rozwińzwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Szczęście wilka

Okładka książki Szczęście wilka autora Paolo Cognetti, 9788382304466
Okładka książki Szczęście wilka
Paolo Cognetti
7,1 / 10
Wydawnictwo: Sonia Draga literatura piękna
200 str. 3 godz. 20 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Tytuł oryginału:
La felicita' del lupo
Data wydania:
2023-03-15
Data 1. wyd. pol.:
2023-03-15
Data 1. wydania:
2021-09-01
Liczba stron:
200
Czas czytania
3 godz. 20 min.
Język:
polski
ISBN:
9788382304466
Tłumacz:
Tomasz Kwiecień
Średnia ocen
7,1 7,1 / 10
26 opinii 140 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Szczęście wilka w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Szczęście wilka

Jack_ Mc_sky
Jack_ Mc_sky
książek na półce przeczytane 578 napisanych opinii 578

Oceny książki Szczęście wilka

Średnia ocen
7,1 / 10
140 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
5 ocen
9
13 ocen
8
35 ocen
7
49 ocen
6
19 ocen
5
11 ocen
4
5 ocen
3
3 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Szczęście wilka

avatar
452
118
Joanna_Ch
27.02.2026
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

„… na schronienie trzeba sobie zapracować.”

„… na schronienie trzeba sobie zapracować.”

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
326
181
Regina
09.12.2025
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Rzeczywiście opowieść o górach ale czy taka głęboka dla mnie nie specjalnie niektóre opisy super. Samotność ujęta w punkt

Rzeczywiście opowieść o górach ale czy taka głęboka dla mnie nie specjalnie niektóre opisy super. Samotność ujęta w punkt

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
1
1
Miku
22.04.2025
3 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Nie rozumiem fenomenu tej książki. "Osiem gór" miało piękny, górski klimat. Ta powieść jest jakaś "tania", wydumana. Główny wątek romantyczny jest żenujący

Nie rozumiem fenomenu tej książki. "Osiem gór" miało piękny, górski klimat. Ta powieść jest jakaś "tania", wydumana. Główny wątek romantyczny jest żenujący

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

448 użytkowników ma tytuł Szczęście wilka na półkach głównych
  • 287
  • 161
54 użytkowników ma tytuł Szczęście wilka na półkach dodatkowych
  • 22
  • 8
  • 7
  • 6
  • 3
  • 3
  • 3
  • 2

