Poezje wybrane

85
„Kim jesteś czytelniku, ty za sto lat odczytujący me wiersze?
Nie mogę ci przesłać ani jednego kwiatu z obfitości tej wiosny, ani pasemka złota z tamtych oto obłoków.
Drzwi otwórz i wyjrzyj na dwór.
We własny rozkwitłym ogrodzie nazrywaj wspomnień pachnących o kwiatach, co znikły sto lat temu.
W radości swego serca poczujesz może tę radość, która śpiewała w pewien ranek wiosenny, śląc wesoły głos poprzez sto lat”.
Rabindranath Tagore, Poezje wybrane, Wyboru dokonał i opracował R. Stiller, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1977, s.59-60.

Zdaniem R. Stillera, autora Wstępu, ale i tłumacza poezji Rabindranatha:
„Nowożytna literatura Indii to dla większości ludzi on i nikt więcej” i dodaje( …). Był człowiekiem w podeszłym wieku, gdy sława jego nagle ogarnęła świat, i to w tak trudny okresie, jak lata bezpośrednio poprzedzające I wojnę światową i następujące po niej”.(s.5)

Dowiemy się, również,że:
• pierwszy wiersz napisał mając 8 lat;
• mając 23 lata wydał tom pastiszów bengalskiej poezji średniowiecznej;
• większość ok 100 tys. linijek napisał po bengalsku
• zbliżył język swych utworów do mowy ludu (porównuje się go z Petrarcą i Puszkinem);
• w ojczystym Bengalu doceniono go po nagrodzie Nobla i sławie zagranicznej;
• w czasie podróży morskiej do Anglii (1912r.) przełożył część swych wierszy (na prozę poetycką – zbiór „Pieśni ofiarne”),a w następnym roku zdobył Nobla;
• Rabindranath łączył w sobie dwóch poetów: bengalskiego i angielskiego na podobieństwo braci syjamskich.

Jak napisze tłumacz, R. Stiller:

„W bolesnych doświadczeniach osobistych
i w tradycji narodowej szukać należy przyczyn,
które ukształtowały na całe życie postawę Rabindranatha,
czyniąc zeń humanitarystę o zabarwieniu religijnym i mistycznym,
skrajnego pacyfistę i przeciwnika jakiegokolwiek gwałtu”. ( s. 14)

Z poezji Rabindranatha bije świeżość,
oryginalność i doskonałości.

Poezja na miarę XXI w.
10/10

85
„Kim jesteś czytelniku, ty za sto lat odczytujący me wiersze?
Nie mogę ci przesłać ani jednego kwiatu z obfitości tej wiosny, ani pasemka złota z tamtych oto obłoków.
Drzwi otwórz i wyjrzyj na dwór.
We własny rozkwitłym ogrodzie nazrywaj wspomnień pachnących o kwiatach, co znikły sto lat temu.
W radości swego serca poczujesz może tę radość, która śpiewała w pewien...

Czytając wiersze Rabindranatha można odnieść wrażenie, iż był on człowiekiem o niezwykle wręcz życzliwej i empatycznej osobowości. Dobroć i miłość w jego tekstach to nie tani sentymentalny chwyt ale głęboko zakorzenione cechy. Humanizm i rozwinięta etyka są obecne chyba w każdym z jego wierszy, niezależnie od treści i objętości. Jeśli wierzyć słowom Roberta Stillera z posłowia niniejszego wyboru, terminalnie chory osiemdziesięcioletni poeta miał umrzeć w wyniku wstrząsu na wieść o okropnościach zbrodni hitlerowskich w Polsce.

Wiersze prezentowane w cyklu "Poezji wybranych" Ludowej Spółdzielni Wydawniczej reprezentują różne okresy życia Rabindranatha Tagore. W wielu z nich opiewa on piękno natury rodzinnego Bengalu, wiernie i z niezwykłym pietyzmem utrwala sceny z wiejskiego życia, oddaje rozmaite odcienie miłości dwojga zakochanych, a także uczucie łączące matkę i dziecko. Prowadzi nas sekretnie przez ogrody i sady, oglądamy z nim Bengal z perspektywy ścieżek, dróg i szlaków wodnych. Nad nami unosi się odurzający aromat kwiatów i owoców, rozgrzane powietrze wypełnia trzepot ptasich i motylich skrzydeł, wieczorami zaś ożywcza bryza niesie dźwięki muzyki, a kochankowie o czystych sercach szepczą sobie pełne czułości słowa.

Tego ciepła i dobroci doświadczamy również my, czytelnicy, gdyż i o nas, żyjących wiele lat później, poeta myślał z czułością. Tak jak my zastanawiamy się nad jego życiem i czytamy w notce biograficznej o wielkich osobistych dramatach, jakie los zesłał na niego, także i on wybiega myślą daleko w przyszłość i adresuje do nas czytelników żyjących w XXI wieku jeden z najpiękniejszych swoich tekstów:

"Kto jesteś czytelniku, ty, za sto lat odczytujący me wiersze?
Nie mogę ci przesłać ani jednego kwiatu z obfitości tej wiosny, ani pasemka złota z tamtych oto obłoków.
Drzwi otwórz i wyjdź na dwór.
We własnym rozkwitłym ogrodzie nazrywaj wspomnień pachnących o kwiatach, co znikły sto lat temu.
W radości swego serca poczujesz może tę radość, która śpiewała w pewien ranek wiosenny, śląc wesoły głos poprzez sto lat."

Czytając wiersze Rabindranatha można odnieść wrażenie, iż był on człowiekiem o niezwykle wręcz życzliwej i empatycznej osobowości. Dobroć i miłość w jego tekstach to nie tani sentymentalny chwyt ale głęboko zakorzenione cechy. Humanizm i rozwinięta etyka są obecne chyba w każdym z jego wierszy, niezależnie od treści i objętości. Jeśli wierzyć słowom Roberta Stillera z...