Labirynt

Po wstrząsającym finale Kabalisty wraca Gerard Edling w piątym tomie cyklu Labiryncie Remigiusza Mroza. Słynny już Behawiorysta ponownie przyprawia o palpitację serca.



W sztormową noc w pewnym pensjonacie zostaje zamordowany nastolatek, a każda z przebywających tam osób może być winna. Na miejscu zdarzenia jest grupa śledczych, w tym prokurator Gerard Edling i jego młoda podopieczna Beata Drejer. Zdarzenie to naznaczy go na zawsze i dwadzieścia lat później tamten koszmar ponownie wróci.



Wydawało się, że seria ta została zakończona, a tu po latach wraca opolski spec od tropienia wszelkiej maści zwyrodnialców. Teraz zostaje odcięty od świata wraz z grupką osób. Tych ludzi nic nie łączy, a jednak każda z nich może okazać się mordercą. I tak Remigiusz Mróz z jednej strony wraca do klasycznego kryminału rodem Agathy Christie, z drugiej jednak nie byłby sobą gdyby nie dosypał szczypty makabry. Zabójstwo nastolatka staje się tylko pretekstem do nawiązania do tego, co z jednej strony wydarzyło się w poprzednich częściach. Z drugiej zaś na tej bazie ostatecznie rozliczyć się z przeszłością bohaterów. Jednocześnie Labirynt jest mocno klaustrofobiczny, a atmosferę osaczenia czuć z każdej strony.



Mamy dwa plany czasowe. To co zdarzyło się w 2006 w Krynicy Morskiej, ma bezpośredni związek z tym co w życiu Edlinga dzieje się obecnie. W prawdzie pierwsza połowa powieści tego nie pokazuje zbyt widocznie, ale już w późniejszej akcji widać to w całej krasie. Remigiusz Mróz po mistrzowsku buduje tu napięcie i efekty zaskoczenia, zwłaszcza kiedy wszystko obraca się o sto osiemdziesiąt stopni. Trzeba nieco poczekać zanim odkryje on wszystkie karty i da odpowiedź na pytanie, które najbardziej mnie nurtowało, co stało się z behawiorystą po tym, czego świadkami byliśmy w Kabaliście.



Nie obyło się bez małych rozczarowań związanych z coraz bardziej rozbudowanego mrozowego universum. Pojawia się Szpila, bohaterka cyklu Raportu i nią Kacper Fabisch. Do tych nowych bohaterów miałem duże nadzieje, a niestety nie wnieśli zbyt wiele do samej fabuły i byli dla mnie zbyt płytcy.



Generalnie zaś sama powieść w sobie uważam za udaną i na pewno może dać fajną rozrywkę. Na tyle wygibsasów fabuły, które Mróz zrobil, wyszedł obronną ręką.

Po wstrząsającym finale Kabalisty wraca Gerard Edling w piątym tomie cyklu Labiryncie Remigiusza Mroza. Słynny już Behawiorysta ponownie przyprawia o palpitację serca.



W sztormową noc w pewnym pensjonacie zostaje zamordowany nastolatek, a każda z przebywających tam osób może być winna. Na miejscu zdarzenia jest grupa śledczych, w tym prokurator Gerard Edling i jego młoda...

Trochę czekałem na kontynuację przygód Edlinga i muszę przyznać, że nie tego się spodziewałem. Dla mnie najsłabsze dzieło Mroza. Przekombinowana, wkurzająca i męcząca.

Trochę czekałem na kontynuację przygód Edlinga i muszę przyznać, że nie tego się spodziewałem. Dla mnie najsłabsze dzieło Mroza. Przekombinowana, wkurzająca i męcząca.

W ośrodku Wodnik na Mierzei Wiślanej Gerard Edling i Beata Drejer biorą udział w szkoleniu z mowy ciała. Niestety dochodzi do zabójstwa dziecka prowadzącego. Prokuratorzy próbują dowiedzieć się, co się wydarzyło (zagadka zamkniętego pokoju).
Po jakichś 20 latach Drejer jest uznana za zmarłą (wybuch samochodu pułapki parę lat wcześniej),a Edling zaniknął po tym, jak miał popełnić samobójstwo, by uratować syna. Do Gośki Rosy przychodzi dziwna paczka - puste pudło z napisanym nazwiskiem Drejer. Kobieta jest przekonana, że ma to jakiś związek ze zniknięciem Edlinga i że uda jej się go wreszcie odnależć.
Całkiem ciekawie skonstruowana fabuła, chociaż mam wrażenie, jakby w jednej książce znalazły się trzy historie. Tytułowy labirynt pojawia się już dobrze za połową opowieści. Mimo to książka jest ciekawa, a lektor(jak zwykle) świetny. Trochę mi szkoda pewnych rozwiązań fabularnych, które były trochę oczywiste albo nieciekawe, ale całość jest naprawdę w porządku.

