W stronę Swanna

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale...

Zmierzyłem się z Proustem po obejrzeniu po raz kolejny komedii "Mała miss" (serdecznie polecam),gdzie padają słowa, że Proust jest najwybitniejszym pisarzem od czasów Szekspira, ale nikt go nie czyta. No więc postanowiłem stracić nieco czasu i dać szansę. Na pewno jest to znacznie lepsza książka niż "Czarodziejska Góra", ale wciąż uważam, że literatura obyczajowa, filozoficzna i psychologiczna sprzed stu lat niestety jest już pod wieloma względami przestarzała. Odniesienia dotyczące mody, sztuki, relacji społecznych, które wówczas rozpalały umysły, dla współczesnego czytelnika są już ledwie letnie i zwietrzałe. Proust dość barwnie opisuje typy ludzkie i z wirtuozerią przechodzi od ogółu do szczegółu i z powrotem. To zaleta książki. Są w niej też momenty - seks lesbijski, czy opis masturbacji, które pewnie były onegdaj obrazobórcze. Niestety książka jest nierówna. Pierwsza część, gdzie poznajemy rodzinę głównego bohatera - cała plejadę postaci, jest znacznie ciekawsza niż druga - będąca przydługim opisem związku Swanna i Odetty (tu Proust zbliżył się do poziomu romantycznego wątku z Czarodziejskiej Góry). Nie wiem co jest genialnego i niezwykłego w historii kochanki okręcającej sobie wokół palca starszego, zamożnego i zakochanego w niej mężczyznę. Myślę, że sięgnę po kolejne tomy, ale raczej nieprędko. Wolę poczytac dla odmiany coś, co sprawia przyjemność.

Zmierzyłem się z Proustem po obejrzeniu po raz kolejny komedii "Mała miss" (serdecznie polecam),gdzie padają słowa, że Proust jest najwybitniejszym pisarzem od czasów Szekspira, ale nikt go nie czyta. No więc postanowiłem stracić nieco czasu i dać szansę. Na pewno jest to znacznie lepsza książka niż "Czarodziejska Góra", ale wciąż uważam, że literatura obyczajowa,...

Marcel wytworzył w swojej głowie niezwykłą asocjację, smak magdalenki przywolał bujne reminiscencje z dzieciństwa i wakacji w Combray, przeplatane historią toksycznej miłości Swanna do Odetty, panienki o wątpliwych obyczajach. Jednak kto by się przejmował fabułą. "W stronę Swanna" Prousta to proza, którą można, a nawet należy się napawać i spijać każde słowo z poetyckiego pejzażu tego dzieła. Na pozór chaotyczna i chwilami trudna w odbiorze powieść, pełna barwnych opisów, skupia się bardziej na formie niż samej treści. Ale chyba właśnie to cenię w tym utworze i podzielam opinię o kunszcie autora i wybitności jego dzieła.

Marcel wytworzył w swojej głowie niezwykłą asocjację, smak magdalenki przywolał bujne reminiscencje z dzieciństwa i wakacji w Combray, przeplatane historią toksycznej miłości Swanna do Odetty, panienki o wątpliwych obyczajach. Jednak kto by się przejmował fabułą. "W stronę Swanna" Prousta to proza, którą można, a nawet należy się napawać i spijać każde słowo z poetyckiego...

Najistotniejsze w tej powieści to ją poczuć. Popłynąć z nurtem "poetyckiej prozy". Nie martwić się istnieniem fabuły a odczuwać przyjemność z opisów, dygresji malowanych słowem przez Prousta. To nie jest książka, którą się czyta przez cały dzień, to jest bardziej jak pudełko czekoladek adwentowych. Po przeczytaniu pierwszego tomu i będąc pod koniec drugiego, jakbym dostał zadanie napisania streszczenia to bym się poddał na starcie.

Najistotniejsze w tej powieści to ją poczuć. Popłynąć z nurtem "poetyckiej prozy". Nie martwić się istnieniem fabuły a odczuwać przyjemność z opisów, dygresji malowanych słowem przez Prousta. To nie jest książka, którą się czyta przez cały dzień, to jest bardziej jak pudełko czekoladek adwentowych. Po przeczytaniu pierwszego tomu i będąc pod koniec drugiego, jakbym dostał...

Kompletnie nie moja bajka.

Kompletnie nie moja bajka.

