The Hunger Games

Bałam się, że skoro sięgnęłam po nią w tak późnym wieku, to zachwyty moich rówieśników będą niewspółmierne większe niż moje. Tak jednak nie było, książka zasługuje na tak wysoką ocenę.
Najbardziej podobała mi się narracja bohaterki, bałam się, że jej wypranie z emocji będzie nienaturalnie ukazane. Tak jednak nie było, autorka idealnie balansowala miedzy tym co rozumie czytelnik a tym jaka jest Katniss.
Mam nadzieje, że następne części również ocenię tak wysoko.

Bałam się, że skoro sięgnęłam po nią w tak późnym wieku, to zachwyty moich rówieśników będą niewspółmierne większe niż moje. Tak jednak nie było, książka zasługuje na tak wysoką ocenę.
Najbardziej podobała mi się narracja bohaterki, bałam się, że jej wypranie z emocji będzie nienaturalnie ukazane. Tak jednak nie było, autorka idealnie balansowala miedzy tym co rozumie...

Kocham całym sercem, całą serię!!!

Kocham całym sercem, całą serię!!!

Naprawdę ciężko mi ocenić/zrecenzować tę książkę ale muszę wspomnieć o sytuacji z końca. Od razu po wystąpieniu Peety, Haymitch powiedział że ten "romans" będzie ich nową taktyką. Stał obok i wszystko wyraźnie słyszał, podczas Igrzysk również powiedział Katniss na ucho o całowaniu na pokaz. Po czym na końcu robi pikachu face i jego serduszko nie robi już pika-pika, bo to było na niby??? Gdyby zamiast tego powiedział "Katniss ja nie udawałem/ zależy mi na tobie" a ona odpowiedziała że chodziło głównie o przetrwanie. Wtedy miałoby to sens, no ale nie tak. A może to ja jestem jakaś tępa i czegoś nie rozumiem? Nie wiem...

Naprawdę ciężko mi ocenić/zrecenzować tę książkę ale muszę wspomnieć o sytuacji z końca. Od razu po wystąpieniu Peety, Haymitch powiedział że ten "romans" będzie ich nową taktyką. Stał obok i wszystko wyraźnie słyszał, podczas Igrzysk również powiedział Katniss na ucho o całowaniu na pokaz. Po czym na końcu robi pikachu face i jego serduszko nie robi już pika-pika, bo to...

Jeżeli ktoś umie język angielski to polecam czytać w oryginale. Polskie tłumaczenie jest odrobinę dziecinne, trudno było mi czytać.

Jeżeli ktoś umie język angielski to polecam czytać w oryginale. Polskie tłumaczenie jest odrobinę dziecinne, trudno było mi czytać.

klasyk, po prostu klasyk. świetna, ponadczasowa książka.

klasyk, po prostu klasyk. świetna, ponadczasowa książka.

Są takie książki, które się czyta. I są takie, które się przeżywa.

Choć „Igrzyska śmierci” to powieść młodzieżowa, wracając do niej po ponad dekadzie, odbieram ją zupełnie inaczej. To już nie tylko historia o walce na arenie. To opowieść o strachu, miłości i przetrwaniu, ale przede wszystkim o cienkiej granicy między człowieczeństwem a brutalnością. O tym, jak łatwo przyzwyczaić ludzi do okrucieństwa, jeśli odpowiednio je opakować.

Najbardziej uderza mnie dziś to, jak bardzo ten świat nie wydaje się już „odległą dystopią”. Panem to kraina skrajnych kontrastów — podział na lepszych i gorszych, bogatych i biednych. Luksus zderza się z głodem, a cierpienie zostaje zamienione w widowisko. W show, które trzeba oglądać.

I to właśnie boli najbardziej. Bo najstraszniejsze wcale nie są same Igrzyska. Najstraszniejsze jest to, że ktoś siedzi przed ekranem i traktuje je jak rozrywkę.

Im jestem starsza, tym wyraźniej widzę, że to nie tylko opowieść o przetrwaniu. To historia o systemie, który najpierw odbiera ludziom godność, a potem każe im o nią walczyć przed kamerami. O świecie, w którym emocje stają się strategią, a autentyczność — ryzykiem.

Ta książka boli, bo pokazuje, że system potrafi złamać człowieka. Ale jednocześnie daje nadzieję — że nawet w najbardziej okrutnej rzeczywistości można ocalić w sobie iskrę dobra. Nawet jeśli cena jest ogromna.