Inne książki autora

Więcej
więcej
Paolo Cognetti
Paolo Cognetti
Jeden z najbardziej cenionych przez krytykę i kochanych przez czytelników włoskich pisarzy. Opublikował już kilka książek, z których poza powieścią Osiem gór poświęcił górom także "Il ragazzo selvatico" (Dziki chłopak). Jest redaktorem antologii New York Stories. Powieść "Osiem gór" okazała się jak dotąd jego największym sukcesem – jeszcze przed publikacją prawa sprzedano do 30 państw, a książka została uhonorowana kilkoma ważnymi nagrodami.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Z nieba spadły trzy jabłka Narine Abgarjan
Z nieba spadły trzy jabłka
Narine Abgarjan
Dam 8 gwiazdek chociaż mam świadomość, że nie każdemu przypadnie do gustu. Urzekła mnie prostota tej książki. Prosta armeńska wioska z prostymi ludźmi, któych codzienność toczy się wokół codziennego życia. Cztery pory roku wyznaczają cykl życia wioski. Proste historie, proste uczucia chociaż nie brakuje w nich nieywjaśnionych, nadprzyrodzonych elementów. Dla mnie to idealny kontrast do wierzeń i zabobonów mieszkańców wioski. Tą książkę poprostu się czuje.
bystry76 - awatar bystry76
ocenił na84 miesiące temu
Zadziwienie Richard Powers
Zadziwienie
Richard Powers
Jak to jest, że ta pretensjonalna, miejscami nieskładna pisanina rozemocjonowała mnie do szczętu? Powers pisze efekciarsko, patetycznie i zgrywnie jednocześnie, jakoś nieznośnie. A jednak uchwyca ducha czasu, a może nawet treść duszy człowieka początku dwudziestego pierwszego wieku – depresyjną, inercyjną, zadziwioną rozpadem i tak niedziałającego systemu, naiwnie podatną na choćby okruch nadziei. Mnie to wszystko wprowadziło w stan rozpaczy, a zakończenie książki rozpacz wywołało – dosłownie.
Falko - awatar Falko
ocenił na82 miesiące temu
Podwilcze Martyna Bunda
Podwilcze
Martyna Bunda
https://klubczulejczytelniczki.pl/podwilcze-martyna-bunda/ Ciekawa opowieść o kobiecych relacjach na tle sztuki i miłości do psów. Czytało się dobrze, choć pierwsza połowę książki znacznie lepiej, niż drugą. Myślę, że z chęcią sięgnę po kolejną książkę tej autorki. Książka przeczytana w ramach spotkań Klubu Czułej Czytelniczki https://klubczulejczytelniczki.pl/
OstatniaKropka - awatar OstatniaKropka
oceniła na71 rok temu
Kolekcjoner śniegu Jan Štifter
Kolekcjoner śniegu
Jan Štifter
Ta książka to jedno z moich większych odkryć, zupełny przypadek, a takie przypadki cieszą najbardziej. Książka, która po przeczytaniu zostawia w głowie ślad, trwały niczym przesadna ilość burbona wypitego dzień wcześniej. Książka, która wracała do mnie niczym tegoroczny mróz, niby już go nie chcesz, ale jego to nie interesuje... To w jaki sposób została ona napisana, to jak przedstawiono na przestrzeni niecałego wieku, historię głównych bohaterów to jest absolutny majstersztyk. Początek nie zapowiada lawiny która Cię porwie podczas czytania i upływu kartek, na końcu Cię przysypie i tak z tym zostaniesz do wiosny, aż śnieg się roztopi i w końcu spłynie z Twojej głowy...ale czy do końca ?! Absolutna topka literacka.
Witold Wawak - awatar Witold Wawak
ocenił na101 miesiąc temu
Chwile wieczności Kjersti Anfinnsen
Chwile wieczności
Kjersti Anfinnsen
