Igrzyska śmierci

𝐓𝐲𝐭𝐮ł 𝐤𝐬𝐢ą𝐳𝐤𝐢: Niezgodna 𝐆𝐚𝐭𝐮𝐧𝐞𝐤: Dystopia 𝐀𝐮𝐭𝐨𝐫: Veronica Roth 𝐎𝐠ó𝐥𝐧𝐞 𝐰𝐫𝐚ż𝐞𝐧𝐢𝐞: Do dziś mam trudną relację z tą książką, która podchodzi pod toksyczną nostalgię, bo w zasadzie lubię o niej gadać, a jeszcze bardziej lubię oglądać film, by go krytykować, wnerwiając tym domowników xD A więc może powiem coś o bohaterach? Tris ma tendencje samob0jcze, bo pcha się w kłopoty, wszyscy robią sobie dziary zamiast rozwiązywać problemy rozmową, a do tego dochodzi spisek jajogłowych. 4 (zarąbiste imię) ma 4 lęki. Christine jest najlepsza, sorry, the best queen. 𝐃𝐥𝐚 𝐤𝐨𝐠𝐨: Jeśli lubisz dystopijne romanse z wytatuowanym typem, który ma na plecach coś, co go mogłoby skazać na śmierć + trochę rywalizacji i spisku pod koniec książki, witaj w świecie Niezgodnej! 𝐏𝐨𝐝𝐨𝐛𝐚ł𝐨 𝐦𝐢 𝐬𝐢ę: Ogółem sam koncept książki jak najbardziej mi się podobał, i na miejscu Tris brałabym tych hipisów od jabłuszek przy wyborze domu do Ho... znaczy, no tej frakcji. 𝐍𝐢𝐞 𝐩𝐨𝐝𝐨𝐛𝐚ł𝐨 𝐦𝐢 𝐬𝐢ę: Tris często odwalało, że chciała iść na wszystkich z pięściami, bo w końcu język siły najlepiej rozwiązuje problemy ehhh. Ogółem chciałabym bardziej poznać działanie świata, bo ten zszedł na drugi plan, bo romans od połowy książki :/ A! Biedny Al! Zasługiwał na lepszy los... 𝐏𝐨𝐦𝐢𝐚𝐫 𝐫𝐨𝐦𝐚𝐧𝐬𝐮:٨ـﮩﮩ٨ـ♡ﮩ٨ـﮩ [♥♥♥♡♡] – ujdzie 𝐓𝐫𝐢𝐠𝐠𝐞𝐫𝐲: prz#moc, wydłubanie oka, topienie, zastraszanie, samob0jstwo 𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚: [6/10] – z biegiem czasu widzę, że są gorsze książki od Niezgodnej 𝐏𝐨𝐝𝐬𝐮𝐦𝐨𝐰𝐚𝐧𝐢𝐞: trochę Hogwart, ale zamiast tiary jest nóż kuchenny.

Ciekawy przypadek, widocznie, pisarki z dość ciekawym pomysłem na siebie, którego w żadnym stopniu nie pokazała przy lekturze innej książki ("Zmierzch"). Do "Intruza" podeszłam z rezerwą, ponieważ świeżo w tym roku dopiero dostałam w ręce jej najpopularniejszą serię, która zostawiła tylko wspomnienie śmiesznej w swojej głupocie historii. Tutaj sytuacja prezentuje się inaczej - to zwykła książka fantastyczna z ciekawym pomysłem oraz przestrzenią na kolejne tomy (które aktualnie chyba zostały odesłane na wieczne nienapisanie). Myślę, że trochę zmieniłam zdanie o pisarce po lekturze - miała predyspozycję i możliwość zerwania łatki autorki "Zmierzchu", jednak nie wykorzystała tej możliwości.

Denerwowała mnie główna bohaterka i jej "jestem taka mała ale zabije każdego w pół sekundy...ale jestem taka mała". Fabuła bardziej rozbudowana od pierwszej części jednak nie jestem jakąś wielka fanką. To znaczy, nie żałuję że przeczytałam ale nie będę też wciskała tego każdemu. Na pewno niektórym może się bardziej spodobać. Naprawdę nie była zła i liczę że ostatni tom będzie jeszcze lepszy!

