Kolumbijski pisarz, dziennikarz i tłumacz urodzony w 1972 roku w Bogocie.
Studiował literaturę iberoamerykańską na Sorbonie. Wcześniej uczęszczał na Universidad del Rosario w rodzinnym mieście. Rok spędził w belgijskich Ardenach, a od 1999 roku mieszka w Barcelonie.
Jako pisarz debiutował w 1997 roku. Jest autorem zbioru opowiadań „Los amantes de Todos los Santos” (2001) oraz powieści „Los informantes” (2004) i „Historia secreta de Costaguana” (2007). Druga z nich została wydana również w Polsce pt. „Sekretna historia Costaguany”. Utwór nawiązuje do twórczości Josepha Conrada. Vásquez jest także autorem biografii Conrada.
Jego książki przetłumaczono na dwadzieścia sześć języków i wydano w czterdziestu krajach. Jest laureatem licznych wyróżnień literackich, m.in. English Pen Award 2012 za Hałas spadających rzeczy, nagrody Hiszpańskiej Akademii Królewskiej za Reputacje czy Nagrody Rogera Caillois, otrzymanej wcześniej przez m.in. Mario Vargasa Llosę, za całokształt twórczości. W 2019 roku Kształt ruin znalazł się w ścisłym finale Międzynarodowej Nagrody Bookera.
Przełożył książki takich autorów, jak Victor Hugo, John Dos Passos i E.M. Forster.
7,0/10średnia ocena książek autora
775 przeczytało książki autora
1 454 chce przeczytać książki autora
12fanów autora
Zostań fanem autora
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Uznając wartość opisową, historyczną i humanistyczną książki nie mogę ukrywać, że nie lubię takich książek jako literatury . Jest bowiem pisana w formie rozbudowanej biografii prostym, trochę suchym językiem ; masa faktów, sytuacji historyczno- politycznych i rodzinnych losów narratora. A przecież nie jest to biografia sensu stricto i gdyby taką była to nie sięgnęłabym po nią. W literaturze pięknej oczekuje bohaterów, którzy poniosą fabułę i warstwy refleksyjno - emocjonalnej, której tu zabrakło. Ale dla zainteresowanych społecznymi przemianami o ruchami komunistycznymi w XX w będzie to ciekawa pozycja.
Jest na sali jakiś wielbiciel operetki? Jakby był, to spokojnie może sięgnąć po „Kształt ruin”. Mimo zamierzonych przez twórcę i deklarowanych przez wydawcę tematyki i konstrukcji pełnej napięcia, za diabła nie mogłem uwolnić się od wrażenia kiczowatej melodramatyczności, o tyle przebiegłej, że posługującej się pojedynczymi narzędziami ze skrzyneczki „sensacja”.
Pisarz iberoamerykański:
- Ile potrzebujemy retorycznych pytań w monologach, sztucznych dialogów, drobiazgów milimetrowego rozmiaru w narracji, generalskich dystynkcji i słomkowych sombrero?
- Tak.
Dla europejskiego czytelnika jest to świat całkowicie niezrozumiały, świat absolutyzowanych i skamieniałych wartości, zatrzymany przed Oświeceniem, zastygły jak ludzie na „dworskich” obrazach Goyi. Te, tak wybijane w opisach „wątki spiskowe” są tylko zaczynem dość histerycznego spektaklu z nadużyciem wysokiego C w emocjach bohaterów.
Bogu niech będą dzięki za finał, gdzie powieść zdąża do statusu ponurej opery i rzeczywiście zyskuje uniwersalność. Gdzie trafnie diagnozuje mroczne mechanizmy władzy. Gdzie pokazuje, że chęć utrzymania reguł wpływu i zależności generuje każdą możliwą podłość. Gdzie opisuje, jak obojętność ślepych czy posłusznych zderza się z dramatem widzących, nonkonformistycznych – zastraszanych, zaszczuwanych przez tłum sterowany pieniędzmi i propagandą.
Te kilkanaście, może kilkadziesiąt stron daje alibi całej rozgadanej, przeciągniętej i zgoła egzotycznej reszcie.
Zupełnie na marginesie. Z perspektywy tej, ale też kilku innych powieści z owej drugiej, położonej niżej Ameryki mam refleksję dotyczącą miałkości intelektualnych mód. Nie umiem sobie – na własny użytek – wytłumaczyć, czym inteligencki świat i Polska tak się jarały całe dziesięciolecia. U nas to nawet po zmianie ustroju. Zgoda, pojedyncze dzieła są warte uwagi, ale cała reszta... no nie bardzo. Ale co wydawnictwa zarobiły, to zarobiły. Może to spisek?