Prawdziwa. Niepozostawiająca złudzeń. Przygnębiająca. O starości. I nieodłącznych jej towarzyszach. Samotności. Codziennej utracie cząsteczki siebie. Rosnącej bezradności. „Znikaniu kolejnych dni”. Narastających ograniczeniach. I walce o godność w świecie, który nie jest światem dla starych ludzi. Ta starość nie jest ładna. Ani sentymentalna. Choć jest tu, wydaje się, wszystko (lub bardzo wiele),co bohaterka mogła z tego stanu „wyciągnąć” dla siebie. Króciutkie rozdziały. Jak przepływające myśli. Raz dotyczące tu i teraz, innym razem skupiające się na jakimś fragmencie przeszłości. Czasami zajmujące kilkanaście sekund, czasem kilka minut. Słownictwo proste, surowe. Obraz bezradności człowieka wobec czasu. Mnie poruszył. „Upływ czasu jest trudnym zagadnieniem. I wcale nie robi się coraz łatwiej.” „Gdzie się podziało to wszystko - śmiech, łzy, krzyki? Wszystko już beze mnie.” „Nigdy nie potrafiłam wstrzelić się w obowiązującą modę. Gdy byłam dzieckiem, nikt nie uznawał dzieci za ważne. Kiedy studiowałam i pracowałam, stawiano raczej na mężczyzn. A teraz, gdy dożyłam prawdziwej starości, na świecie liczy się najwyraźniej młodość.” „Samotność to jedna z najbardziej odrażających rzeczy na świecie. Człowiek zatraca siebie. W moim otoczeniu nie ma nic, co wcielałoby mnie w szeregi jakiejkolwiek wspólnoty. Sąsiedzi, ludzie w sklepach i innych przybytkach, których jestem klientką, widzą tylko starą kobietę.” „Gdy ktoś porzuca bliskich, umierając ze starości, to jest w tym przynajmniej jakaś przyzwoitość. Cóż, czasem to nawet wybaczalne. Okazuje się, że miłość bywa z wiekiem jeszcze mniej bezwarunkowa.” „Śmierć kładzie przynajmniej kres starości. Lepiej o parę lat za wcześnie niż parę lat za późno.” „Luki w pamięci są niczym mocne ciosy w twarz, duże fragmenty moich wspomnień zostały oderwane i przepadły, na jakimś etapie pamięta się właściwie tylko to, że jest się strasznie starym. Poznikały mi gdzieś całe pory roku, zwłaszcza lato. Długa jesień, krótka wiosna, nie wiem już nic poza tym, że czas się rozpuszcza i ginie.” „Ludzie nie słuchają tego, co mówią im starcy, tylko kiwają głowami, przybierając pełną empatii minę, i udają, że do nich dociera, ale tak naprawdę myślą o czymś zupełnie innym. Mam dość bycia niewidzialną i niedocenianą. Mam dość tego, że nikt mnie nie słucha. Nie mam już ochoty być zupełnie sama.” „Aby zupełnie nie zwariować z bezsilności, wytwarzamy sobie filtr ochronny, który umieszczamy między sobą a beznadzieją świata. W ten sposób dochodzi do stopniowego znieczulenia.” „Na szczęście nadal potrafimy się trochę okłamywać. Inaczej życie stałoby się nie do wytrzymania.” „Któryś raz zawsze musi być ostatni.” 7/10 w kategorii: Literatura
beata - awatar beata
oceniła na72 miesiące temu
Powiedziała, że nie żałuje Tommi Kinnunen
Powiedziała, że nie żałuje
Tommi Kinnunen
Piękna, poruszajaca opowieść, w której autor skupia się na trudnej sytuacji kobiet w czasie wojny i ich niejednoznacznych wyborach moralnych. Słusznie zwraca uwagę, że ich rola w konfliktach zbrojnych jest marginalizowana, będą raczej stanowić tło zdarzeń lub w tym przypadku - przedmiot ataku społeczeństwa jako zdrajczynie narodu czy zwyczajnie "niemieckie kurwy". Owszem żadna z bohaterek nie jest idealna, ale mają swoje powody, by "ruszyć w podróż". Dla jednej to chęć pomocy rannemu, dla innych złudzenie, że mogą poprawić swój los, uciec od obojętności i braku uczuć ze strony najbliższych czy wreszcie zaznać odrobinę uczuć w świecie ogarniętym wojną. Podróż, którą podejmują jest nie tylko trudem tułaczki przez niezmierzone równiny i pagórki, rzeki i zniszczone wsie, ale też podróżą sentymentalną w głąb własnej duszy. Cenne jest to, że autor nie idealizuje swoich bohaterek, główną (Irene) ukazuje w wielu niejednoznacznych sytuacjach, ale dzięki temu tworzy bardziej autentyczny i uniwersalny obraz ludzkich wyborów, gdy katalog tych wyborów jest mocno uszczuplony, ale wciąż jednak można wybrać lepiej lub gorzej. Naprawdę dobra pozycja.