Tak jak i przy pierwszej części, świetnie się bawiłam w trakcie czytania. Choć stawka wyraźnie rośnie, przez sporą część książki akcja rozwija się wolniej. Nie oznacza to jednak nudy, wręcz przeciwnie, napięcie wciąż jest obecne i utrzymuje się na wysokim poziomie, tylko ma nieco bardziej powściągliwy charakter niż w pierwszym tomie. Mam jednak pewien niedosyt związany z zakończeniem. Choć przeczuwałam, w jakim kierunku to wszystko zmierza, finał nie dał mi pełnej satysfakcji. Momentami miałam też wrażenie, że niektóre elementy fabuły nie zostały dostatecznie rozwinięte, przez co całość pozostawiła mnie z lekkim poczuciem skołowania. Mimo to książkę czytało mi się świetnie. Collins ma lekkie, bardzo wciągające pióro i potrafi budować napięcie w sposób, który sprawia, że trudno się od tej historii oderwać. Z przyjemnością sięgnę po kolejną część.

Do "Pięknych istot" byłam bardzo długo zachęcana, aż w końcu uległam. Jak oceniam to spotkanie? Czy po latach ta historia nadal jest dobra? I czy zasłużyła, by w Polsce wydano ostatni tom? Ta historia była naprawdę klimatyczna. Jest go książka, której akcja często kręci się w środkowisku szkolnym, a jednocześnie sprawia, że wręcz czuje się ten nieco mglisty, nieraz mroczny klimat. Świat Obdarzonych już w pierwszym tomie wydaje się interesujący, nawet jeśli nie dane jest nam zobaczyć zbyt wiele. "Piękne istoty" w dużej mierze skupiają się na relacji Ethana (głównego bohatera oraz narratora) i Leny oraz na samej Obdarzonej. Chociaż ich uczucie rozwinęło się dość szybko, był to naprawdę naturalny proces. Z pewnością ciekawe było, według mnie, to, że historię poznajemy z perspektywy Ethana, zwykłego chłopaka, który wplątał się w coś niezwykłego. Przywykłam już do fantastycznych młodzieżówek z mocnym wątkiem miłosnym, gdzie zawsze była perspektywa Jej, która trafia na niezwykłego Jego. Przykład? "Zmierzch". W "Pięknych istotach" była to dla mnie miła odmiana. Ponadto ta książka zawiera różne motywy, które bardzo lubię, jak choćby zakazany związek i przeznaczenie. Książka nie obfituje w akcję, jednak na pewno nie jest nudna. Autorki świetnie wykreowały krajobraz małego miasteczka, a także portrety jego mieszkańców, których poglądy są bardzi konserwatywne, a horyzonty wąskie. Doskonale ukazane zostało tutaj, jak ciężko niekiedy odnaleźć się w tak małej społeczności, nie potrafiąc wtopić się w tłum. No i mając nadnaturalne zdolności. Również wątek poczucia wykluczenia i niedopasowania w miejscu, w którym żyje się od zawsze, jest tutaj ważny. "Piękne istoty" zostawiają apetyt na więcej, ale kiedy sięgnę po kolejny tom? Cóż, to się dopiero okaże. Na razie zostawiam tę serię z 8/10 dla pierwszego tomu, który powinien być odpowiedni dla osób 13+ TW: śmi€rć, prz€ślad0wani€

Przyzwoite zakończenie trylogii, choć w mojej opinii zdecydowanie najlepszy był tom 1. Ale do rzeczy. Katniss wraz z rebeliantami chce położyć kres władzy Kapitolu. Zgadza się przyjąć na siebie rolę tytułowego Kosogłosa - zostanie twarzą tej walki i ma być inspiracją dla innych. Większość fabuły to walka, realizacja celu i emocje targające bohaterką. Końcówka jest dosyć interesująca, zakończenie uważam za ciekawszy element całego tego tomu, chociaż w trakcie czytania miałem pewne przeczucia na co się zanosi i nie pomyliłem się ani trochę. Cała seria bardzo przyzwoita - tom 1 top, później jest słabiej i zakończenie jest w miarę udane, ale nie wywala z kapci. Jako rozrywka ok.

