Przemyślny szlachcic Don Kichot z Manczy

Stara, dobra literatura.

Stara, dobra literatura.

Co tu dużo pisać ???
Może tylko tych co dopiero wrócili z Marsa informuję, że dzieło należy do największych arcydzieł światowej literatury !!!
Wypada znać... albo inaczej, jak kto woli... nie wypada nie znać !!!

Co tu dużo pisać ???
Może tylko tych co dopiero wrócili z Marsa informuję, że dzieło należy do największych arcydzieł światowej literatury !!!
Wypada znać... albo inaczej, jak kto woli... nie wypada nie znać !!!

Wiadomo, że to jest klasyk klasyków. Dziś czyta mi się go trochę ciężko, ale dostrzegam też rzeczy, których nie widziałem wcześniej. Nieco męcząca, ale dobra literatura.

Wiadomo, że to jest klasyk klasyków. Dziś czyta mi się go trochę ciężko, ale dostrzegam też rzeczy, których nie widziałem wcześniej. Nieco męcząca, ale dobra literatura.

Świetny humor, wyraziści bohaterowie, może zabrakło trochę polotu w fabule, ale i tak była dosyć ciekawa. I napisane fajnym językiem.

Świetny humor, wyraziści bohaterowie, może zabrakło trochę polotu w fabule, ale i tak była dosyć ciekawa. I napisane fajnym językiem.

Książka jest faktycznie zabawna (nawet jeśli momentami wulgarna). Świetne tłumaczenia, również jako źródło żartów, fabuła wręcz tak absurdalna, że aż ciekawa. Tylko pod koniec pojawia się zbyt dużo zbędnych wątków, zwłaszcza w rozdziałach w gospodzie, gdzie wszystkie wprowadzone postacie oprócz Dorotei, Cardenia, Fernanda i Luscildy są zwyczajnie zbędne. I było za mało walki z wiatrakami.

Książka jest faktycznie zabawna (nawet jeśli momentami wulgarna). Świetne tłumaczenia, również jako źródło żartów, fabuła wręcz tak absurdalna, że aż ciekawa. Tylko pod koniec pojawia się zbyt dużo zbędnych wątków, zwłaszcza w rozdziałach w gospodzie, gdzie wszystkie wprowadzone postacie oprócz Dorotei, Cardenia, Fernanda i Luscildy są zwyczajnie zbędne. I było za mało...

Najpierw przeczytałem pierwszy - i tylko pierwszy - tom w tłumaczeniu E. Boye. Podobał mi się język, ale sama lektura przysparzała nieco problemów i się dłużyła. Pewne fragmenty wydawały się nudne, bo dla mnie niejasne (inkwizycyjny proces nad książkami w domu don Kichota, walka dwóch owczych armii).

Poczekałem dłuższy czas i wróciłem do tej książki w tłumaczeniu W. Charchalisa. Zwłaszcza dlatego, że zmiana Dylcynei i Rosynanta to "prowokacja" :-). Musiałem sprawdzić zupełnie nowe tłumaczenie, bardzo chwalone przez specjalistów.

I to tłumaczenie pozwoliło mi zupełnie inaczej odebrać książkę, znacznie głębiej i z dużo lepszym zrozumieniem. Wyjaśnienia tłumacza, dlaczego zmienił nazwy własne, pozwoliły mi zupełnie bez problemu to zaakceptować. Nie jestem językoznawcą, ani tłumaczem, ale lubię wyjaśnienia zawodowców. Wręcz żałuję, że nie poszedł dalej i nie zmienił też don Kichota, ale możliwe, że to byłoby za wiele, chociaż jego opcja nowego nazwiska przypadła mi do gustu (don Kałkan, pan Karwacki).

Książka tak mnie omotała, że pierwszy tom przeczytałem dwukrotnie.