W ośrodku Wodnik na Mierzei Wiślanej Gerard Edling i Beata Drejer biorą udział w szkoleniu z mowy ciała. Niestety dochodzi do zabójstwa dziecka prowadzącego. Prokuratorzy próbują dowiedzieć się, co się wydarzyło (zagadka zamkniętego pokoju).
Po jakichś 20 latach Drejer jest uznana za zmarłą (wybuch samochodu pułapki parę lat wcześniej),a Edling zaniknął po tym, jak miał...

⭐️ Zacznę od ciekawej informacji: fabuła tej książki osadzona jest w Krynicy Morskiej, co wydaje się dość nietypowym miejscem dla Gerarda. Skąd taki pomysł miał Remek? Już wyjaśniam!

Mróz zapowiedział, że akcję swojej nowej powieści umiejscowi w gminie, która osiągnie najwyższą frekwencję w wyborach prezydenckich. Krynica Morska znalazła się w czołówce, co sprawiło, że autor dotrzymał słowa i uczynił to miasto miejscem zbrodni.
Krynica Morska to idealna sceneria dla thrillera – położona na Mierzei Wiślanej, między Bałtykiem a Zalewem Wiślanym. W powieści akcja toczy się podczas „sztormu stulecia”, co izoluje bohaterów w pensjonacie i potęguje klaustrofobiczny klimat historii.

„Labirynt” to piąty tom serii z Gerardem Edlingiem (tzw. seria z „Behawiorystą”),a opowiedziana w nim historia cofa się do 2006 roku.

⭐️ Gerard Edling uwikłany jest w tajemniczą i niebezpieczną sytuację, z której nie ma prostego wyjścia. Tytułowy „labirynt” to sieć intryg, kłamstw i zagadek, w której Gero musi odnaleźć prawdę. Można go również zrozumieć dosłownie, ale nie będę zdradzał szczegółów. Narracja prowadzona jest w dwóch strefach czasowych, z retrospekcjami z 2006 roku. Z czasem elementy układanki ładnie się ze sobą łączą, ale zamiast odpowiedzi, rodzą coraz więcej pytań.

⭐️ Akcja jest dynamiczna, pełna napięcia i zaskakujących zwrotów. Krótkie rozdziały są zdecydowanym plusem. Ta książka jest nieco inna niż pozostałe dzieła autora – w pewnym momencie zaczęła mnie nudzić (spojler alert!),ale Remigiusz Mróz świetnie buduje napięcie i potrafi utrzymać atmosferę niepewności przez niemal całą powieść.

Oczywiście polecam tę książkę, jak i całą serię o Gerardzie Edlingu.

Pozdrawiam serdecznie,

Łukasz

Po więcej książkowych polecajek zapraszam na mój Instagram/Bookstagram - lukasz_czyta

⭐️ Zacznę od ciekawej informacji: fabuła tej książki osadzona jest w Krynicy Morskiej, co wydaje się dość nietypowym miejscem dla Gerarda. Skąd taki pomysł miał Remek? Już wyjaśniam!

Mróz zapowiedział, że akcję swojej nowej powieści umiejscowi w gminie, która osiągnie najwyższą frekwencję w wyborach prezydenckich. Krynica Morska znalazła się w czołówce, co sprawiło, że...

Uszanowanko! 🙂

Jak tam Wasze marcowe lektury? U mnie na razie nic, co naprawdę by mnie porwało…

PS Gdy zaczynałam audiobooka, „Labirynt” był najnowszą książką Remigiusz Mróz — ale jak to u niego bywa, ten stan szybko się zmienił

PS2 To pierwsza powieść, tego autora- przy której naprawdę poczułam, że trzeba orientować się w postaciach między seriami oraz czytać je w miarę na bieżąco. Sięgając po tę pozycję, byłam przekonana, że to odrębna książka, a nie piąty tom cyklu. W trakcie okazało się jednak, że pojawia się sporo odwołań do Kabalisty, którego wcześniej nie czytałam

Ale do brzegu

Podobał mi się koncept powrotu do sprawy z przeszłości i pokazanie, jak dawne wybory mogą rzutować na obecne życie. Natomiast końcówka — pomysł, aby zmagania bohaterów transmitować online — wydała mi się trochę wtórna. Podobny motyw pojawił się już w Behawioryście, czyli w pierwszym tomie serii. Tutaj momentami sprawiało to wrażenie „odgrzewanych kotletów” i tomu pisanego trochę na siłę

Dajcie znać — czy tylko ja miałam wrażenie, że Labirynt trochę powiela pomysły z Behawiorysty? A może Wy też czujecie, że przy książkach Remigiusz Mróz trzeba coraz bardziej orientować się w całym cyklu, żeby w pełni cieszyć się fabułą? 😅

Książkę przesłuchałam w ramach abonamentu Empik Go #zaswoje

PS bardzo lubię tego lektora — moim zdaniem świetnie dodał dramaturgii temu thrillerowi

Ocena 5/10

#audiobook #kryminał #kolejnytom #zaswoje 📚

Uszanowanko! 🙂

Jak tam Wasze marcowe lektury? U mnie na razie nic, co naprawdę by mnie porwało…

PS Gdy zaczynałam audiobooka, „Labirynt” był najnowszą książką Remigiusz Mróz — ale jak to u niego bywa, ten stan szybko się zmienił

PS2 To pierwsza powieść, tego autora- przy której naprawdę poczułam, że trzeba orientować się w postaciach między seriami oraz czytać je w...