Agnieszka - awatar Agnieszka
oceniła na81 miesiąc temu
Pięć ran Kirstin Valdez Quade
Pięć ran
Kirstin Valdez Quade
Mam mieszane uczucia co do tej pozycji. Z jednej strony byłam ciekawa, jak autorka poprowadziła postaci, z drugiej strony nie czytałam tej powieści jednym tchem. Na początku wystraszyłam się czy to nie jest czasami pozycja religijna, ale po niedługim czasie odetchnęłam z ulgą, że nie. Później pomyślałam, że dobrze, że czytałam ją teraz właśnie w okresie wielkopostnym skoro akcja powieści rozgrywa się w ciągu roku, od Wielkiego Tygodnia do Wielkiego Tygodnia. Tak, jak wspomniałam na początku, mam mieszane uczucia. Z żadnym z bohaterów nie umiałam się utożsamić, ani chociażby polubić, chciałoby się krzyknąć: halo czy jest tu jakiś dorosły? Chociaż muszę przyznać, że poczułam smutek czytając z jakimi wyzwaniami zmagają się młode nastolatki powielające zachowania swoich rodziców poprzez wczesne macierzyństwo, później bycia młodą babcią i tak od pokoleń. Ile w nich musi być zaparcia aby się utrzymać na powierzchni, albo poddania się ciężkiemu życiu i iść na zatracenie. W innych aspektach już nie będę się rozpisywać za bardzo bo każdy może się przekonać czy chce przeczytać tą książkę, czy nie. Przemilczę także postać bezrobotnego, niezaradnego ojca czy nauczycielki, która czuła się kimś lepszym i w jakimś stopniu kierowała się sympatiami, czy antypatiami. Właściwie cały czas podczas czytania tej powieści miałam wrażenie, że każdy z bohaterów czegoś żądał: mi się "to" należy, bo przecież tyle wycierpiałem/am i z siebie już dałem/am. Nie siegnę po tą książkę drugi raz.
Sylno12 - awatar Sylno12
ocenił na615 dni temu
Pani March Virginia Feito
Pani March
Virginia Feito
Debiutancka powieść Virginia Feito to psychologiczna jazda bez trzymanki. Jest to duszna, niepokojąca i momentami wręcz klaustrofobiczna. Główna bohaterka, pani March, to pozornie idealna żona pisarza. Problem zaczyna się wtedy, gdy ktoś sugeruje, że bohaterka najnowszej książki jej męża… jest wzorowana właśnie na niej. I tu zaczyna się powolny rozpad Pani March. Autorka świetnie gra napięciem . Chociaż nie ma tu wielkich zwrotów akcji, jest za to narastające poczucie paranoi, które czytelnik zaczyna dzielić z bohaterką. Granica między rzeczywistością a jej wyobrażeniami stopniowo się zaciera. I robi się naprawdę niekomfortowo. Klimatem ta książka przypomina mi Rebekę, Daphne de Maurier. . Pewnie dlatego aż tak mi się podobała! Język powieści jest elegancki, bo przecież akcja dotyka ludzi z wyższych sfer. Ale czuć nieustający niepokój. Tak samo nie można polubić głównych bohaterów, ale nie sposób przestać czytać! To jedna z tych książek, które nie są przyjemne , ale są bardzo dobre. To opowieść o zatracaniu się w szaleństwie i powolnym rozpadzie psychiki. Dla mnie to genialna opowieść, którą polecam do delektowania się językiem i dusznym klimatem.
magdalena - awatar magdalena
oceniła na820 dni temu
Ja śpiewam, a góry tańczą Irene Solà
Ja śpiewam, a góry tańczą
Irene Solà