Świetna jest historia Grisostoma i Marceli (zresztą bardzo mądra i odważna dziewczyna, w zasadzie jedyna "współczesna" nam - ludziom z XXI wieku, co jest aż zadziwiające, czyli mająca własne zdanie i idąca w pełni własną drogą). Przemowa Marceli to jeden z moich ulubionych fragmentów.
Doskonała nowela o wścibskim intrygancie, która sama w sobie mogłaby zostać sfilmowana; byłby z tego niezły dramat.
Bardzo dobra i skomplikowana historia Cardenia, Dorotei, Luscindy i don Fernanda, których losy ostatecznie znajdują finał się w nieoczekiwanym, niezwykłym zbiegu okoliczności.

I oczywiście przygody samego don Kichota i jego pragmatycznego giermka, któremu w końcu również udziela się bzik jego pana.

Absolutnie nie nazwałbym tej książki komedią. Bywa zabawna, ale nie śmiałem się w głos. Niektóre żarty są jak dla mnie zbyt rubaszne (noc w lesie w pobliżu foluszów),inne raczej zwariowane, szalone, trudne do uwierzenia, że mogło dojść do takiej pomyłki. Zwykle don Kichot wychodzi z nich bardzo poturbowany, a jego obie podróże bardzo źle odbijają się na jego zdrowiu, tak psychicznym jak i fizycznym. Zbyt często don Kichotowi fikcja przesłania rzeczywistość i zaburza ocenę sytuacji i niemal zawsze konsekwencje są bolesne. W dzisiejszych czasach powiedziałbym, że wyruszył z domu szukać guza i go często znajduje.

Można na przeróżne sposoby odbierać postępowanie don Kichota i to, co go spotyka. I dlatego pokochałem tę książkę i jej bohaterów.

Jedynie ostatnie rozdziały z postaciami jeńca i Zoraidy wydają się napisane jakby z inną głową, na doczepkę, nie tak dopracowane, nie do końca zszyte z całością. Wręcz wydaje się, że Cervantes w pewnym momencie nieco o nich zapomina, bo przy bójce pod gospodą, a także przy sporze o rząd i siodło oraz miskę cyrulika i hełm Mambryna jeniec nie występuje jako osoba pytana o zdanie, a później on i Zoraida jakby znikają z łamów książki.
Pojawia się również ogromnie dużo dworności, don Fernando - człowiek bardzo nieustępliwy i nawykły do wydawania poleceń - staje się bardzo szlachetny, a przecież wcześniej jest sprawcą wielu trudnych sytuacji i negatywnie wpływa na życie wielu osób ze względu na swe kaprysy. Panie są bardzo mdlejące, a panowie umierający z miłości i tęsknoty. Ale również i o tym w dużej mierze jest ta książka - o wielkich emocjach a miłość jest właśnie taka.

Bardzo, bardzo ciekawa książka. Wrócę jeszcze nie raz, również do przekładu Edwarda Boye, teraz już jako bardziej wyedukowany czytelnik, po lekturze książki w przekładzie W. Charchalisa.

Najpierw przeczytałem pierwszy - i tylko pierwszy - tom w tłumaczeniu E. Boye. Podobał mi się język, ale sama lektura przysparzała nieco problemów i się dłużyła. Pewne fragmenty wydawały się nudne, bo dla mnie niejasne (inkwizycyjny proces nad książkami w domu don Kichota, walka dwóch owczych armii).

Poczekałem dłuższy czas i wróciłem do tej książki w tłumaczeniu W....

hej
na początku myślałem że nie dam rady jej skończyć ale z każdą kartką i zdaniem wciągała mnie.
Tyle życiowych prawd i mądrości chyba jedynie można naleźć w Piśmie Świętym.
Książka pokazuje też jak potrafimy tylko oceniać a nie zagłębić się w druga osobę i jej pomóc czy zrozumieć jej zachowanie.
Polecam z całego serca tą lekturę bo bardzo dużo można z niej wyciągnąć życiowych porad.
Pozdrawiam

hej
na początku myślałem że nie dam rady jej skończyć ale z każdą kartką i zdaniem wciągała mnie.
Tyle życiowych prawd i mądrości chyba jedynie można naleźć w Piśmie Świętym.
Książka pokazuje też jak potrafimy tylko oceniać a nie zagłębić się w druga osobę i jej pomóc czy zrozumieć jej zachowanie.
Polecam z całego serca tą lekturę bo bardzo dużo można z niej wyciągnąć...

