Polski publicysta i pisarz historyczny. Urodził się na Podlasiu. W czasie II wojny światowej działał w AK. Uczestnik powstania warszawskiego (pseudonim powstańczy „Śmigły”). Autor sporej ilości publikacji dotyczących historii XX w., w tym także wydanych w formie książkowej. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi Franciszek Bernaś żył 86 lat. Wybrane publikacje: „Gabriel Narutowicz” (Iskry, 1979),„Mordercy z Wilhelmstrasse” (KiW, 1982),„Czarne koszule w Tiranie” (Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1984),„Mściciele” (Wydawnictwo Alfa, 1988),„Śmierć w Tokio. Z dziejów terroryzmu politycznego” (Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, 1989).
Żona: Julitta Mikulska (do 16.05.2015, jego śmierć).
Koministyczne dziełko, jak każde wydane przed 89'. Mimo wszystko popieram działania Eligiusza Niewiadomskiego oraz działania Endecji. Bardzo mnie irytowało użycie przez autora słów "Chjena".
Wydaje mi się, że PRL odcisnął się mocno na tym opracowaniu wraz z podejściem do socjalizmu, Marksa.
W pewnym momencie autor zamiast pisać "Rosja" to pisał ZSSR (może mając na myśli czerwoną Rosję).
Życiorys Gabriela Narutowicza to życiorys wielkiego Polaka. Żałuję, że jednak Eligiusz nie wypełnił swojego obowiązku wobec Piłsudskiego, który sprzymierzył się z bolszewikami tj. czerwoną Rosją. Taki też był jego zamiar w 1922 roku. Był to przyjaciel Witkiewicza.
"Mściciele" to historie trzech głośnych zamachów na hitlerowskich dygnitarzy i zbrodniarzy - Reinharda Heydricha w Pradze, Franza Kutscherę w Warszawie i Wilhelma Kubego na Białorusi.
Książka niewątpliwie ma walory dokumentalne, opisuje szczegółowo przygotowania i przebieg zamachów, ich konsekwencje oraz późniejsze losy zamachowców, a także biografie hitlerowskich dostojników. Sporo tu ciekawostek i mało powszechnie znanych detali.
Całość napisana jest ze znawstwem tematu, jednak trudno nie zauważyć systemowych naleciałości - "Mściciele" wydani zostali pod koniec lat 80. minionego wieku, jeszcze przed ustrojowym przełomem i - niestety - widać w książce propagandowe wpływy (można by pomyśleć, że w zamachu na Heydricha najbardziej zasłużyli się tzw. towarzysze, przy opisie Akcji Kutschera autor jedynie napomyka o tym, że była ona przeprowadzona przez Armię Krajową, jakby zamachowcy nie należeli do tego ugrupowania - co dziwi tym bardziej, że autor sam był członkiem AK, zaś historia zamachu na Kubego urasta do przesadnego peanu na cześć dwóch kobiet powiązanych z partyzantami; szkoda, że autor nie rozwija teorii, która mówi o manipulowaniu Białorusinkami przez SS).
Niestety, książce brakuje też polotu - jest napisana przyciężkawym i mało porywającym stylem.
Czy warto przeczytać? Na pewno nie zaszkodzi, o ile przymknie się oko na wspomniane wady.