Miło że wrócił ale w sumie nie wiem po co ;-) Moja ulubiona seria tego autora ale ... mam dużo ale. Końcówka rozczarowuje brakiem świeżego oryginalnego pomysłu.

Miło że wrócił ale w sumie nie wiem po co ;-) Moja ulubiona seria tego autora ale ... mam dużo ale. Końcówka rozczarowuje brakiem świeżego oryginalnego pomysłu.

Jestem pozytywnie zaskoczona i przyznam, że nie czytałam wcześniejszych części. Tu bohaterowie z krwi i kości w gęstej sieci intryg mierzą się z trudnymi sytuacjami. W odciętym od świata pensjonacie Wodnik na Mierzei Wiślanej w 2006 roku podczas sztormu stulecie dochodzi do zabójstwa. Każdy z obecnych na konferencji, a jest tam śmietanka polskiej kryminologii, śledczych i przedstawicieli prokuratury, którzy przyjechali na szkolenie może okazać się sprawcą. Wszyscy jednak popełniają błąd i każdy z nich zostaje ukarany. Beata Drejer, Gerard Edling, Katarzyna Łaba, Cecylia Kantyk, Anita Gaberek przepadają bez wieści. Po dwóch dekadach, niepogodzona ze zniknięciem Gerarda trop labiryntu krwi podejmuje dziennikarka Gocha. Z Opola przyjeżdża do Krynicy Morskiej i zaczyna węszyć. Na szczęście nie jest sama w tej niebezpiecznej grze. Pomaga jej młodym prokurator, razem chcą odnaleźć doświadczonego śledczego oraz pozostałe osoby, które miały związek z Wodnikiem. Wszyscy bohaterowie, bo autor nikogo nie oszczędził mierzą się z trudnymi sytuacjami. Napięcie rośnie i trudno się oderwać od tej pełnej tajemnic i niepewności historii. Książkę polecam, bo to rasowy thriller. Czyta się bardzo szybko, a motyw zamkniętego pokoju i labiryntu jest fascynujący. Mam tylko nadzieje, że opisane wydarzenia nie zdarzyły się naprawdę, bo momentami przerażały i dawały do myślenia, dlatego też dałam tak wysoką oceną.

Jestem pozytywnie zaskoczona i przyznam, że nie czytałam wcześniejszych części. Tu bohaterowie z krwi i kości w gęstej sieci intryg mierzą się z trudnymi sytuacjami. W odciętym od świata pensjonacie Wodnik na Mierzei Wiślanej w 2006 roku podczas sztormu stulecie dochodzi do zabójstwa. Każdy z obecnych na konferencji, a jest tam śmietanka polskiej kryminologii, śledczych i...

Gdyby wykasować ostatnie 80–90 stron, byłby to powrót Gerarda Edlinga w dobrym stylu — z klasyczną zagadką w stylu „kto ze zgromadzonych w odosobnionym miejscu jest mordercą”.

Problem w tym, że od momentu przenosin bohaterów do tytułowego Labiryntu autor puścił wodze fantazji i poszedł w stronę fabuły, której brakuje jakiegokolwiek sensu. To dramatycznie skopany potencjał, a kilka wątków zostało pourywanych wręcz kuriozalnie. Po lekturze został mi ogromny niedosyt i odczucie, że z ciekawego zamysłu powstał przeciętny efekt.

Gdyby wykasować ostatnie 80–90 stron, byłby to powrót Gerarda Edlinga w dobrym stylu — z klasyczną zagadką w stylu „kto ze zgromadzonych w odosobnionym miejscu jest mordercą”.

Problem w tym, że od momentu przenosin bohaterów do tytułowego Labiryntu autor puścił wodze fantazji i poszedł w stronę fabuły, której brakuje jakiegokolwiek sensu. To dramatycznie skopany...

Seria o Gerardzie była jedną z lepszych Mroza do momenty wydania tego tomu. Totalnie niepotrzebny i trochę nieprawdopodobny. Sam autor przyznał, że pisał tę część, bo musiał coś wcisnąć w Krynicy Morskiej z uwagi na konkurs. Niestety odbiło się to na jakości.

Seria o Gerardzie była jedną z lepszych Mroza do momenty wydania tego tomu. Totalnie niepotrzebny i trochę nieprawdopodobny. Sam autor przyznał, że pisał tę część, bo musiał coś wcisnąć w Krynicy Morskiej z uwagi na konkurs. Niestety odbiło się to na jakości.

Trochę już to było ciągniecie za uszy. Ale spoko bardzo

Trochę już to było ciągniecie za uszy. Ale spoko bardzo