Tak jak pierwsze dwie części tej serii porwały i wciągnęły bez pamięci tak w przypadku tej bardzo się zawiodłam, nie jest źle, ale cała fabuła ciągnie się jak guma do żucia. Akcja jest przewidywalna i troszkę jak dla mnie zbyt mozolna dlatego daje 6. Co nie zmienia postaci rzeczy, że seria o Obdarzonych pozostaje moją ukochaną serią. Czy tylko ja po przeczytaniu tych książek zaczęłam chodzić wszędzie z notesem w czarnej oprawie i notować każdą moją myśl i wiersze ? :D

Pierwsza książka od dawna, która zaciekawiła mnie już pierwszym zdaniem. Zdaniem, które w mojej głowie ułożyło obraz tego, co mnie spotka i z czym będę się mierzyć. Miłość jako choroba. Brzmi dziwnie, intrygująco i jeśli chodzi o ten motyw, to niczego mi tu nie brakowało. Ta historia sama w sobie jest świetna, pomysł jest dopracowany, a świat, który stworzyła autorka, przeraża. Wiemy, czym jest choroba zwana miłością. Znamy konsekwencje słowa „Kocham Cię”. Wiemy, że są ludzie, którzy sprawują kontrolę i nie zawsze przedstawiają rzeczy zgodnie z prawdą. Ale… Dlaczego to musiało być tak rozwleczone? Im dalej, tym opisy przyrody niczym w Panie Tadeuszu mnie dobijały. Dobijało mnie też to, że akcja była bardzo powolna, a motyw spaniały i można z tego było wycisnąć więcej. Dobijała mnie Lena, którą z jednej strony podziwiałam i rozumiałam, a z drugiej strony miałam wrażenie, że ona potrzebuje, żebym nią potrząsnęła. No i zakończenie. Pękło mi serce. Do było piękne i jednocześnie bolesne.

W założeniu książka dla młodzieży, dla mnie najprawdziwszy dramat. Dramat wyciskający z oczu łzy, momentami nie mogłam ich powstrzymać. Książka o nastolatkach chorych na raka, o ich heroicznej walce, o ich radzeniu sobie z chorobą, z miłością w tak dramatycznej sytuacji, oraz ze śmiercią wśród znajomych, przyjaciół. Znoszenie bólu, przetrwanie podczas chemioterapii, oraz pokładanie nadziei w nowych formach terapii. Piękna i emocjonalna. Ta książka pozostanie w mojej głowie na bardzo długo. 8/10

(7,5pkt) --- Piętnastoletni Charlie, który właśnie rozpoczął naukę w liceum, pisze anonimowe listy do "przyjaciela" o swoim życiu (od sierpnia 1991 roku do sierpnia 1992 roku z częstotliwością najczęściej co kilka dni). Ma nadzieję, "że gdzieś na świecie jest osoba, która słucha, rozumie i nie próbuje się z kimś przespać, nawet jeśli może." --- Charlie zwierza się o pierwszej domówce i byciem na haju, o przyjaźni ze starszymi o trzy lata Sam i jej przyrodnim bratem Patrickiem, o odkryciu co to masturbacja, o randkach, o bójce w szkole, samobójstwie kolegi, wizytach u psychologa... --- Generalnie literatura młodzieżowa niespecjalnie mnie przekonuje, niemniej są wyjątki od reguły, jak choćby "Kończy się czas" czy "Chłopaki znad kanału". Tu na plus intymna forma listów, no i wgniatający w ziemię epilog o "kochanej" ciotce Helen (pedofilce)... Z drugiej strony pomyśleć, że wyimaginowane problemy zblazowanych dzieciaków z bogatych przedmieść USA początku lat dziewięćdziesiątych nijak miały się do naszych postkomunistycznych realiów, gdzie szczytem marzeń było dwupokojowe mieszkanie w betonowym bloku i "rodzinny" maluch na kredyt... Ps. Film na podstawie książki i wyreżyserowany przez autora chyba lepszy.