Bardzo ciekawie poprowadzona narracja, faktycznie jak obiecuje tył okładki pozwala spojrzeć na wydarzenia z różnej perspektywy. W gruncie rzeczy miłosna historia przedstawiona przez pryzmat pokoleń i górskiego pogranicza. Ostatnie akapity przynoszą wewnętrzną ulgę, ale też lekki żal, że zostawiamy bohaterów akurat w tym momencie. Piękna i nieco chaotyczna.
Szymon_M - awatar Szymon_M
ocenił na720 dni temu
Zanim dojrzeją granaty Rene Karabasz
Zanim dojrzeją granaty
Rene Karabasz
Ekspresowa lektura, bo raz, że jest króciutka, dwa, że jest fragmentaryczna, a trzy, że wciąga. Ja zwykle mam problem z fragmentaryczna narracją, bo czuję, że ktoś mnie trzyma na dystans i trudno mi się zaangażować emocjonalnie. Tu tego problemu nie miałam. Może dlatego, że oprócz zabawy formą jest tu też konkretna historia konkretnych postaci i ona w tej fragmentarycznej formie nie ginie. Sama tematyka też ciekawa, bo o Kanunie, prawie zwyczajowym z górskiego obszaru Albanii, które pozwala m.in. na tzw. "zaprzysiężenie dziewic", czyli przysięgę, która pozwala kobiecie żyć na zasadach niemalże z męskiego porządku. Ja się o tym uczyłam kiedyś na studiach, ale nigdy nie czytałam fikcyjnej historii, która by się zajmowała tym tematem. Zresztą tu więcej niż o życiu „zaprzysiężonej dziewicy” jest o wszystkich innych zasadach, wokół jej przekształcenia. Nie będę tu niczego spoilować, ale odkrywanie tych zasad było mega ciekawe.
symulakrum - awatar symulakrum
ocenił na81 miesiąc temu
Małe przyjemności Clare Chambers
Małe przyjemności
Clare Chambers
Nie znałam wcześniej autorki, bardzo przyjemnie się czytało chociaż akcja owiana pewnym smutkiem. Temat niebanalny, świetnie opisane realia lat 50-tych, kiedy to sprawy uczuciowe jakiekolwiek by one nie były, to jednak ciężko było o swobodę w tej kwestii. Nie wiem skąd tytuł chociaż w takich czasach należało czerpać przyjemność z małych rzeczy bo inaczej człowiek by zwariował, jednak do sytuacji opisywanych książce jakoś mi nie pasował. Duży plus za wplecenie tu prawdziwej historii z którą zmierzyć się mieli bohaterowie. Końcówka uważam jest do własnej interpretacji, jednak dla mnie miała niestety negatywny wydźwięk chociaż chciałoby się inaczej… Tak czy siak, czyta się przyjemnie ;)
julka_79 - awatar julka_79
ocenił na72 miesiące temu
Sąsiednie kolory Jakub Małecki
Sąsiednie kolory
Jakub Małecki
Uwielbiam książki pana Jakuba. Niby opowiadają zwykłe historie, ale jest w nich to coś. Niby o zwykłych ludziach, ale ... Kiedyś zastanawiałem się skąd u Małeckiego biorą się te "ale", ale przestałem. To jest po prostu magia. I ta książka też jest magiczna.
Agios - awatar Agios
ocenił na88 dni temu
Spaleni w ogniu Jaume Cabré
Spaleni w ogniu
Jaume Cabré
Po lekturze wcześniejszych monumentalnych dzieł Jaume Cabré, takich jak "Wyznaję" czy "Głosy Pamano" trudno mi było uwierzyć, że jedna z najnowszych powieści tego katalońskiego pisarza jest tak krótka a przez to bardziej kameralna. Jak większość czytelników mam problem z jednoznaczną oceną tej powieści. To lektura, która przypomina gęsty, duszny sen, z którego trudno się wybudzić. Jak każda powieść autora jest gęsta od emocji i literackich gier, jednak koniec końców bardziej mnie zmęczyła niż zachwyciła. Bohaterem tej historii jest Ismael, człowiek, którego życie poznajemy jedynie fragmentarycznie. Poznajemy tego cichego nauczyciela łaciny, gdy w pasmanterii przypadkowo spotyka swoją koleżankę z dzieciństwa Leo. To spotkanie uruchamia lawinę