lubimyczytać
Wokół książki
Aktualności
Mój stosik wstydu – które książki czekają na przeczytanie przez was najdłużej?

Mój stosik wstydu – które książki czekają na przeczytanie przez was najdłużej?

05.06.2024

Piętrzą się na półkach – tych materialnych i wirtualnych – i zdają się patrzeć na nas z wyrzutem. A już na pewno my patrzymy na nie z poczuciem winy: książki na stosiku wstydu. Czekają, czekają i czekają na przeczytanie i doczekać się nie mogą. Po jakie tytuły najtrudniej wam sięgnąć, choć przecież – przynajmniej w teorii – chcecie je przeczytać?

Mój stosik wstydu – które książki czekają na przeczytanie przez was najdłużej?

Ashim D’Silva (https://unsplash.com/@randomlies), Unsplash

Wiem, wiem, „stosik wstydu” to określenie, które jedni lubią czy tolerują, inni zaś za nim nie przepadają – bo nie ma się co wstydzić, że się danej książki nie przeczytało. A poza tym „stosik wstydu” – no jak to brzmi? Dla mnie ten jakże popularny w ostatnich latach w świecie miłośników i miłośniczek książek – zwłaszcza w social mediach – termin jest do przyjęcia, jeśli jednak wolicie inny, proponuję japońskie tsundoku – czyż nie brzmi od razu lepiej? To pojęcie powstało już w XIX wieku i określa osobę, która nałogowo wręcz kupuje książki, gromadzi je, choć nie ma aż tyle czasu, by je wszystkie przeczytać, co kończy się właśnie zapełnianiem nieprzeczytanymi książkami kolejnych półek, regałów, folderów…

I ja jestem jedną z osób, które książek mają za dużo niż czasowych możliwości. Niektórych tytułów nie czytam nie z powodu braku czasu, ale dlatego, że coś za każdym razem mnie od tego odwodzi: a to nastrój nie ten, a to książka wydaje się za gruba/ za cienka, za ciężka/ za lekka (jeśli chodzi o treść i formę), a to należy do gatunku, po który zazwyczaj nie sięgam, a jednak wypadałoby ją znać itd., itp. Oto kilka tytułów czekających na przeczytanie przeze mnie wyjątkowo długo.

„Szczeliny istnienia”, czyli najcieńsza pozycja na stosiku wstydu

Kup książkę

Choć „Szczeliny istnienia” liczą sobie 200 stron i mają naprawdę niewielki format, to niosą ze sobą – jak słyszałam niejednokrotnie przez chyba ostatnie 20 lat i to od osób o różnych poglądach, literackich gustach – wspaniałą treść. Osoby te podkreślały również, że nie jest to lektura najłatwiejsza. Nic dziwnego, skoro napisała ją Jolanta Brach-Czaina, czyli profesor filozofii, której główne obszary zainteresowań stanowiły filozofia sztuki i filozofia istnienia i która – poza filozofią – studiowała również fizykę i reżyserię. „Szczeliny istnienia”, w których podstawę rozważań stanowi, jak czytamy na stronie wydawcy, czyli Dowodów, „egzystencjalny konkret”, bardzo polecała mi również redakcyjna koleżanka, Celestyna, i to dość niedawno, co sprawiło, że znów sobie o tej publikacji przypomniałam. I trochę przestałam się jej aż tak bać, bo ponoć nie jest tak groźna w odbiorze, na jaką wygląda. Jest więc szansa, że mój stosik wstydu wkrótce – choć niewiele, biorąc pod uwagę to, że mowa o 200 stronach – się uszczupli.

„Babel”, czyli jak sięgnąć po książkę autorki, która zachwyciła inną swoją powieścią

Kup książkę

Zdecydowanie więcej miejsca na moich półkach zajmuje powieść „Babel”, która ma dokładnie 763 strony. Dlaczego jakoś nie mogę zdecydować się na jej lekturę? To książka fantasy – i choć dopiero w ostatnich latach zaczęłam sięgać po tytuły z tego gatunku, i coraz częściej mnie one wciągają, to jednak nadal wolę lektury bardziej „przyziemne”. Takie jak inna książka Rebekki F. Kuang, czyli „Yellowface”. I choć – jak wielu innym osobom, z tego, co słyszałam od innych czytelników i czytelniczek – nie podobało mi się zakończenie powieści, to całą książkę uważam za przeciekawą, zwłaszcza dla osób, które pracują w książkowym świecie czy – jako zapaleni miłośnicy książek – po prostu są w nim mocno osadzeni, co często oznacza również, że śledzą literackie dramy. „Yellowface” to publikacja, która stanowiła dla mnie powiew czytelniczej świeżości: i zaskoczyła mnie, i opisała mechanizmy już mi znane, i stworzyła bohaterkę, która irytuje (a przynajmniej mnie!), ale i przyciąga uwagę. No ale właśnie: to nie było fantasy, dlatego „Babel” nadal czeka na swoją kolej.

Olga Tokarczuk i jej opus bardzo magnum

Kup książkę

Kolejną pozycją na mojej liście wstydu są „Księgi Jakubowe” Olgi Tokarczuk. No bo jak to tak – nie przeczytać jednego z najważniejszych utworów noblistki? W końcu w uzasadnieniu wręczenia Polce nagrody podkreślono, że to jej opus magnum. I właśnie to budzi moje obawy – nie dość, że są to, no właśnie, „księgi”, a więc dzieło dość obszerne, to jeszcze ich lektura jest ponoć nie najłatwiejsza, co potwierdzają nawet najbardziej wprawione znajome czytelnicze głowy. Części osób powieść się bardzo podobała, dla innych była „zbyt zagmatwana, trudna w odbiorze”. Przeczytałam kilka innych książek Olgi Tokarczuk i myślę, że mimo obaw w końcu po „Księgi Jakubowe” również sięgnę.

