Szczeliny istnienia

Niestety bardzo nierówna, ostatnie rozdziały słabe... Natomiast początek / przedstawienie filozofii codzienności bardzo dobre.

Niestety bardzo nierówna, ostatnie rozdziały słabe... Natomiast początek / przedstawienie filozofii codzienności bardzo dobre.

Zdecydowałam się na przeczytanie tej książki, aby poznać sens codzienności, dostrzeżenia dużego znaczenia w rzeczach małych.

Ta książka jest właśnie o tym. I pomimo, że jest ciężka do czytania, to zostaje ze mną to, że uważność na codzienność, w czasach gdy szybkość życia przyspiesza, jest pewnym ratunkiem.

Zdecydowałam się na przeczytanie tej książki, aby poznać sens codzienności, dostrzeżenia dużego znaczenia w rzeczach małych.

Ta książka jest właśnie o tym. I pomimo, że jest ciężka do czytania, to zostaje ze mną to, że uważność na codzienność, w czasach gdy szybkość życia przyspiesza, jest pewnym ratunkiem.

Kontrast czystej fizyczności z procesem wydania życia, ugruntowanie w fizjologii, początek i koncepcja zaciekawiła, ale końcowe rozdziały idą w stronę filozofii kartezjańskiej - rozważania na temat zła, empatii do dyskusji.

Kontrast czystej fizyczności z procesem wydania życia, ugruntowanie w fizjologii, początek i koncepcja zaciekawiła, ale końcowe rozdziały idą w stronę filozofii kartezjańskiej - rozważania na temat zła, empatii do dyskusji.

Mam mieszaną interpretację tej książki (bo odczucia mam jednoznaczne - wstrętu). Zupełnie nie rozumiem niektórych idei autorki i są niekonsekwentne, sprzeczne.

Z jednej strony - romantyzowanie ściągania na świat nowej istoty - porodu, prokreacji - w zasadzie momentami sugerowanie, że to cel życia - i że życie ma wartość. Wykazywanie wartości człowieka ze względu na to, że jego matka włożyła tyle cierpienia w urodzenie. Z drugiej strony - postrzeganie człowieka jak wór mięsa.

Rozdział z byciem ofiarą i cierpieniem był wstrętny, autorka sugerowała że krzywdzenie i znęcanie się nie jest złem, jeśli ofiara nie była zdolna odczuć cierpienia. Według autorki, literalnie, ofiara makabrycznej zbrodni czy gwałtu powinna być wdzięczna za doświadczenie szczeliny istnienia.

"Zło wymaga odpowiedzi, działania, postępowania skutecznego, wymaga rozstrzygnięć i decyzji: czy chcę cierpieć? czy muszę? czy chcę, by inni cierpieli? co mogę w tej sytuacji zrobić? Natomiast potępianie zła ze stanowiska dobra i utożsamianie się z tym „wyższym” stanowiskiem w przekonaniu własnej racji moralnej jest zwykłą arogancją. Jest niezgodą na świat. [...] Natomiast zło jest relacyjne, gdyż wymaga współuczestnictwa sprawcy i ofiary. Musi być nie tylko spowodowane, ale również przyjęte. Trzeba je przecierpieć, aby zaistniało. Wymaga współtwórczości ze strony krzywdzonego. [...] Zło, które kierujemy ku innym, jest niekompletne. Aby stało się w pełni zrealizowaną jakością doświadczenia, wymaga cudzego przeżycia.
[...] Wielkie zło odsłania przed ofiarą głęboką perspektywę możliwych przeżyć i wzbogaca istnienie niecodziennymi jakościami. [...] Do wartości głębokiego przeżywania życia w stanie cierpienia dochodzą ponadto wartości związane z walką, bo nawet wtedy, gdy ofiara pozbawiona jest wszelkich możliwości czynnej walki, może znajdować wielką satysfakcję w biernym oporze. [...] Zło nie dlatego jest niezbędne, że jest dla nas dobre, tylko dlatego, że jest złe. A jeśli koniecznie trzeba kierować się w życiu jakąś zasadą, to chyba jedynie tą, żeby niczego w nim nie marnować. Nie trwonić też zła. Zło dane jest nam do przeżycia i my ofiarowujemy je innym."
Recenzenci na youtube recenzując tę książkę w zasadzie wspominają normalniejsze rozdziały, typu o ścierce czy wiśni, totalnie pomijając resztę.

Słabo mi się czytało, pomijając treść - jej forma była fatalna, słowotok bezsensownych, przeintelektualizowanych słów, które wyrażały tę samą myśl kilkanaście razy.

Na jakiej podstawie ktoś zakwalifikował tę książkę jako "feministyczną". Bo został opisany poród? Bo zostało zauważone, że kobieta ma zdolność rodzenia?

Już po przeczytaniu 1/3 książki wiedziałam, że to fatalna decyzja, ale syndrom utopionych kosztów kazał mi doczytać do końca. Doczytałam. Nie umiem docenić tego "dzieła".

Mam mieszaną interpretację tej książki (bo odczucia mam jednoznaczne - wstrętu). Zupełnie nie rozumiem niektórych idei autorki i są niekonsekwentne, sprzeczne.