Czytając ją po raz drugi, zrozumiałam, że arena nie jest tylko miejscem na mapie. To przestrzeń presji i strachu. To spojrzenia innych. To system, który patrzy i ocenia. Ale to także moment, w którym musisz zdecydować, kim jesteś, gdy nikt nie daje ci dobrego wyboru.

Katniss walczy nie tylko o życie. Walczy o to, by nie stać się tym, czego od niej oczekują. I może właśnie dlatego ta historia zostaje pod skórą — bo każdy z nas w pewnym sensie codziennie wychodzi na swoją arenę. Może nie z bronią w ręku, ale z własnymi decyzjami, kompromisami i granicami.

Dziś ta książka brzmi dla mnie bardziej jak ostrzeżenie niż fikcja. Bo dystopia nie zaczyna się od wielkiej tragedii. Zaczyna się od obojętności. Od chwili, w której przestajemy reagować na cudze cierpienie, jeśli zostało podane w wygodnej formie.

Są takie książki, które się czyta. I są takie, które się przeżywa.

Choć „Igrzyska śmierci” to powieść młodzieżowa, wracając do niej po ponad dekadzie, odbieram ją zupełnie inaczej. To już nie tylko historia o walce na arenie. To opowieść o strachu, miłości i przetrwaniu, ale przede wszystkim o cienkiej granicy między człowieczeństwem a brutalnością. O tym, jak łatwo...

Przeczytałem 2/3 , zakończyłem. Uznanie tej książki za arcydzieło to sygnał, że w szkole jedyną lekturą, którą realnie „obcowałeś”, był regulamin korzystania z szatni albo tył opakowania płatków śniadaniowych. Jeśli Igrzyska śmierci to dla ciebie literacki szczyt, to znaczy, że całą edukację przespałeś z głową w szafce szkolnej .

Dobra, trochę żartuję. Czysta rozrywka, nic więcej tu nie ma.

Warsztatowo Collins to absolutna pustynia. Jej język jest tak przezroczysty i jałowy, że przypomina instrukcję składania taboretu, w dodatku przetłumaczoną przez kiepski automat. Tu nie ma stylu, tu jest tylko suchy raport z czynności: weszła, strzeliła, zapłakała, zjadła wiewiórkę. To proza dla ludzi, którzy dostają zadyszki przy zdaniu złożonym i boją się przymiotników gęstszych niż kisiel z torebki.

A schematy? To jest recykling w stanie czystym. Mamy „wyjątkową” nastolatkę, która ma charyzmę mokrej ścierki, oraz ten żałosny trójkąt miłosny wciśnięty kolanem, żeby fanki miały o czym pisać na blogach. Wybór między chłopakiem od chleba a tym od lasu to dylemat na poziomie: „zjeść tynk czy piach?”. Cała ta dystopia jest grubymi nićmi szyta – źli są źli, bo mają śmieszne fryzury, a dobrzy są dobrzy, bo cierpią. To literacki fast-food dla ubogich duchem, wydmuszka, która udaje głębię, a oferuje jedynie watę cukrową o smaku traumy.

Przeczytałem 2/3 , zakończyłem. Uznanie tej książki za arcydzieło to sygnał, że w szkole jedyną lekturą, którą realnie „obcowałeś”, był regulamin korzystania z szatni albo tył opakowania płatków śniadaniowych. Jeśli Igrzyska śmierci to dla ciebie literacki szczyt, to znaczy, że całą edukację przespałeś z głową w szafce szkolnej .

Dobra, trochę żartuję. Czysta rozrywka, nic...

Uwielbiam tą historię i jako film, który oglądałam kilka razy i jako książkę którą również czytałam a tym razem wysłuchałam z Anną Dereszowską jako lektorkę.
W każdej chwili wracałam do niej mimo, że doskonale ją pamiętam.

Uwielbiam tą historię i jako film, który oglądałam kilka razy i jako książkę którą również czytałam a tym razem wysłuchałam z Anną Dereszowską jako lektorkę.
W każdej chwili wracałam do niej mimo, że doskonale ją pamiętam.

Książka dobrze opisuje świat przedstawiony. Są spokojniejsze momenty oraz takie gdzie akcja jest, lecz nie zachwyca. Ta część z całej trylogii podobała mi się najmniej z racji że emocje i relacje bohaterów według mnie lepiej rozwijane w kolejnych częściach. Koniec książki świetny

Książka dobrze opisuje świat przedstawiony. Są spokojniejsze momenty oraz takie gdzie akcja jest, lecz nie zachwyca. Ta część z całej trylogii podobała mi się najmniej z racji że emocje i relacje bohaterów według mnie lepiej rozwijane w kolejnych częściach. Koniec książki świetny

super seria

super seria