„Białe noce”, czyli warto czytać to, co polecane

Kup książkę

Wyróżnienie „Białych nocy” poprzez umieszczenie ich na długiej liście nominowanych do tegorocznego międzynarodowego Bookera to podnosząca na duchu wiadomość. Jak sama Urszula Honek pisała, ta nominacja oznacza, że „liczy się tylko literatura”, nic więcej – angielskie tłumaczenie dzieła Polki ukazało się w dwuosobowym wydawnictwie, którego pierwsza publikacja to właśnie „White Nights”. Autorka wspominała również, że podczas zagranicznej trasy ona i pracownicy wydawnictwa wozili jej książki w walizce w bagażniku – „Białe noce” nie miały bowiem szerokiej dystrybucji. A jednak książka została zauważona, doceniona. Jeszcze na długo przed ogłoszeniem długiej listy nominowanych do Bookera nieraz lekturę „Białych nocy” polecał Remigiusz Koziński, redaktor Lubimyczytać (jeśli to czyta, to pozdrawiam go serdecznie), i naprawdę chcę ją przeczytać. Ale skoro to książka traktująca m.in. o śmierci, to musi przyjść na nią czas. Może jesienią?

Murakami, czyli pisarz nie aż tak bardzo japoński?

Kup książkę

Kolejne na mojej liście są dzieła Murakamiego. Od dawna chcę przeczytać choć jedno, ale powstrzymuje mnie obawa przed tym, że lektura mi się nie spodoba. Użytkowniczka Klaudia napisała pod jednym z artykułów o książce nie japońskiej, a koreańskiej, że czytając książki autorów z Korei, czuje się, jakby lizała loda przez szybę w kawiarni, gdy maszyna do lodów stoi w jej najdalszym kącie. Też tak trochę mam, również z autorami japońskimi – trudno mi się wczuć w emocje bohaterów, wciągnąć w opowieść, przeżywać w jej trakcie własne emocje. I nie chodzi tu (chyba) o różnice kulturowe, bo powieści z Turcji, Iranu, Egiptu czy Afganistanu wciągają mnie często od pierwszej do ostatniej strony. Inaczej niż te z Korei Południowej czy – w mniejszym stopniu – właśnie z Japonii (choć „Klara i Słońce” to powieść, która stanowiła dla mnie wspaniałą, wywołującą mnóstwo emocji lekturę). Słyszałam jednak, że Murakami nie jest tak bardzo „japoński”, w końcu doskonale zna angielski, przetłumaczył z tego języka na swój język ojczysty m.in. swoje ulubione dzieło: „Wielkiego Gatsby’ego”. No i, jak pisał w swoim artykule o tym właśnie pisarzu wspomniany już wcześniej Remigiusz Koziński, „Japoński pisarz przyzwyczaja czytelników do Japonii bez kimon”, „pisze o jazzie, baseballu, życiu w wielkim mieście, alienacji, seksie i studenckich buntach. Próżno szukać u niego tak jednoznacznie kojarzonych z Japonią – samurajskich mieczy, kimon, kultu męskości”. Może właśnie dlatego przygodę z literacką Japonią warto zacząć na nowo właśnie od „niejapońskiego” japońskiego pisarza?

„Harry Potter”, czyli czy wszyscy już to czytali?

Kup książkę

Mój stosik wstydu zasilają również, muszę się przyznać, trzy ostatnie części „Harry’ego Pottera”. Pamiętam, jak wielkie święto stanowiło dla miłośników i miłośniczek twórczości J.K. Rowling pojawienie się każdej kolejnej części sagi o czarodziejach: ludzie w czarodziejskich szatach – nie tylko dzieci i młodzież – ustawiali się w długich kolejkach przed księgarniami, w których dokładnie od północy można było kupić egzemplarze pełne nowych przygód trójki głównych bohaterów i ich przyjaciół. Część moich szkolnych znajomych należała do tego zafascynowanego światem stworzonym przez J.K. Rowling kręgu, część nie, a część – jak ja – coś przeczytała, stwierdziła, że „rzeczywiście spoko”, ale nie miała w sobie tyle zapału czy uwielbienia, by serię dokończyć. Niedługo ma pojawić się serial oparty właśnie na cyklu „Harry Potter”, może będzie on dla mnie okazją do tego, by nadrobić lekturę, bo to kolejna (a właściwie: kolejne) z książek, które – zdaje się – po prostu trzeba znać, nieodłączna część kultury końca XX i początku XXI wieku.

I na koniec – najgłośniejsze polskie tytuły young adult

Kup książkę

Po nie też nie mogę sięgnąć. Po pierwsze: jestem adult, ale nie young, po drugie: w internecie pojawia się wiele głosów, że książki niektórych autorek promują toksyczne (przemocowe) relacje, nie zachwycają stylem, a słownictwo, jakie można znaleźć w tych książkach, nie jest szczególnie wyszukane. No i tematyka – często oscylująca wokół relacji pięknych kobiet i przystojnych (choć brutalnych) mężczyzn – nie należy do szczególnie zachęcających. Ale może warto jednak dowiedzieć się coś więcej o tym, co się chce apriorycznie skrytykować, o czym chce się dyskutować? Czy nam się to podoba, czy nie, to do tych młodych autorek w ostatnich latach ustawiają się jedne z najdłuższych kolejek na targach książki, to ich powieści podbijają listy bestsellerów, warto więc wiedzieć, co w literackiej (nawet jeśli to literatura nie najlepsza) trawie piszczy. Choć mi nadal jest się trudno do lektury tych książek zmusić.

A jakie książki (zbyt) długo czekają na przeczytanie przez was? Zapraszam do udziału w dyskusji i dodawania komentarzy!