zdarzeń, która prowadzi do tragicznego wypadku. Od tego momentu fabuła staje się labiryntem, po którym błądzi czytelnik. Ismael budzi się w szpitalu, nie wiedząc kim jest. Jaume Cabré po mistrzowsku oddaje ten stan amnezji, gdzie każde wspomnienie jest ulotne, na pograniczy snu i jawy. Czytelnik dryfuje razem z bohaterem. W jednym akapicie jesteśmy w szpitalnej sali, by za chwilę znaleźć się w przeszłości Ismaela lub obserwować surrealistyczne wędrówki stadka dzików, które to staje się niemym świadkiem jego zmagań z życiem. Fabuła jest jak rozsypane puzzle. Czujemy się zagubieni tak samo jak bohater "Spalonych w ogniu". Zaciera się granica między "tu i teraz" a "kiedyś", co jest charakterystyczne dla śnienia. Wszystko dzieje się naraz, a logika zdarzeń ma tu najmniejsze znaczenie. Zamiast jasnej puenty autor zostawia nas z pytaniem kim jest człowiek, gdy odbierze mu się jego wspomnienia. Książka ta to pozycja wymagająca, która wzbudza intelektualny niepokój. Nie daje łatwych odpowiedzi, wciągając czytelnika w grę, która jednak może zmęczyć. Audiobook (czytał Filip Kosior)
Jeżynka - awatar Jeżynka
oceniła na618 dni temu
Urugwajka Pedro Mairal
Urugwajka
Pedro Mairal
Jest coś wciągającego w opowieści, którą serwuje nam Pedro Mairal. Krótka, ale dość intensywna, przepełniona tęsknotą, niespełnionym marzeniem, utraconym złudzeniem. Fakt, że obraz 40-latka zafascynowanego młodą, świeżą dziewczyną podczas gdy w domu czeka żona i dziecko nie jest moralnie pozytywny. Ale czyż nie jest prawdziwy? A to jedno z zadań literatury, by pokazywać życie z wszystkimi jego aspektami. Poza tym pisarz przedstawia nam kilka ciekawych smaczków związanych z Urugwajem, a właściwie z Montevideo i Buenos Aires w Argentynie. Fascynacja głównego bohatera, której koniec jest daleki od spodziewanego. Cały czas w książce podążamy za jego refleksjami na temat życia, miłości, małżeństwa, rodzicielstwa. Główny bohater też jest pisarzem, więc nieobca jest mu obserwacja otoczenia i własnych emocji. Taka miniaturka ze sporą dawką, jak na tę objętość, przemyśleń i autorefleksji.
Gosia - awatar Gosia
oceniła na73 miesiące temu
Oliva Denaro Viola Ardone
Oliva Denaro
Viola Ardone
Sycylia, lata 60. Oliva to radosna dziewczynka, uwielbia się uczyć i biegać. Jest jednak coś, czego się obawia: dorastania. Wie, że od tego momentu jej życie nie będzie już takie samo. Coraz większe zainteresowanie mężczyzn, konieczność ochrony przed złem tego świata oraz panująca tradycja pierwszeństwa zamążpójścia, to wszystko zaczyna ją przytłaczać. Niestety tragedia zmienia życie Olivy i jej rodziny w koszmar. Z jednej strony bliscy muszą zachować twarz, aby nie zostać wykluczeni, a z drugiej walczą o dobre imię córki, bo jak można wybaczyć gwałt? „Oliva Denaro” to niezwykła opowieść o bolesnych tradycjach i narzucaniu ról społecznych już od nastoletnich lat. To także historia o bezczelnej bezkarności oprawców. Bardzo podobała mi się relacja ojca z córką. Jest on świadomy grożącego im wykluczenia społecznego, ale dla Olivy staje do walki ze złem. Zaczyna rozumieć, że najwyższa pora powiedzieć „nie” obyczajom i dać sygnał innym, że tak trzeba. Chłopcy i dziewczynki powinni mieć takie same prawa. A zasada „kobieta jest jak misa – kto ją stłucze, musi ją wziąć” nie powinna istnieć. Przerażające jest to, że taka rzeczywistość naprawdę istniała. To nie jest żaden wymysł autorki. Jeszcze niedawno kobiety na Sycylii były traktowane jak przedmiot, przekazywany z rąk jednego mężczyzny (ojca) do rąk drugiego (męża). A jeszcze bardziej bolesne jest to, że nadal są miejsca na świecie, gdzie podobne praktyki wciąż mają miejsce.
