opisane w kolejnych rozdziałach jest poszarpana, pełna niedomówień i tajemnic. Przeszłość Joan poznajemy niechronologicznie. Raz cofamy się do dzieciństwa, śmierci rodziców i dorastania z ciotką, innym razem zagłębiamy się w jej relacje i związki z mężczyznami sprzed zaledwie kilu lat. Rozsypane puzzle uzupełnia teraźniejszość upalnego L.A i pokręcone postacie, które stają na jej drodze.

Nie do końca moja bajka, ale mimo wszystko nie mogłam się od niej oderwać i przeczytałam do samego końca.

Historia jest mocna, niepokojąca i momentami przerażająca. Bardzo dobrze pokazuje efekt domina – jeden zachwiany klocek pociąga za sobą kolejny i kolejny, coraz większy i cięższy, i spod każdego z nich coraz trudniej się wygrzebać bez przewracania następnych.

Ale „Zwierzę” nie pochłonęła mnie bez reszty, a do tego początek strasznie mi się dłużył. Mam wrażenie, że książka...

„zwierzę” rozpoczyna scena sam*b*jstwa żonatego mężczyzny, które ten popełnia na oczach swojej kochanki. jest to dla niej punkt zwrotny i moment, gdy czas zaczyna biec w drugą stronę - do jej wspomnień, dzieciństwa, nieprzepracowanych traum. dziewczyna krok po kroku zadaje sobie pytania o rolę kobiet w świecie dyktowanym przez i uszytych pod mężczyzn. powoli zauważa, jak różne wydarzenia ukształtowały ją i przygotowały do patriarchalnej rywalizacji z innymi kobietami: o to, by zawsze wyglądać atrakcyjniej czy o to, która z nich nigdy nie będzie musiała bać się o zdradę. ta historia niezwykle boleśnie, acz spostrzegawczo punktuje kolejne etapy uwikłania w męskocekntryczny świat - nienawiść, poczucie zagrożenia, widzenie w kobietach tylko obiektu seksualnego.

to bardzo mięsista, bezkompromisowa i cyniczna narracja. główna bohaterka opowiada o wszystkim pierwszoosobowo, zręcznie wbija szpilki w wydmuszkę patriarchalnego świata. ta historia jest też w pewien niezdrowy sposób fascynująca i myślę, że dla niektórych czytelników z pewnością może rozgrywać się na cienkiej granicy eskalowania czy nagromadzenia traumy. opowieść rozwija się bardzo powoli, a wspomnianych wątków feministycznych trzeba poszukać w niej nieco między wierszami i według własnego klucza. mimo, że nie do końca wierzyłam w sposób zaistnienia (i tempo rozwoju) nowych relacji w życiu głównej bohaterki, doceniam tę książkę za gorycz oraz za sportretowanie, do czego prowadzą konsekwentnie źle lokowane uczucia. bywa przecież, że zakochujemy się w naszych rodzicach jako dzieci i okazuje się, że to jest pierwsza miłość, która nam łamie serce.

„zwierzę” rozpoczyna scena sam*b*jstwa żonatego mężczyzny, które ten popełnia na oczach swojej kochanki. jest to dla niej punkt zwrotny i moment, gdy czas zaczyna biec w drugą stronę - do jej wspomnień, dzieciństwa, nieprzepracowanych traum. dziewczyna krok po kroku zadaje sobie pytania o rolę kobiet w świecie dyktowanym przez i uszytych pod mężczyzn. powoli zauważa, jak...

Przejmująca powieść o traumie i wykorzystywaniu kobiet

Przejmująca powieść o traumie i wykorzystywaniu kobiet