Pierwszy tom monumentalnego cyklu, o którym mówi się jako o dziele ponadczasowym i legendarnym. Trudno oceniać całość, mając za sobą jedynie początek tej rozległej historii, jednak już na tym etapie widać jej wyjątkowość.
To proza wymagająca a jednocześnie to prawdziwa uczta słowa. Bogactwo opisów, piętrzące się epitety i misterna konstrukcja języka, która momentami może przytłaczać, szczególnie w pierwszej części, gdzie archaizujący styl młodego bohatera wymaga cierpliwości i oswojenia.
Druga część tomu wynagradza jednak trud lektury. Wciąga coraz głębiej, pozwalając zanurzyć się w świecie i strukturach społecznych, które dziś już nie istnieją. Czytelnik staje się niemal obserwatorem życia utrwalonego jedynie w literaturze.
Nie jest to książka dla każdego, ale jako wyzwanie czytelnicze, zdecydowanie warta polecenia. Czas zatem na: „W cieniu zakwitających dziewcząt”.

Pierwszy tom monumentalnego cyklu, o którym mówi się jako o dziele ponadczasowym i legendarnym. Trudno oceniać całość, mając za sobą jedynie początek tej rozległej historii, jednak już na tym etapie widać jej wyjątkowość.
To proza wymagająca a jednocześnie to prawdziwa uczta słowa. Bogactwo opisów, piętrzące się epitety i misterna konstrukcja języka, która momentami może...

Cozy proza Prousta to niezbędna mi rzecz w codzienności

Cozy proza Prousta to niezbędna mi rzecz w codzienności

Czytając czułem się przygnieciony obszernością opisów, długością zdań. Miałem wrażenie że sąsiad wierci w ścianie a nic nie słyszałem. Będąc w pół do wylewu odstawiłem tą książkę. Uznałem że następna lektura musi kłaść większy akcent na fabułę, a mniejszy na zabawę językiem.

Czytając czułem się przygnieciony obszernością opisów, długością zdań. Miałem wrażenie że sąsiad wierci w ścianie a nic nie słyszałem. Będąc w pół do wylewu odstawiłem tą książkę. Uznałem że następna lektura musi kłaść większy akcent na fabułę, a mniejszy na zabawę językiem.

Sięgnęłam po tę powieść zachęcona jej sławą jako dzieło wybitne. I rzeczywiście Proust jako ewidentny introwertyk ma wyjątkowy zmysł obserwacji ludzkich zachowań. Z pozoru nic nieznaczących dla fabuły, o ile w ogóle można tu jakiejś się dopatrywać, rodzajowych scenek z towarzyskiego życia francuskiej arystokracji i jej otoczenia wyłuskuje najpaskudniejsze cechy pełne obłudy i hipokryzji. Z naturalną powagą uwidacznia ludzką śmieszność. Tak, zgadzam się, że jest w tym coś wybitnego. Jak u każdego introwertyka myśli Prousta niczym woda mkną potokami, rozlewają się, rozwidlają wielowątkowo. Niebywałą sztuką jest przelać je na papier- Proustowi się udało. Należy tu też pochylić czoła tłumaczowi Tadeuszowi Żeleńskiemu za jego wybitną pracę, aby ten charakter niezwykłego stylu Prousta został zachowany w polskiej wersji językowej. Tutaj jednak moje zachwyty się kończą, bo… cały ten potencjał na wielkie dzieło literatury o ludzkiej naturze z wybitnie zarysowanymi charakterologicznie, psychologicznie wręcz, bohaterami, poszedł w gwizdek, przykro mi, ale jednak romansidła. Gdyby ktoś mnie uprzedził przy tych całych niezliczonych zachwytach nad dziełem Prousta, że to romans, może bym się bardziej zastanowiła, czy warto, a przynajmniej nie nastawiałabym się na coś innego, a że nie tego się spodziewałam- zawiodłam się. Owszem, cierpiałam z bohaterem, ale on przez swoją z lekka patologiczną miłość, a ja chcąc dotrwać do końca powieści

Sięgnęłam po tę powieść zachęcona jej sławą jako dzieło wybitne. I rzeczywiście Proust jako ewidentny introwertyk ma wyjątkowy zmysł obserwacji ludzkich zachowań. Z pozoru nic nieznaczących dla fabuły, o ile w ogóle można tu jakiejś się dopatrywać, rodzajowych scenek z towarzyskiego życia francuskiej arystokracji i jej otoczenia wyłuskuje najpaskudniejsze cechy pełne obłudy...

Wybitna. Zaskakująco wciągająca. Czas nie odebrał jej uroku. Doskonałe portrety psychologiczne i prowadzenie wątków. Refleksja nad kondycją natury ludzkiej ponadczasowa.

Wybitna. Zaskakująco wciągająca. Czas nie odebrał jej uroku. Doskonałe portrety psychologiczne i prowadzenie wątków. Refleksja nad kondycją natury ludzkiej ponadczasowa.