agatatusczyta - awatar agatatusczyta
oceniła na716 dni temu
Osiem gór Paolo Cognetti
Osiem gór
Paolo Cognetti
Książka niezwykle poruszająca i autentyczna. Od pierwszych stron wciąga w świat bohaterów i zmusza do refleksji nad życiem, relacjami oraz własnymi wyborami. To historia prawdziwa w emocjach – momentami bardzo trudna i bolesna. Zabrakło mi trochę szczegółów odnośnie gór i wypraw, ale całość wypada dobrze.
TW93 - awatar TW93
ocenił na61 miesiąc temu
Wcale nie jestem taka Marie Aubert
Wcale nie jestem taka
Marie Aubert
Trochę rozczarowałam się tą pozycją, ponieważ inna książka tej autorki (Dorośli) była naprawdę niezła. Tutaj mamy miałkie męczenie nieprzekonujących dylematów nastolatki, z mało zrozumiałymi kompleksami kobiety dojrzałej i dramatyczne przeżycia..zdradzającego męża (przy braku perspektywy zdradzanej żony). I właśnie to skupienie się na bohaterach beznadziejnie słabych i nurzających się w swoich ułomnościach (do tego mało przekonywujących) było dla mnie na dłuższą metę uciążliwe. Jakkolwiek pomysł ze zdradzającym mężem miał potencjał, bo został ukazany trochę przewrotnie, to reszta beznadziejnie się chwiała, była wymyślona na siłę i to się czuło. Zdecydowanie slabsza pozycja tej autorki. Słabość i poczucie beznadzieji głownych bohaterów oblepiły mnie gęstą bezsilnością. Język też nieskomplikowany (żadnych ciekawych zabiegow stylistycznych),wszystko lekko infantylnie przedstawione w pierwszej osobie każdej z postaci. Nie czytało się tego dobrze.
Edyta - awatar Edyta
oceniła na62 miesiące temu
Wielki krąg Maggie Shipstead
Wielki krąg
Maggie Shipstead
„Czasami musimy być jak trzcina, która ugina się na wietrze, ale nigdy się nie złamie”. Marian Graves jest pełna pasji, determinacji i ciekawości świata. Poznajemy ją w 1914 roku, jest wychowywana z bratem bliźniakiem u swojego wuja, gdy tracą rodziców w katastrofalnych okolicznościach, a my wraz z nią dorastamy i poznajemy świat na przestrzeni lat. Dziewczyna dąży do tego by zostać pilotką samolotu, jest nacechowana wytrwałością, hartem ducha i niezwykłą odwagą w dążeniu do celu mimo przeciwności na tamte czasy norm społecznych i otaczających ją ludzi. W 1950 roku przy próbie okrążenia ziemi ślad o niej ginie, a my na kolejnych stronach bardzo obszernej powieści wdajemy się w szczegóły tamtego lotu. Drugą bohaterką jest Hadley, aktorka, która po wielu latach ma odegrać pierwszoplanową postać w filmie, właśnie o Marian. Jest to dla niej olbrzymia szansa na wybicie się, zwłaszcza przy historii niskobudżetowych produkcji i niepowodzeń w życiu. Żeby przygotować się do roli czyta pamiętniki pilotki, pomaga jej to odkryć inspirację, drogę do osiągnięcia celu i bardzo istotnych sekretów. Rozłożona prawie na 800 stron historia dwóch silnych kobiet, które stawiają na siebie mimo przeciwności. Maggie Shipstead przeprowadza nas geograficznie przez świat i zmian jakie na nim następują, tragicznych wydarzenia ( II wojna światowa) oraz wewnętrzne rozterki i współczesne problemy. I mimo swojej obszerności nie potrafiłam się z tą powieścią rozstać, nie chciałam pożegnać tak doprecyzowanych bohaterów i każdego szczegółu. Jest to książka, której każdym rozdziałem trzeba się częstować i smakować powoli, która uczy nas pasji pozwalającej żyć na całego, a kręgi zawarte w tytule są bardzo symboliczne. Warto poświęcić na nią każdą chwilę, jest pełna emocji i zostaje z nami na bardzo długo. Serdecznie polecam. Książkę czytałyśmy w lipcu’2023 w @klubczulejczytelniczki