Jak ocenić taką książkę? Ocenić można tylko jej tłumaczenie, a ku naszemu szczęściu tłumacz znalazł się przedni: Wojciech Charchalis. Charchalis postanowił być wiernym duchowi dzieła, dzięki czemu otrzymujemy książkę znośną, zabawną i czytelną dla nas, współczesnych czytelników. Poza tym tłumacz porzucił idiotyczną manierę, towarzyszącą poprzednim tłumaczeniom, archaizowania języka. Cervantes pisał językiem bardzo sobie współczesnym, potocznym, a archaizował tylko wtedy, kiedy chciał ukazać szaleństwo Don Kichota. Poprzez archaizowanie całego tekstu poprzedni tłumacze nie byli w stanie przekazać takich i innych smaczków, a w dodatku czynili lekturę ciężkostrawną.

Czy warto? Oczywiście. Don Kichot to powieść świadoma tego, że jest powieścią, to powieść o literaturze, to powieść-parodia, to powieść pełna świetnego, absurdalnego poczucia humoru. To Monty Python napisany stulecia przed Monty Pythonem. A dzięki nowemu tłumaczeniu przystępna dla każdego.

Szkoda tylko, że nie ma ebooka, ale akurat na tak absolutną klasykę nie żal mi papieru.

Jak ocenić taką książkę? Ocenić można tylko jej tłumaczenie, a ku naszemu szczęściu tłumacz znalazł się przedni: Wojciech Charchalis. Charchalis postanowił być wiernym duchowi dzieła, dzięki czemu otrzymujemy książkę znośną, zabawną i czytelną dla nas, współczesnych czytelników. Poza tym tłumacz porzucił idiotyczną manierę, towarzyszącą poprzednim tłumaczeniom,...

Arcydzieło literackie. Jedna z pierwszych książek w życiu, które czytałem i zaśmiewałem się w głos. Chętnie do niej wracam.

Arcydzieło literackie. Jedna z pierwszych książek w życiu, które czytałem i zaśmiewałem się w głos. Chętnie do niej wracam.

Według dzisiejszych kryteriów i obiektywnie rzecz ujmując, powieść zgoła rewelacyjna nie jest. Przeładowana postaciami, opowieściami, stylami, pomyłkami, barokowymi tyradami; meandrująca to w okolice "Dekameronu", to powieści łotrzykowskiej - staroć. Jednak 400 lat temu "ram gatunkowych" powieści ani wspomnianych kryteriów nie było i Cervantes żeglował w nieznane. Jest szczególną przyjemnością widzieć, jak odkrywa to i owo z Nowego Świata literatury, i przekłada takie, powiedzmy, kakao, czy też tytoń, z miejsca na miejsce, jeszcze nie wiedząc, co z tym zrobić. Strach zacząć nazywać te innowacje, żeby nie zareklamować książki jak jakiegoś pomnika.

To co czyni lekturę prawdziwą przyjemnością, jest wybitny erudycyjny przekład oraz morze przypisów objaśniających postaci, przysłowia, żarty słowne, a w szczególności liczne referencje do kompletnie dziś zapomnianej przedwspółczesnej (przed-Cervantesowskiej!) literatury rycerskiej i pasterskiej. Wydaje mi się że nie pominąłem żadnego. Można się naprawdę wiele dowiedzieć o wczesnej nowożytności i wczuć w klimat Złotego Wieku.

Według dzisiejszych kryteriów i obiektywnie rzecz ujmując, powieść zgoła rewelacyjna nie jest. Przeładowana postaciami, opowieściami, stylami, pomyłkami, barokowymi tyradami; meandrująca to w okolice "Dekameronu", to powieści łotrzykowskiej - staroć. Jednak 400 lat temu "ram gatunkowych" powieści ani wspomnianych kryteriów nie było i Cervantes żeglował w nieznane. Jest...