[współpraca reklamowa] Pierwszy tom serii „Gone”. Jak zobaczyłam zapowiedź na profilu wydawnictwa to byłam na maxa podekscytowana i zaciekawiona! Nie ukrywajmy pomysł na fabułę, świetny. Dorośli znikają w milisekundę, nastolatkowie pozostawieni sami sobie, uwięzieni w tajemniczej barierze. Od razu na myśl przychodzi mi serial „The society”, który całkiem mi się podobał, nie mogła mnie więc ominąć taka lektura. Tak jak już mówiłam, pomysł jest super, ale czy wykonanie mnie zachwyciło? No nie aż tak jak tego oczekiwałam. Jest to poprawna książka. Tak naprawdę ocenę obniża pierwsza połowa historii bo po prostu się na niej nudziłam. Dalej akcja nabrała rozpędu i od razu byłam bardziej zaciekawiona losami bohaterów. Liczę na to, że w późniejszych tomach bardziej się z nimi zżyje i ich charaktery będą wybijać się na tle innych. Jednak zakończenie było chaotyczne, tak jak wcześniej wydarzenia były raczej stonowane to kulminacyjna walka została napisana z przytupem i chyba nawet mogę powiedzieć, z brutalnością. Mam na uwadze również to, że jest to lektura sprzed kilkunastu lat i to czuć, ale nie jest to jakiś wielki minus. Na pewno będę kontynuować serię, jestem ciekawa co autor wymyśli przez tyle części i czy koniec końców tak długa historia nie okaże się błędem. Patrząc na to ile stało się w pierwszym tomie to nie wiem co jeszcze będzie w innych 🙈 𝑂𝑐𝑒𝑛𝑎: ★★★,5/5

