Kubuś Fatalista i jego pan

W. Wharton za sprawą często pojawiającego się w jego powieści "Spóźnieni kochankowie" pomnika Denisa Diderota skłonił mnie do sięgnięcia po jedno z dzieł francuskiego pisarza i filozofa. Wybrałam "Kubusia Fatalistę i jego pana", chociaż tytuł sprawia wrażenie opowiastki dla dzieci. Niestety nie zachwyciłam się: historia tytułowych bohaterów poprzetykana jest masą krótkich historyjek przez nich opowiadanych i ględzeniem narratora skierowanym do czytelnika. Może, gdybym lubiła krótkie formy, to nie miałabym z tym problemu. Jedna tylko historyjka utkwiła mi w pamięci: o niewiernej cukiernikowej.

W. Wharton za sprawą często pojawiającego się w jego powieści "Spóźnieni kochankowie" pomnika Denisa Diderota skłonił mnie do sięgnięcia po jedno z dzieł francuskiego pisarza i filozofa. Wybrałam "Kubusia Fatalistę i jego pana", chociaż tytuł sprawia wrażenie opowiastki dla dzieci. Niestety nie zachwyciłam się: historia tytułowych bohaterów poprzetykana jest masą krótkich...

Pisanie dla pisania - ani mi to krzywdy nie zrobiło, ani nie sprawiło przyjemności, ale widocznie tak było zapisane w górze.

Pisanie dla pisania - ani mi to krzywdy nie zrobiło, ani nie sprawiło przyjemności, ale widocznie tak było zapisane w górze.

Świetnie napisana pozycja, po której spodziewałem się z początku niewiele. Znając nudnawy styl Woltera, tak popularny w tamtych czasach, oczekiwałem czegoś na ten wzór. Na szczęście historia Kubusia jest całkowicie inna.

Przede wszystkim książka Diderota igra z ogólnie przyjętymi gatunkami literackimi i całą teorią literatury. Autor snuje swoją opowieść bez celu, niekiedy przerywając, by opowiedzieć jakieś wydarzenie ze swojego życia; niekiedy nawiązuje z czytelnikiem rozmowę i zbywa jego czytelnicze oczekiwania. To kawał dobrej literatury, która przeskoczyła swoje czasy.

A walory filozoficzne? Cóż, trochę jakieś są. Główny bohater jest fatalistą, a co za tym idzie, wyznaje zasady swojej pokręconej filozofii, z której Diderot nieco się naigrywa, jednak inteligentnie. Całość jest jednak zdecydowanie bardziej w korespondencji z literaturą jako taką niźli filozofią.

Świetnie napisana pozycja, po której spodziewałem się z początku niewiele. Znając nudnawy styl Woltera, tak popularny w tamtych czasach, oczekiwałem czegoś na ten wzór. Na szczęście historia Kubusia jest całkowicie inna.

Przede wszystkim książka Diderota igra z ogólnie przyjętymi gatunkami literackimi i całą teorią literatury. Autor snuje swoją opowieść bez celu, niekiedy...

wszystko, co nas spotyka na świecie, dobrego i złego, zapisane jest w górze... ta sankiulotowska powiastka filozoficzna również... satyra na kler i obyczaje hipokryzji... wyraźnie inspirowana słynnym dziełem Francois Rabelais...

na Indeksie Ksiąg Zakazanych (Index Librorum Prohibitorum, Pius VII - 1804) do samego końca (XXXII wydanie z 1948 roku, Paweł VI - 1966)...

wszystko, co nas spotyka na świecie, dobrego i złego, zapisane jest w górze... ta sankiulotowska powiastka filozoficzna również... satyra na kler i obyczaje hipokryzji... wyraźnie inspirowana słynnym dziełem Francois Rabelais...

na Indeksie Ksiąg Zakazanych (Index Librorum Prohibitorum, Pius VII - 1804) do samego końca (XXXII wydanie z 1948 roku, Paweł VI - 1966)...

Fajna filozoficznie i zabawna, ale dosyć powtarzalna przez metodę powtórzenia jaką stosuje autor. Do przeczytania na raz i w sumie tylko raz. Potem tylko fragmenty.
6++

Fajna filozoficznie i zabawna, ale dosyć powtarzalna przez metodę powtórzenia jaką stosuje autor. Do przeczytania na raz i w sumie tylko raz. Potem tylko fragmenty.
6++

Jedna z najlepszych książek, jakie miałem szczęście czytać. Wyprzedzająca swój czas, pełna humoru, wypełniona nieoczywistością.
Jeden z najlepszych początków wszech czasów:
"Jak się spotkali? Przypadkiem, jak wszyscy. Jak się zwali? Na co wam ta wiadomość? Skąd przybywali? Z najbliższego miejsca. Dokąd dążyli? Alboż kto wie, dokąd dąży?"
Jako fan determinizmu nie mogę przepuścić cytatu:
"Zali to my kierujemy losem albo też los kieruje nami? Ileż zamysłów roztropnie wykonanych chybiło i jeszcze chybi!"
Książka do smakowania na powoli.