goszcze_w_slowach Aleksandra - awatar goszcze_w_slowach Aleksandra
oceniła na98 miesięcy temu
Wyspa zaginionych drzew Elif Shafak
Wyspa zaginionych drzew
Elif Shafak
Wyspa zaginionych drzew to historia o poszukiwaniu własnej tożsamości i próbie zrozumienia różnic kulturowych. W narracjach przeplatają się perspektywy kilku osób, w tym również drzewa! Śledzimy losy Ady, która zmaga się z żałobą po zmarłej matce. Nastolatka mieszka wraz z ojcem w Londynie i próbuje zrozumieć genezę swojej rodziny. Ojciec jest Grekiem, matka była Turczynką. Ich młodzieńcza miłość nie mogła rozkwitnąć, przez toczący się na Cyprze konflikt i różnice kulturowe. Cofamy się również do czasów młodości Dafne i Kostasa i jesteśmy świadkami traumatycznych wydarzeń rozgrywających się w kraju ogarniętym wojną domową. Pojawia się również subtelne nawiązanie do związków homoseksualnych, które w tamtych czasach miały nie miały prawa bytu. Na uwagę zasługuje również historia drzewa,l figowego, które w cudowny, nieco magiczny sposób opisuje tamte wydarzenia. Jego obecność na Cyprze i podróż do Anglii jest bardzo symboliczna. Podrozdziały pisane z perspektywy figi, choć urocze, momentami stawały się nużące. Żałuję również, że tak szybko zakończył się wątek Ady i jej szkolnego incydentu. Myślę, że zasługiwał na nieco więcej przestrzeni w książce. Wyspa zaginionych drzew to książka pełna uroku i delikatności, mimo że poruszane są w niej trudne tematy: konflikt domowy, różnice kulturowe, trauma, strata, żałoba, alkoholizm, homoseksualizm… i wiele, wiele innych. Ludzie są jak drzewa, wyrwane z korzeniami i przeniesione do nowego miejsca, w którym od nowa muszą nauczyć się żyć.
SomniaVenatrix - awatar SomniaVenatrix
ocenił na82 miesiące temu
Córki Klanu Jeleni Danielle Daniel
Córki Klanu Jeleni
Danielle Daniel
„Córki Klanu Jeleni” - Danielle Daniel "(...) nie możesz być drzewem, jeśli jesteś kamieniem." XVII wiek - ziemie Nowej Francji zostały "odkryte" przez Boga i Jego lud. Rodowici, rdzenni mieszkańcy ziem muszą się dostosować do nowych zasad, nowej i najlepszej religii do nowego porządku świata. Historia, która pozostawiło piękno na wielu, ale też ukazująca ducha walki - ducha walki m.in. Kobiet z Klanu Jeleniu, które mimo, iż nie miały prawa decydować ano o sobie ani o swoich rodzinach w pewien sposób zostały nieugięte - nie poddały się pysze, ślepym wiarom w lepsze jutro, nie zaprzedały duszy jezuitom i do końca szanowały rytm i serce Ziemi. "Jak napisano w akcie zgonu, otrzymała wszystkie sakramenty prawdziwej chrześcijanki. W miejscu jej pochówku leży prostu kamień z napisem: "Dzikuska - zmarła w 1699 roku."" Wspaniała książka, powinno się o tym mówić więcej i głośniej. Kolejne krwawe, brutalne akty chrześcijaństwa, które w swojej pysze zmieniły życie wielu w piekło.... i nie w imię Boga, ale z własnej próżności, egoizmu, poczucia wyższości i sadyzmu....
Ania - awatar Ania
oceniła na91 miesiąc temu

Cytaty z książki Szczęście wilka

Więcej
Paolo Cognetti Szczęście wilka Zobacz więcej
Paolo Cognetti Szczęście wilka Zobacz więcej
Paolo Cognetti Szczęście wilka Zobacz więcej
Więcej