Czwarty schowek

Najbardziej szalona i nieoczywista część trylogii, eksplorująca nadprzyrodzone i fantastycznonaukowe aspekty świata serii, co niektórych może odrzucić, innych - zachwycić. Wciąż ma sporo uroku, a narracja jest poprowadzona po prostu solidnie.

Najbardziej szalona i nieoczywista część trylogii, eksplorująca nadprzyrodzone i fantastycznonaukowe aspekty świata serii, co niektórych może odrzucić, innych - zachwycić. Wciąż ma sporo uroku, a narracja jest poprowadzona po prostu solidnie.

John pragnie zapomnieć o straszliwych wydarzeniach we Freddy Fazbear's Pizza i raz na zawsze zamknąć ten rozdział życia. Jednak nie udaje mu się, gdy ponownie spotyka Charlie, która powinna być martwa. Pomimo że reszta przyjaciół cieszy się z jej dziwnego powrotu chłopak wie, że to nie jest ta dziewczyna, którą zna. Na domiar złego w mieście otwiera się nowa pizzeria, a wraz z nią zaczyna się seria porwań. John i reszta ekipy po raz ostatni musi zmierzyć się z przeszłością i odkryć dziwny sekret Charlie, który prowadzi prosto do jej ojca i twórcy wielkich, pluszowych maskotek - animatroników.
Najbardziej pokręcona część cyklu i przez to najwięcej się w niej dzieje. Pomimo że już od pierwszej części były niejako sygnały co do pochodzenia głównej bohaterki, czytając ,,Czwarty schowek" ma się wrażenie, że wszystko przybiera jakiegoś dziwnego, powykręcanego tempa. Dzieje się tu wiele - porwania, dziwne modyfikacje ciała, wielkie roboty, przewidzenia i duchy. Pomimo tych zawiłości wątki są wyjaśnione i spięte w całość, bohaterowie którzy pomimo wieku myślą i zachowują się lepiej niż niejeden dorosły. Zakończenie emocjonalne, które można interpretować na 2 sposoby. Całość nie jest cyklem, nad którym można się rozwodzić godzinami, skierowany jest raczej do młodszych czytelników, jednak mi czytało się go dobrze i chociaż lubię szukać nieścisłości w fabule tutaj jej nie znalazłam. To jest po prostu pokręcona historia z krwiożerczymi maszynami w tle. Tylko tyle albo aż tyle.
,,Sekrety sprawiają, że kostniejesz. Stajesz się twardy, by utrzymać je w tajemnicy, a im dłużej je kryjesz, tym twardszy się stajesz. A gdy pewnego dnia patrzysz w lustro, okazuje się, że zmieniłeś się w kamień."

John pragnie zapomnieć o straszliwych wydarzeniach we Freddy Fazbear's Pizza i raz na zawsze zamknąć ten rozdział życia. Jednak nie udaje mu się, gdy ponownie spotyka Charlie, która powinna być martwa. Pomimo że reszta przyjaciół cieszy się z jej dziwnego powrotu chłopak wie, że to nie jest ta dziewczyna, którą zna. Na domiar złego w mieście otwiera się nowa pizzeria, a...

Nic dodać nic ująć. Doskonałe zakończenie trylogii.

Nic dodać nic ująć. Doskonałe zakończenie trylogii.

Lepsza niż poprzedniczki i napewno bardziej zadziwia

Lepsza niż poprzedniczki i napewno bardziej zadziwia

Książki oparte na popularnej grze, czy to może być ciekawa historia?
O pierwszej części "Srebrne oczy" pisałam już wcześniej. Kolejne dwie zaliczyłam wczoraj i dziś. I było to przedziwne doświadczenie! Mamy tutaj kontynuację walki z animatronikami - morderczymi maskotkami stworzonymi pierwotnie przez ojca jednej z bohaterek książki. Stwory te przechodzą różne modyfikacje pod względem elektronicznym ale także metafizycznym. Cała dramatyczność wynika z faktu, że w trzewiach animatroników uwięzione są dusze porwanych i brutalnie zamordowanych dzieci. Tak było w pierwszej części, w drugiej sytuacja się zmienia, już nie dusze kierują robotami, natomiast zyskują one specjalne zdolności transformacyjne i potrafią wpływać na ich postrzeganie za pomocą fal wysyłanych przez specjalne dyski iluzji.

Pokręcone?Dla mnie bardzo! 🤣


Trzecia część wciągnęła mnie od pierwszej strony.
Historia stała się bardziej zagadkowa, grupa przyjaciół ponownie łączy siły, aby zdemaskować fałszywą Charlie i odnaleźć kolejne zaginione dzieci.