Sztuczne Przestrzenie, które wydają się tak realne i bardziej doskonalsze niż rzeczywisty świat, że nawet najmniejsza skaza na ich Strukturze może spowodować u nas odczucie zgorszenia i obrzydzenia, ze względu zbyt perfekcyjną ułudę – to może jeszcze w pewnym stopniu fikcja, lecz jakbyśmy zareagowali w sytuacji, gdy znaleźlibyśmy się w takiej ,,Dolinie Niesamowitości”, gdzie tylko drobny błąd zorientowałby nas w jak nierealnej, dużo bardziej perfekcyjnej nierzeczywistości się znajdujemy? Czy wychodzące z roku na rok, coraz potężniejsze i coraz mocniej upodabniające się do otaczającego nas środowiska, ludzi oraz ukształtowania terenu Gry Video - nie staną się tak realne, że zastąpią nam dom, rodzinę i zapragniemy by w tej ułudnej macierzy rozrywki, spędzać więcej czasu ? Czy w końcu Avatary, którymi tak chętnie posługujemy się w wirtualnej płaszczyźnie, odejdą do lamusa i zamiast nich, przeniesiemy tam naszą świadomość : siatkę sygnałów elektrycznych krążącą między synapsami w komórkach nerwowych mózgu, dostosujemy do składni tej niebotycznej symulacji zamieniając ją w zbitek Kodu Źródłowego i poprzez nasz mózg doświadczymy takich bodźców jak doświadczają ulubieni lecz nieodczuwający bohaterowie gier? Do czego jesteśmy w stanie się posunąć by zmieść pod dywan problemy życia codziennego i zaznać tego czego nie było nam dane doświadczyć w normalnym świecie? Jak skończy się przedkładanie sztucznego anonimowego świata nad prawdziwe, rodzinne i przyjacielskie relacje? Jak bardzo będziemy jeszcze ludźmi. Gdzie skryje się ta cząstka człowieczeństwa? Z powyższymi pytaniami, lecz w nieco innym, literackim przeznaczonym dla młodzieży stylu, zmagał się pewnie każdy czytelnik powieści ,,Erebos” U.Poznanskiego. Powiedzmy sobie szczerze i bez bicia: ta książka przedstawia przerażający obraz skutków uzależnienia nastolatków tak ślepo oddanych wirtualnej rozrywce. Bohaterem dzieła U.Poznanskiego jest Nick Dunmore – typowy młodzieniec, mieszkający w zwykłej - jednej z wielu - dzielnicy mieszkaniowej w Londynie. Co najdziwniejsze, nie znamy do końca jego wieku, lecz nie jest to do końca najistotniejsze, gdyż jest on częścią normalnego młodzieżowego świata, który ta powieść po prostu przedstawia. Oprócz tego ,chodzi do jednego z wielu miejskich Liceów i wraz z przyjacielem Collinem i całą masą kumpli trenuje koszykówkę. Cóż tu dużo mówić, Nick to prosty przykład przechodzącego okres buntu nastolatka. Londyńska szaruga, ciągła monotonia jednolitych betonowych bloków, żarcie z puszki odgrzewane w mikrofali, oraz wiecznie pracujący rodzice. Taki obraz rzeczy powoduje, że młodego Dunmore’a można odbierać jako przeciętniaka z bardzo ,,przeciętnej” rodziny, jako najnormalniejszego ,,Kowalskiego”. Lecz cały czas tak nie jest. A wszystko do czasu, gdy dla nas i dla Nicka zaczyna się robić naprawdę tajemniczo. Jego kolega Collin nie przychodzi na trening koszykówki. W ogóle nie zjawia się w szkole. Znika na kilka dni, by powrócić jak gdyby nigdy nic, z poczuciem normalnego uczęszczania do tej placówki. Ma podkrążone oczy jakby wcale nie spał. Wygląda na strasznie przemęczonego, ale i ironicznie podekscytowanego. Co mogło go aż tak zająć i przyszpilić by ot tak olać szkołę i treningi? Podobnie zachowuje się część uczniów ze szkoły Dunmore’a. Wygląda na to, że coś nieziemsko ciekawego pochłania ich na tyle by bez żadnego zmartwienia ,jak z procy wystrzelić i znaleźć się na kolejnych, nudnych lekcjach w klasie. Mówi się, że wszystkiemu winne jest jakaś tajemnicze pudełko, owinięte jak nadawana na poczcie przesyłka, małe zawiniątko, coś co według Nicka jest prawdopodobnie źródłem problemów ,,nieobecności uczniów”. Mogłoby się wydawać: młody, gniewny. Dunmore, w końcu zniecierpliwiony dostaje to co urosło do rangi ,,kultu”, to co podarowuje sobie wybrana społeczność szkolna. Gdy znużony wraca do domu, rozpakowuje zawiniątko. Tym czymś czym ekscytują się jego koledzy jest zwyczajna płyta CD. Wkłada ją do stacji dysków, a po chwili klika na ikonkę instalacji. Po zakończonym procesie uruchamia się gra. Nickowi ukazuje się czarny, ziejący pustką ekran, by po chwili przestrzeń na nim ukazana zaczynała się rozświetlać i przybierać co raz ostrzejsze, dużo wyraźniejsze kontury. To co było przedtem niczym, teraz jest jednym wielkim pogorzeliskiem, dogasającymi ruinami cywilizacji, pośród których widać gęstą zawiesinę z pyłu miejskich gruzowisk, połączonego z drobinkami prochu, którego ślady użycia widać w resztkach poszatkowanych pociskami karabinu ścian. Na środku tej apokaliptycznej scenerii zostaje wbity potężny miecz. Umieszczono go tam pod ostrym kątem, a na głowni jego rękojeści przymocowana jest mała flaga, która spokojnie i rytmicznie powiewa. Oprócz tego przy górnych krawędziach ekranu zaczyna materializować się napis EREBOS. Zanim Nick przekonał się, że ów symulacja tworzy i niszczy życia, najpierw musiał doświadczyć tego, o czym było w jej przypadku tak głośno. Wchodząc do świata bardzo zaawansowanej przestrzeni o potężnych możliwościach obliczeniowych, Dunmore jest na wpół przerażony gdy rozgrywka po wielu próbach żąda od niego wprowadzenia prawdziwego Imienia i Nazwiska. Jak to jest w ogóle możliwe by EREBOS wiedział kto , gdzie , i w którym momencie będzie brał udział w tej symulacji?. Nie zadając sobie więcej pytań decyduje się na wejście do gry i przyjęcie postaci Sariusa – wysokiego, szczupłego Elfa, o smukłej pociągłej twarzy, długich blond-srebrnych włosach, przepasanych ząbkowaną opaską oraz darze uzdrawiania, wytrzymałości i regeneracji. W większości sytuacji: Narrator przedstawia nam Nicka z perspektywy Sariusa – jego elfickiego Avatara. Sarius to Nick, a Nick to Sarius. Gra – chociaż nawet nie wiadomo czy można to nazwać grą , ze względu na to, że po prostu :swojego uczestnika obserwuje – staje się o niebo ważniejsza dla Dunmore’a niż cały zapyziały, realny świat. I tak Nick wchodząc do Erebosu, staje się częścią pięknej , mitologicznej rzeczywistości Fantasy, takiej jak w najlepszych grach RPG typu: ,,The Elder Scrolls V: Skyrim” czy w polskim ,,Wiedźminie” . W grze zaczyna się robić niezręcznie gdy oprócz zadań od kościstego, noszącego stare pustelnicze szaty ,,posłańca”, wykonywanych w świecie Rozgrywki, nasz główny bohater dostaje zlecenie załatwienia czegoś w namacalnej rzeczywistości. Dunmore’a opanowuje lekki szok i panika. Ta gra żyje! Ona go obserwuje! Jest wszędzie, a Nick czuje się tak jak postać z filmu ,,Truman Show”, którą wszystko co otacza jest częścią gigantycznego, idyllicznie nierealnego reality show, przedstawienia, które cały czas ktoś obserwuje. Erebos to jedno gigantyczne oko, które jak na okładce powieści U.Poznanskiego przypatruje się uważnie każdemu, nawet temu nie doświadczającemu wirtualnej macierzy. W ,,Erebos” gra się tylko raz i powinno się robić to samemu. O ,,Erebosie” rozmawia się tylko w ,,Erebosie”. Nick chyba nawet zbyt dobrze pojął te zasady. Autor zwraca tutaj uwagę na jeden przerażający aspekt. Chłopak jest tak pochłonięty tą symulacją, że zwykłe biologiczne życie, to co czyni go człowiekiem traktuje jako mniej ważne, a grę, którą przyniósł do domu na krążku CD i, którą teraz doświadcza uważa za coś pięknego, inne życie, dużo ciekawsze doświadczenie. Gdy np. spożywa z rodzicami posiłek, robi to jak najszybciej, gdyż gdzieś w ,,Białym Mieście” Erebosu zostawił Sariusa na pastwę losu. Przecież , nawet odejście na moment może spowodować obrabowanie bądź pobicie jego Avatara. Erebos był Panem Wszelkiego Stworzenia, Panem życia i śmierci. Wciągał umysły młodych ludzi, lecz dobrze, że okazał się tylko nad program rozwiniętą formą Sztucznej Inteligencji, a nie doskonałym bytem, którego istnienie i ewolucja odbywałaby się w innych kategoriach. Przykre jest to, że to potężne ,,coś” , wykorzystujące naiwnych nastolatków powstało w imię zemsty, po to by zniszczyć Ortolana – prezesa Korporacji ,,Soft Suspense”, tworzącej Gry Video. A ty zagrałbyś w tą grę?

