Józef Baran

Poeta średnio obecny w literackim obiegu, chociaż zapewne ma swoich zaprzysięgłych fanów. Raczej - a nawet na pewno - się do nich nie zaliczałem (bo jego wierszy po prostu nie czytałem),ale uznałem, że nie szkodzi zaryzykować i rzucić się w nurt lirycznych strof Józefa Barana co by ich (strof) walory raz na zawsze określić . I tom "Słoneczna ruleta" był niezłą ku temu okazją, czyli się rzuciłem. I jest dobrze. Płynę. Zbiór wierszy liczy ponad 400 stron (czyli jest trochę tego)i nie przebrnąłem jeszcze przez półmetek, ale z tego co za mną, mogę powiedzieć: warto było. Jaka jest to poezja? Przede wszystkim "ciepła". Nie zawiera jakichś karkołomnych figur stylistyczno-metaforycznych, nie uderza w patetyczne tony, a jeżeli pisze o życiu, o śmierci to łączy je z motywem domu, ogniska rodzinnego, czyli ogarnia te wątki raczej motywami swojskości. Ogólnie poeta lubi ludzi, szczególnie tych, którym w życiu średnio się powodzi, czego przykładem taki oto wiersz: Ballada o imieninach nauczycielskich jest nas dziesięcioro apostołów wiedzy siedzimy przy stole prowincji rozebrani przez wódkę do nagich słów pod przenikliwym światłem lampy na akordeonie gramy i przejęci niczym pierwszaczki ssiemy w ustach słodką piosenkę o szczęściu śpiewa pani Maria która czterdzieści lat temu wzięła ślub z pustym domem i Ela pstre dziewczę przed półrokiem jej chłopiec zaginął w drodze do ślubu i pozostali którzy zawsze spóźniali się na właściwy pociąg potem patrzyli zawiedzeni jak znika w sinej dali ostatni wagon jestem między wami i ja judasz za parę srebrników wydam światu te wszystkie tajemnice patrzę jak kurczowo uczepieni melodii o szczęściu wzrok utkwiliście w punkcie ostatniego rozminięcia się z nim A pozostałe 200 stron oczywiście przepłynę(przeczytam). Może zostanę nawet fanem poety Józefa Barana...