Jedna z najlepszych książek, jakie miałem szczęście czytać. Wyprzedzająca swój czas, pełna humoru, wypełniona nieoczywistością.
Jeden z najlepszych początków wszech czasów:
"Jak się spotkali? Przypadkiem, jak wszyscy. Jak się zwali? Na co wam ta wiadomość? Skąd przybywali? Z najbliższego miejsca. Dokąd dążyli? Alboż kto wie, dokąd dąży?"
Jako fan determinizmu nie mogę...

pyk 250 lat i ... jakże aktualne. Świetna książka, mądra a jednocześnie dość łatwa w treści dla niewymagającego czytelnika. Kanon literatury. Dodatkowo poznajemy Diderota - postać u nas mało znaną, a wartą poznania. Smaczku dodaje przekład Boya-Żeleńskiego.

pyk 250 lat i ... jakże aktualne. Świetna książka, mądra a jednocześnie dość łatwa w treści dla niewymagającego czytelnika. Kanon literatury. Dodatkowo poznajemy Diderota - postać u nas mało znaną, a wartą poznania. Smaczku dodaje przekład Boya-Żeleńskiego.

Bardzo chaotyczna i spodziewałem się, że będzie głęboka - przeliczyłem się. Nie przeczytałem całej. Za to nowatorska jak na XVIII wiek

Bardzo chaotyczna i spodziewałem się, że będzie głęboka - przeliczyłem się. Nie przeczytałem całej. Za to nowatorska jak na XVIII wiek

Jak to dobrze, że gusty ludzi są tak różnorodne.
Jak wyglądałoby nasze życie gdyby wszystkim podobało się to samo ?
Jeśli chodzi o literaturę, to np. ta platforma nie byłaby potrzebna.
Książka... wszyscy bum i cyk...10 gwiazdek i do następnej książki... i kolejnej... i bum i cyk i dalej to samo.
Może książki byłyby wtedy monotematyczne ?
Proponuję tytuł " Rozwój neokolonializmu w współczesnej Polsce"
I bum i cyk... i wszyscy 10 gwiazdek.
Dobrze, już dobrze, wiem, że wszyscy wiedzą, że to truizm.
Spytasz, co to ma wspólnego z tą książką?
Wszystko ma wspólnego.
Dzięki temu, że każdemu podoba się co innego mamy możliwość wyboru ( jeszcze ),możemy wybrać sobie, tematykę, gatunek literacki ten który nam się podoba.
Możemy krytykować, nie krytykować, punktować, nie punktować... itd. nawet nic nie robić.
Ale... no właśnie jest jedno " ale ".
Są książki, które nie podlegają krytyce.
Nie napiszę, że są to arcydzieła, to odczucie subiektywne.
Bestsellery, też nie, to może być pojęcie marketingowe.
I wreszcie u celu !

TO SĄ KSIĄŻKI KULTOWE !!!

To wszystko.

Jak to dobrze, że gusty ludzi są tak różnorodne.
Jak wyglądałoby nasze życie gdyby wszystkim podobało się to samo ?
Jeśli chodzi o literaturę, to np. ta platforma nie byłaby potrzebna.
Książka... wszyscy bum i cyk...10 gwiazdek i do następnej książki... i kolejnej... i bum i cyk i dalej to samo.
Może książki byłyby wtedy monotematyczne ?
Proponuję tytuł " Rozwój...

na początku semestru wybrałem fatalizm jako temat pracy zaliczeniowej z historii literatury epoki oświecenia. był to strzał trochę ślepy, jednak czuję, że „tak było zapisane na górze”. nie była to najprostsza książka w moim życiu, na pewno nie była także najlepsza. czuję jednak, że pod jakimś aspektem, była pozytywnie „naj”. vive la philosophie!

na początku semestru wybrałem fatalizm jako temat pracy zaliczeniowej z historii literatury epoki oświecenia. był to strzał trochę ślepy, jednak czuję, że „tak było zapisane na górze”. nie była to najprostsza książka w moim życiu, na pewno nie była także najlepsza. czuję jednak, że pod jakimś aspektem, była pozytywnie „naj”. vive la philosophie!