Po przeczytaniu tej książki mam wrażenie, że to historia oparta przede wszystkim na napięciu i tajemnicy. Autor umiejętnie buduje atmosferę i czułem jakbym razem z bohaterami odkrywał świat. Świetne tempo akcji i to poczucie zagrożenia. Świata sprawa. Nigdy nie oglądałem wersji filmowej i raczej nie obejrzę mimo tego, że spotkałem się z opiniami znajomych, że ekranizacja jest lepsza. Zakończenie tej książki daje mi do myślenia czy bohaterowie nie wpakowali się w jeszcze gorszą pułapkę niż poprzednia. Już wiem, że są następne tomy, więc moja ciekawość zamieniła się w pewność. Czy sięgnę po kolejne tomy? Hmm na tę chwilę, nie. Muszę odpocząć jakiś czas, pół roku może rok. Nie czytało mi się jej łatwo, zwłaszcza na początku. Czy polecam? Tak :)

Jestem zakochana w pierwszym tomie i z niecierpliwością nie mogę się doczekać aż przeczytam drugi tom. Książka wciągnęła mnie od samego początku, pamiętam tylko ją przewiał stronę za stroną nie mogąc się doczekać co będzie dalej. Po praz pierwszy zdarzyło mi się przeczytać książkę o upadłym aniele i bardzo mi się podobała. Jestem ciekawa jak potoczą się dalej losy Patcha Nory.

Jakoś ominął mnie cały hype na “Dary anioła”, kiedy ta seria była na fali popularności, choć trochę mnie to dziwi, bo idealnie wpasowałaby się w mój nastoletni gust. Ale nic straconego! Stary sentyment do wampirów, wilkołaków i wszelkich innych nadnaturalnych pozostał, dlatego wciąż świetnie bawiłam się przy tej lekturze. Co prawda podczas czytania trochę czuć ślad czasu, ale nie można powiedzieć, że ta książka zestarzała się źle. Owszem, niektóre rozwiązania wydają się oczywiste i trochę oklepane, ale lektura jest angażująca i czyta się dobrze. Polubiłam bohaterów i z ciekawością śledziłam rozwój relacji między nimi. Szczególnie zaintrygowała mnie postać Jace’a, choć historia Jocelyn i Luke’a też wzbudziła moją ciekawość. Początkowo świat Nocnych Łowców wydał mi się skomplikowany i czułam się trochę zasypana informacjami, ale szybko się w nim odnalazłam i teraz chciałabym go poznać lepiej. Jestem ciekawa, co będzie dalej i bardzo chętnie sięgnę po kolejne tomy tej serii. (Wyzwanie czytelnicze LC na marzec 2026: Przeczytam książkę, na podstawie której powstał film lub serial)

Ta część jest moją ulubioną, zarówno jeśli chodzi o ekranizacje, jak i - jak się okazuje - książkę. Dzieje się tu dużo, są emocje, jest napięcie, a i główna bohaterka przechodzi długo wyczekiwaną przemianę, nie tylko fizyczną, lecz także mentalną. W tej opowieści o ogromnym poświęceniu w imię miłości, ona odgrywa najważniejszą rolę. Akcja toczy się swoim niespiesznym rytmem, mamy tutaj narrację pierwszoosobową i przedstawione dwie perspektywy - Belli oraz Jacoba. Zabieg ten był świetnym pomysłem, ponieważ w najtrudniejszych chwilach w życiu głównej bohaterki, które opisuje Jacob, niezwykle interesującym zagadnieniem jest właśnie jego oraz Edwarda punkt widzenia. Nasza ciekawość zostaje w dużym stopniu zaspokojona, a na mnożące się pytania w trakcie lektury, dostajemy odpowiedź. Bella w tej części wykazuje się nie lada heroizmem, zmienia swoje postrzeganie świata, a także samej siebie, dzięki czemu wzbudziła moją sympatię. Inni bohaterowie również są świetnie wykreowanymi postaciami, niektórzy przewidywalni, inni kompletnie nie, każdy z nich dodaje książce uroku i jakości, bez wprowadzania chaosu. Powieść jest obszerna, jednak ja kompletnie tego nie odczułam. Wciągnęłam się w historię wampirów i wilkołaków tak bardzo, że ciężko było mi przerwać lekturę. Wielkie brawa dla Meyer za styl, za świetnie utożsamienie się z bohaterką, za bardzo dobre zakończenie tej historii. Może nie jest to moja ulubiona seria, ale w ostatecznym rozrachunku cieszę się, że ją poznałam.

Kiedy miałam bzika na punkcie Bradleya Coopera, dlatego też 9 lat temu obejrzałam Poradnik pozytywnego myślenia, nie wiedząc o tym, że to ekranizacja książki. Film mi się nie podobał, chyba wtedy nie do końca go zrozumiałam. Przypomniałam sobie o nim niedawno i chciałam go sobie przypomnieć i wtedy przypadkowo trafiłam na informację, że film zrobiono na podstawie książki. Stwierdziłam, że teraz powinnam akurat w tym przypadku przesłuchać, powieść, a dopiero później ponownie zajrzeć do filmu. Po zapoznaniu się z książkową wersją już dzisiaj wiem, że wtedy, 9 lat temu powinnam zacząć od książki, bo przynajmniej wiem, o co chodzi w tej całej historii. Pat Peoples po czteroletnim pobycie w zakładzie psychiatrycznym wprowadza się do rodziców, by tam w spokoju ćwiczyć sprawność fizyczną, nauczyć się jak być życzliwym i pozytywnie myśleć. To ma mu pomóc w powrocie do żony Nikki, która go zdradziła i doprowadziła do załamania nerwowego. Nie będzie to jednak łatwe, bo Pat ma zakaz zbliżania się do żony. Pewnego dnia w życiu mężczyzny pojawia się tajemnicza Tiffany, która zmaga się z depresją po stracie męża. Pat jest dość chłodno nastawiony do dziewczyny, bo zależy mu na żonie. Jego nastawienie zmienia się, kiedy Tiffany obiecuje mu na nawiązanie kontaktu z żoną w zamian za przysługę. Początek książki był taki sobie. Totalnie nie mogłam wejść w tę opowieść. Nie przeszkadzało mi, że Pat miał już twarz Bradleya a Tiffany Jennifer. Po prostu, choć to zabrzmi dziwie, nie kumałam, o co chodzi. Na szczęście dość szybko klocki wskoczyły na właściwe miejsce i eureka – zaczęłam powoli rozumieć fenomen tej powieści i tak ogromne zainteresowanie, choć akurat nie widziałam w niej potencjału na ekranizację. Też nie pamiętam, jak bardzo film trzyma się książki, i może się okazać, że po raz kolejny ekranizacja mi się nie spodoba, a tym razem będzie to wina książki. Książka jest pokręcona tak samo, jak Pat, ale w tym pokręceniu jest jakiś urok, jest czas na śmiech, na refleksję. Mogłabym się od Pata sporo nauczyć. Może i ja znajdę jakiś system, dzięki któremu nauczę się jak być życzliwym i pozytywnie myśleć. Ode mnie 8/10.

To historia o nieuchwytności – o tym, jak bardzo chcemy zrozumieć drugiego człowieka, a czasem nawet siebie, i jak często się nam to nie udaje. Alaska – zagadkowa, błyskotliwa, niespokojna – staje się dla bohatera lustrem, cieniem i obsesją. Ale to nie ona jest sednem. Sednem jest pustka po niej. I pytanie, które zostaje, gdy już nie można nic więcej zapytać. John Green potrafi jednym zdaniem zatrzymać myśl na dłużej. W tym wszystkim nie chodzi o akcję – chodzi o to, co między zdaniami: o smutek, zachwyt, poczucie winy, o to jedno zdarzenie, które zmienia wszystko. To książka o pierwszym wielkim zachwycie i pierwszej nieodwracalnej stracie. O tym, że nie każdy ból da się wyjaśnić. I o tym, że ludzie nie znikają – zostają w pytaniach, które po nich zostają.

Choć robiłam tej książki reread, to kompletnie nie pamiętałam, co się w niej działo i swoich emocji przy lekturze. Czuję się więc, jakbym poznawała ją na nowo. Od początku zauważyłam, że ten tom jest lepszy niż pierwszy, ale nie odczuwałam większych emocji, oprócz mniejszej irytacji wobec Nory. Dopiero w drugiej połowie zaczęło się ostro dziać, czułam jak napięcie aż iskrzy. Ostatecznie wiem, że przekonałam się do tej serii, co nie było dla mnie takie oczywiste, po skończeniu Szeptem. A po tym zakończeniu tutaj... mam ochotę od razu sięgnąć po trzecią część, bo napięcie i to otwarte zakończenie na końcu chyba zaraz mnie emocjonalnie zniszczy :).

Prześliczne wznowienie tej serii namówiło mnie żebym od razu kupiła wszystkie tomy, dodam że nie znałam wcześniej tej sagi i myślałam że to kolejna szkolna opowiastka pokroju „For sure not you”. Oj jak się myliłam! Dostałam świetną historię w mrocznym klimacie pełną niespodziewanych plot twistów. Każdy rozdział tej książki trzymał mnie w napięciu i nie mogłam się doczekać co dalej, kilka nierozwiązanych wątków z 1 tomu sprawiło że od razu po napisaniu tej opinii będę sięgać po tom 2. Pierwsza część postawiła bardzo wysoko poprzeczkę i mam nadzieję że następne tomy jej dorównają albo będą nawet lepsze!