Don Quijote de la Mancha. Don Kichot z La Manchy

Jeśli można scharaktetyzować tą opowieść, to w ten sposób, że zawiara mieszankę komedii, psychologii oraz historii pomieszaną z mitami i legendami o średniowiecznym rycerstwie. Komedii dlatego, że ciężko znaleźć choć jeden rozdział, w którym główny bohater w roli błędnego rycerza nie dał przykładu bezgranicznej wiary w swoje iluzje, wierząc, że żyje w świecie swoich przeczytanych powieści rycerskich, a jego błędny giermek nie dawał mistrzowstwa swojego poczucia humoru. Psychologii dlatego, że mamy tu doskonały przykład osoby, która wskutek zaczytania się w powieściach rycerskich jest gotów uwierzyć, że zwykła karczma jest zamkiem, wiatraki olbrzymami, a za każdym niepowodzeniem stoją niezidentyfikowani czarownicy (którzy mieli zaczarować Dulcyneę w zwykłą wieśniaczkę, stado owiec w armię wroga, itp.),a swoimi urojeniami dzielił się z dość trzeźwo myślącym i prostodusznym Sancho Pansą. Jeśli chodzi historię, to sam główny bohater powoływał się podczas swoich przygód na wyczyny prawdziwych czy legendarnych rycerzu, takich jak hrabia Roland, Cyd, czy Amadis z Galii. Książka bardzo dobra, którą polecam przeczytaćdla poprawy humoru.

Jeśli można scharaktetyzować tą opowieść, to w ten sposób, że zawiara mieszankę komedii, psychologii oraz historii pomieszaną z mitami i legendami o średniowiecznym rycerstwie. Komedii dlatego, że ciężko znaleźć choć jeden rozdział, w którym główny bohater w roli błędnego rycerza nie dał przykładu bezgranicznej wiary w swoje iluzje, wierząc, że żyje w świecie swoich...