Z jednej strony - romantyzowanie ściągania na świat nowej istoty - porodu, prokreacji - w zasadzie momentami sugerowanie, że to cel życia - i że życie ma wartość. Wykazywanie wartości człowieka ze względu na to, że...

Traktat filozoficzny o codzienności. Po zderzeniu z ciężkim początkiem, mierzenie się z bardzo obrazowymi opisami np. porodów zwierząt było nadal trudne. Nie wiem czemu miała służyć dosadność opisów.

Traktat filozoficzny o codzienności. Po zderzeniu z ciężkim początkiem, mierzenie się z bardzo obrazowymi opisami np. porodów zwierząt było nadal trudne. Nie wiem czemu miała służyć dosadność opisów.

Mam metaliczny posmak krwi na ustach gdy przypominam sobie o tej pozycji.

Mam metaliczny posmak krwi na ustach gdy przypominam sobie o tej pozycji.

Książkę przeczytałam na studiach i pamiętam, że wywarła na mnie jakieś wrażenie, lecz nie potrafiłam jej w żaden sposób ocenić. Po 12 latach i ponownej lekturze dostrzegam już wyraźnie, jakie to jest miałkie i pozbawione empatii.

Książkę przeczytałam na studiach i pamiętam, że wywarła na mnie jakieś wrażenie, lecz nie potrafiłam jej w żaden sposób ocenić. Po 12 latach i ponownej lekturze dostrzegam już wyraźnie, jakie to jest miałkie i pozbawione empatii.

Zdarza mi się kupić książkę przeczytawszy tylko jej tytuł i tak było w tym przypadku. Szczeliny istnienia - genialne. Malutka szara, ascetycznie wydana książeczka przyciągnęła mnie tytułem.
Tego typu lektury, będące właściwie traktatami filozoficznymi, oceniam po tym , ile dały mi do myślenia, a ta dała sporo, w tym kilka cytatów do zapamiętania jak ten: „Pewne stany można poznać, gdy się ich doświadcza, i na tym trzeba poprzestać. Oto dlaczego nie warto uchylać się od doświadczeń.”
Książka zdecydowanie dla dojrzałych czytelników, mających już sporo wspomnianych wyżej doświadczeń.

Zdarza mi się kupić książkę przeczytawszy tylko jej tytuł i tak było w tym przypadku. Szczeliny istnienia - genialne. Malutka szara, ascetycznie wydana książeczka przyciągnęła mnie tytułem.
Tego typu lektury, będące właściwie traktatami filozoficznymi, oceniam po tym , ile dały mi do myślenia, a ta dała sporo, w tym kilka cytatów do zapamiętania jak ten: „Pewne stany można...

Przeintelektualizowany bełkot, ale ciekawie napisany, więc czytałem kolejne strony. Dobrnąłem do rozdziału „Święte zło”, tutaj się zatrzymałem i zmieniłem zdanie na temat tej książki. To szkodliwy przeintelektualizowany bełkot.

Przeintelektualizowany bełkot, ale ciekawie napisany, więc czytałem kolejne strony. Dobrnąłem do rozdziału „Święte zło”, tutaj się zatrzymałem i zmieniłem zdanie na temat tej książki. To szkodliwy przeintelektualizowany bełkot.

Zbiór z założenia optymistyczno-egzystencjalnych esejów, w praktyce jednak to teksty intelektualnie niskokaloryczne i mało wartościowe o znaczącym przeroście formy nad treścią. Brach-Czainie najlepiej wychodzi szukanie opartych na bełkotliwych tautologiach usprawiedliwień dla dogmatów rządzących naszym życiem jednostkowym i zbiorowym. To filozofia bezobjawowa, bezpieczna, świadomie wysterylizowana z potencjału do zmiany bądź zadawania naprawdę trudnych pytań, które mogą rzucać zastanej rzeczywistości prawdziwe wyzwania. Zadziwiające też jest to, że niektóre fragmenty "Szczelin istnienia" są tak miałkie i pogmatwane jednocześnie, że przypominają XXI-wieczne podręczniki do rozwoju osobistego, skądinąd nie dziwi więc współczesny renesans popularności filozofki. Na plus poczytać tu można jedynie przemyślenia nad krzątactwem, codziennością i jej materialnymi atrybutami, w tych fragmentach eseje się bronią. Nie bronią się już za to bajdurzenia pokroju apologetyki porodu jako emanacji sensu życia, rozmyślania nad "darem" okrucieństwa czy pochwała zabijania i zjadania poza-ludzkich zwierząt. Przez "Szczeliny istnienia" koniec końców okazuje się przezierać głównie pretensjonalna mizeria.

Zbiór z założenia optymistyczno-egzystencjalnych esejów, w praktyce jednak to teksty intelektualnie niskokaloryczne i mało wartościowe o znaczącym przeroście formy nad treścią. Brach-Czainie najlepiej wychodzi szukanie opartych na bełkotliwych tautologiach usprawiedliwień dla dogmatów rządzących naszym życiem jednostkowym i zbiorowym. To filozofia bezobjawowa, bezpieczna,...