Vernon Subutex. Tom 1

"Vernon Subutex" t0 dobra, może nawet bardzo dobra, powieść o współczesnym społeczeństwie Zachodniej Europy, jego brutalności i zagubieniu w nim jednostki. Mnie ta powieść nie przekonuje, ponieważ dylematy i wyzwania, jakie autorka w niej opisuje, wydają mi sie takie "wielkomiejsko sztuczne". Czyli są prawdziwe, ale dla środowiska w sumie marginalnego.

"Vernon Subutex" t0 dobra, może nawet bardzo dobra, powieść o współczesnym społeczeństwie Zachodniej Europy, jego brutalności i zagubieniu w nim jednostki. Mnie ta powieść nie przekonuje, ponieważ dylematy i wyzwania, jakie autorka w niej opisuje, wydają mi sie takie "wielkomiejsko sztuczne". Czyli są prawdziwe, ale dla środowiska w sumie marginalnego.

Sięgnąłem po tę pozycję zachęcony między innymi pozytywną opinią Jakuba Żulczyka, gdzie reklamuje ją jako "szybki, ostry i wściekły punk rock". No cóż, mnie jakoś ten punk rock nie porwał, kończyłem z przerwami, na siłę. Nie wciągnęła mnie fabuła, może dlatego, że ciężko powiedziać żeby jakaś była, jest tu raczej mozaika scenek, postaci i zdarzeń oscylujących wokół głównego bohatera. Mnogość postaci mi osobiście przeszkadzała, domyślam się, że wprowadzanie kolejnych bohaterów miało powoli budować obraz świata, ale męczyło mnie dopasowywanie w myślach kto jest kim i co go łączy z innymi, chociaż jestem w stanie wyobrazić sobie że dla kogoś to będzie główną zabawą czytając tę książkę.

Sprawnie napisana, autorka umie operować słowem, jest z pewnością bystrą obserwatorką, zwłaszcza w kontekscie opisywania postaci, charakteryzowania ich życia wewnętrznego, ma cięty styl i talent do celnych, zostających w pamięci opisów.

Jeśli jesteś melomanem gustujących w muzyce rockowej dodaj sobie +2 do oceny, w pewnością znajdziesz conajmniej kilka nazw kapel czy kawałków do zapoznania się, autorka jest fanką muzyki i to widać w powieści.

Sięgnąłem po tę pozycję zachęcony między innymi pozytywną opinią Jakuba Żulczyka, gdzie reklamuje ją jako "szybki, ostry i wściekły punk rock". No cóż, mnie jakoś ten punk rock nie porwał, kończyłem z przerwami, na siłę. Nie wciągnęła mnie fabuła, może dlatego, że ciężko powiedziać żeby jakaś była, jest tu raczej mozaika scenek, postaci i zdarzeń oscylujących wokół głównego...

Powieść jest określona jako portret pokolenia i tu nie zamierzam zaprzeczać, bo ani to moje pokolenie ani mój kraj.
Dla mnie jest to odyseja prowadząca Vernona przegrywa trochę, a przynajmniej przegrywa ekonomicznego, bo nie ideologicznego - życie przeszedł tak jak chciał, a więc od przegrywa do guru czegoś w rodzaju sekty.
Nie sam Vernon jednak jest w powieści najważniejszy, a w zasadzie w obu częściach, bo nie mam jakichś osobnych refleksji dotyczących tomu drugiego. Mamy kalejdoskop bohaterów, rozmaitych i w zasadzie świetnie zilustrowanych gdyby nie... no właśnie. Co mnie razi. Wszyscy praktycznie powodowani są libido. Popęd seksualny i chęć zaspokojenia tego popędu to 70% książki.
Tak jakby wszyscy dookoła Vernona i on sam zresztą byli seksoholikami.
Tak czy owak jednak polecam. Książka jest dobrze napisana, pełna błyskotliwych przemyśleń, nawet jeśli poza nimi tu i ówdzie wystaje seksoholizm i ramota.

Powieść jest określona jako portret pokolenia i tu nie zamierzam zaprzeczać, bo ani to moje pokolenie ani mój kraj.
Dla mnie jest to odyseja prowadząca Vernona przegrywa trochę, a przynajmniej przegrywa ekonomicznego, bo nie ideologicznego - życie przeszedł tak jak chciał, a więc od przegrywa do guru czegoś w rodzaju sekty.
Nie sam Vernon jednak jest w powieści...

Trochę „wychowani na Trójce” vibe, za to w kręgu kulturowym radia Fip, więc odrobinę (podkreślenie) mniej dziadersko, bardziej różnorodnie, kolorowo i bez uprzedzeń, ale też bez złudzeń, że ci, którzy słuchają „dobrej” muzyki są lepsi niż inni. Historycznie oddany schyłek ery analogowej i przejście do cyfryzacji. Oto odchodzi ostatni DJ; odtąd każdy może być swoim osobistym wodzierejem za pośrednictwem subskrypcji u nie płacącego wykonawcom Szweda. Także, finał alternatywy dobitej przez służalczy kapitalizm. Głosem z przyszłości powiem jednak, że przeczytanie jednego tomu w zupełności wystarczy za przeczytanie wszystkich trzech. Pierwszy najlepszy – urbanistyczny, drugi – terenowo-sielankowy, trzeci pożegnalni-rozłamowy. Bądźmy dziećmi naszych czasów i skipujmy to, co zbyteczne.

Trochę „wychowani na Trójce” vibe, za to w kręgu kulturowym radia Fip, więc odrobinę (podkreślenie) mniej dziadersko, bardziej różnorodnie, kolorowo i bez uprzedzeń, ale też bez złudzeń, że ci, którzy słuchają „dobrej” muzyki są lepsi niż inni. Historycznie oddany schyłek ery analogowej i przejście do cyfryzacji. Oto odchodzi ostatni DJ; odtąd każdy może być swoim osobistym...

Wielowarstwowy portret Paryża, miasta równie zniewalającego co przerażającego. Przedstawiona mozaika osobowości i miejsc wciąga i nie pozostawia wyboru...trzeba się w tym zatracić. Zatracić w Paryżu, który może okazać się spełnieniem marzeń lub urzeczywistnieniem koszmarów.

Wielowarstwowy portret Paryża, miasta równie zniewalającego co przerażającego. Przedstawiona mozaika osobowości i miejsc wciąga i nie pozostawia wyboru...trzeba się w tym zatracić. