Harry Potter i Komnata Tajemnic

Świetnie bawiłem się czytając tę książkę. Książkowy Ron totalnie wymiata.

Świetnie bawiłem się czytając tę książkę. Książkowy Ron totalnie wymiata.

Równie dobrze się czytało. Czekam jednak na te bardziej rozbudowane części.

Równie dobrze się czytało. Czekam jednak na te bardziej rozbudowane części.

Komnata Tajemnic to pod wieloma względami idealna kontynuacja – prawie każdy element Kamienia Filozoficznego jest w niej poprawiony. A przy tym zawsze kiedy ją czytam, mam nieodparte wrażenie że czytam scenariusz odcinka Scooby Doo. Brakuje tylko psa. I co ciekawe – to wcale nie jest zarzut.
Bo właśnie w tym tkwi sedno tego tomu. Rowling bierze bajkowy fundament jedynki i dojrzewa go w kierunku klasycznego kryminału dziecięcego. Są wskazówki, jest tajemnica, jest napięcie śledztwa i demaskowanie winowajcy na końcu. Struktura jest czysta i satysfakcjonująca. A do tego wszystkiego Rowling dodaje dwie rzeczy, których w jedynce było mniej – humor i mrok, i co zaskakujące, obie działają jednocześnie.
Humor to przede wszystkim Gilderoy Lockhart – postać, która wnosi do świata niesamowitą energię komediową. Wszyscy od początku wiemy że jest oszustem, ale wciąż bardziej bawi niż irytuje. To rzadka sztuka.
Mrok z kolei pochodzi z czegoś co zawsze działało na mnie mocniej niż Voldemort w późniejszych tomach – z bliskości zagrożenia. Ataki na uczniów sprawiają że Hogwart, "dom Harrego", jest atakowany bezpośrednio. O ile w późniejszych tomach Voldemort jest niebezpieczny, to jednak jest dalej, a jego moc wydaje się nie sięgać murów szkoły. Tu jest inaczej. I to właśnie buduje napięcie lepiej niż niejeden czarny charakter.
Oczywiście błędy światotwórcze z perspektywy późniejszych tomów też tu są. Najlepszym przykładem jest scena bójki między Lucjuszem a Arturem w księgarni. Malfoy którego znamy z późniejszych tomów sekundę po pierwszym ciosie poszedłby ze skargą do Ministerstwa, a Artur straciłby pracę za napadnięcie na obywatela. Scena może nam się podobać – ale trudno wyobrazić sobie żeby człowiek na takim stanowisku wprost wszczynał bójki na ulicy. To jeden z momentów gdzie bajkowa logika zderza się z realiami świata który Rowling zbuduje później.
Komnata Tajemnic to bajka która zaczyna dorastać. Zachowuje ciepło i humor jedynki, ale pokazuje już dokąd zmierza cała seria. I robi to w bardzo dobrym tempie.

Komnata Tajemnic to pod wieloma względami idealna kontynuacja – prawie każdy element Kamienia Filozoficznego jest w niej poprawiony. A przy tym zawsze kiedy ją czytam, mam nieodparte wrażenie że czytam scenariusz odcinka Scooby Doo. Brakuje tylko psa. I co ciekawe – to wcale nie jest zarzut.
Bo właśnie w tym tkwi sedno tego tomu. Rowling bierze bajkowy fundament jedynki i...

No wiadomo powrót do dzieciństwa 😁

No wiadomo powrót do dzieciństwa 😁

Ze wszystkich tomów Harry'ego Pottera ten uważam za najlepszy. Wątek Zgredka był OK, ale nie jakiś super, za to wątek komnaty tajemnic jest moim zdaniem jednym z najfajniejszych. Nie podoba mi się tylko scena z pająkami (ale to chyba dlatego, że sam za nimi nie przepadam.)

Ze wszystkich tomów Harry'ego Pottera ten uważam za najlepszy. Wątek Zgredka był OK, ale nie jakiś super, za to wątek komnaty tajemnic jest moim zdaniem jednym z najfajniejszych. Nie podoba mi się tylko scena z pająkami (ale to chyba dlatego, że sam za nimi nie przepadam.)

Marcowe wyzwanie LC - książka na ekranie.

To nie tylko przygodówka czy fantasy o młodym czarodzieju. To nie tylko kontynuacja historii, która miała być „jeszcze jedną częścią”, a okazała się czymś więcej.
To również atrakcyjnie opakowana lekcja przyjaźni, tolerancji i tego, że zasady – choć czasem uwierają – jednak mają sens. Zwłaszcza kiedy ktoś próbuje je naginać w bardzo niebezpieczny sposób.