Akcja nabiera tempa i w pewnym momencie ponownie poczułam się jak babcia mająca w ręce pierwszy raz smartfona! Moja wyobraźnia tego nie udźwignęła, ale nie przeszkadzało mi to z wypiekami na twarzy śledzić losów bohaterów!
Zakończenie tej historii zrobiło na mnie ogromne wrażenie! Totalnie mnie zaskoczyło! Przyznaję, że nie rozumiałam fenometu Fnafa, teraz myślę sobie, że to całkiem niezłe sci-fi! 🔥

Książki oparte na popularnej grze, czy to może być ciekawa historia?
O pierwszej części "Srebrne oczy" pisałam już wcześniej. Kolejne dwie zaliczyłam wczoraj i dziś. I było to przedziwne doświadczenie! Mamy tutaj kontynuację walki z animatronikami - morderczymi maskotkami stworzonymi pierwotnie przez ojca jednej z bohaterek książki. Stwory te przechodzą różne modyfikacje...

Boże, jakie to było piękne i smutne zakończenie serii. Pochłonęłam ją jak poprzednie, ciężko było się oderwać! Niby młodzieżówka, a wywołała w dorosłej kobiecie tyle emocji… naprawdę z całego serca polecam!

Boże, jakie to było piękne i smutne zakończenie serii. Pochłonęłam ją jak poprzednie, ciężko było się oderwać! Niby młodzieżówka, a wywołała w dorosłej kobiecie tyle emocji… naprawdę z całego serca polecam!

Trzecia i ostatnia część.
Najbardziej zaskakująca książka w całym cyklu. Chociaż autor dawał wskazówki dotyczące tożsamości pewnej osoby bardzo często, to jednak aż do samego końca nie można przewidzieć zakończenia

Trzecia i ostatnia część.
Najbardziej zaskakująca książka w całym cyklu. Chociaż autor dawał wskazówki dotyczące tożsamości pewnej osoby bardzo często, to jednak aż do samego końca nie można przewidzieć zakończenia

Bardzo dobra, jednak nie ma podbicia do ,,Zwyrodniali,,. Zrozumiałem ją dopiero po przeczytaniu komiksu

Bardzo dobra, jednak nie ma podbicia do ,,Zwyrodniali,,. Zrozumiałem ją dopiero po przeczytaniu komiksu

"... Z trudem łapał powietrze, rozkopując resztki domu z desperacką siłą, wzmocnioną przez adrenalinę, ale i adrenalina już się kończyła..."

Znowu na pierwszej stronie przeczytałam zapowiedź tego co czeka mnie w treści książki. Kakofonia wyrazów niejednoznacznych, nieoczywistych, ambiwalentych, enigmatycznych, eufemicznych, niesfoistych kontrowersyjnych, wielopłaszczyznowych, w których będę musiała się grzebać w poszukiwaniu jakiejś fabuły. Już samo brzmienie tego zdania jest dla mnie dziwaczne, bo zawiera zlepek nieskładnych czynności, które są od siebie oderwane i tylko bombardują obietnicą wzmagania uczucia niepokoju i niepewności a potem lawiny znużenia aż do znudzenia.

Może więc nie o to chodzi?
Może to jest tylko wybieg autora, żeby czerpać radość nie tyle z odkrycia rozwiązania zagadki, co z samego podążania ścieżką usłaną trupami lub zaginionymi?

Nie dostrzegam przyjemności w żadnym z powyższych, przechodzę wręcz męki zastanawiania się, dlaczego akurat te wyrazy zostały użyte w rozsypance wyrazowej pod tytułem FNAF. Moim zdaniem wystarczyło wybrac pierwotną a zarazem prostą zasadę gry typu Point And Click, która gwarantuje satysfakcję za każdym razem.

Mam jeszcze inną teorię odnośnie odbiorcy, do której jest skierowana seria. Otóż koniecznie powinien to być fan, który "wszystko rozumie" i to nawet bez czytania. To nie może być nikt inny, by gromadzącymi się pytaniami KTO GDZIE KIEDY nie mógł profanować fantasmagorycznych opowieści przecież tak idealnych w zamyśle twórcy.

Daję trzy gwiazdki za to, że mogłam uzyskać respekt córki, zanużając się w te brednie.

"... Z trudem łapał powietrze, rozkopując resztki domu z desperacką siłą, wzmocnioną przez adrenalinę, ale i adrenalina już się kończyła..."

Znowu na pierwszej stronie przeczytałam zapowiedź tego co czeka mnie w treści książki. Kakofonia wyrazów niejednoznacznych, nieoczywistych, ambiwalentych, enigmatycznych, eufemicznych, niesfoistych kontrowersyjnych,...

Fajna książka. Krótkie rozdziały. Szybko się czyta. Polecam

Fajna książka. Krótkie rozdziały. Szybko się czyta. Polecam