Wracamy do Hogwartu i znowu jest magia, humor i ten znajomy klimat, który wciąga bez pytania. Ale jest też mrok. Cichszy niż w kolejnych tomach, jeszcze trochę schowany między szkolnymi korytarzami, ale już wyraźnie obecny. Tajemnicza Komnata, głosy w ścianach, strach, który powoli rozlewa się po szkole. No i Zgredek – ma pomagać, a tylko dolewa oliwy do ognia.

Prawie tak genialna jak pierwszy tom. Może mniej efektu „wow”, ale nadal wciąga i nie bardzo pozwala się odłożyć. I zdecydowanie coś więcej niż tylko historia o czarach.

Marcowe wyzwanie LC - książka na ekranie.

To nie tylko przygodówka czy fantasy o młodym czarodzieju. To nie tylko kontynuacja historii, która miała być „jeszcze jedną częścią”, a okazała się czymś więcej.
To również atrakcyjnie opakowana lekcja przyjaźni, tolerancji i tego, że zasady – choć czasem uwierają – jednak mają sens. Zwłaszcza kiedy ktoś próbuje je naginać w...

Wakacje nie mogłyby się dłużyć nikomu bardziej niż Harry'emu Potterowi, który z utęsknieniem czeka, aż będzie mógł wrócić do Hogwartu, do Szkoły Magii i Czarodziejstwa, gdzie poprzedni rok upłynął mu na niesamowitych przygodach.
Niespodziewanie jednak zjawia się u niego tajemniczy przybysz, który kategorycznie zabrania Harry'emu powrotu do szkoły. Ma tam ponoć dojść do straszliwych zdarzeń.
Dla Harry'ego jednak nic nie wydaje się straszliwsze niż spędzenie kolejnych miesięcy u wujostwa. Ignoruje więc ostrzeżenie.
Wkrótce przekona się, przed czym go ostrzegano i jaki ma to związek z enigmatyczną Komnatą Tajemnic...

Wykorzystałam chwilę wolną od trudniejszych lektur, by wraz z Harrym wrócić do Hogwartu w drugim tomie jego magicznych przygód. Zdecydowanie utrzymano atmosferę podobną do tej z tomu pierwszego. Bywa zabawnie, bywa też intrygująco i zaskakująco (oczywiście na tyle, na ile to możliwe, gdy tak jak ja zna się na wyrywki fabułę z filmu).

Bardzo podoba mi się tutejszy sposób opisywania przestrzeni i to, jakie emocje wywołują w czytelniku opisy miejsc. Weźmy na przykład Norę Weasleyów: nie tylko jej wygląd, ale i zachowania jej mieszkańcy, składają się na obraz tego wyjątkowo przytulnego i ciepłego miejsca. Nic dziwnego, że Harry czuje się tam tak dobrze.

"Harry Potter i Komnata Tajemnic" ma dla mnie ten minus, że pojawiają się w niej (i, na moje nieszczęście, odgrywają dość dużą rolę) dwie postacie, które wystawiają moją cierpliwość na niesamowicie ciężką próbę. Piję tutaj do Zgredka i Lockharta. To według mnie jedne z najbardziej irytujących postaci w całym tym cyklu (choć wiem, że liczni fani Zgredka się ze mną nie zgodzą).

Harry dopiero zaczyna swoją przygodę z Hogwartem, tak jak i ja dopiero zaczynam swoją przygodę z książkową wersją jego perypetii. Następny przystanek – Azkaban. To znaczy "Harry Potter i Więzień Azkabanu".

Wakacje nie mogłyby się dłużyć nikomu bardziej niż Harry'emu Potterowi, który z utęsknieniem czeka, aż będzie mógł wrócić do Hogwartu, do Szkoły Magii i Czarodziejstwa, gdzie poprzedni rok upłynął mu na niesamowitych przygodach.
Niespodziewanie jednak zjawia się u niego tajemniczy przybysz, który kategorycznie zabrania Harry'emu powrotu do szkoły. Ma tam ponoć dojść do...

Przeczytałem całą serie - zostanie to ze mną na całe życie :)

Przeczytałem całą serie - zostanie to ze mną na całe życie :)

Zdecydowanie od najmłodszych lat jestem Potteromaniakiem i z ogromną przyjemnością wróciłam do lektury! Polecam każdemu, kto chce nauczyć swoje dzieci, czym jest prawdziwa przyjaźń i odwaga.

Zdecydowanie od najmłodszych lat jestem Potteromaniakiem i z ogromną przyjemnością wróciłam do lektury! Polecam każdemu, kto chce nauczyć swoje dzieci, czym jest prawdziwa przyjaźń i odwaga.

Ocena z perspektywy osoby dorosłej, jak masz 12-16 lat dodaj tam sobie 3-4 gwiazdki.

Ocena z perspektywy osoby dorosłej, jak masz 12-16 lat dodaj tam sobie 3-4 gwiazdki.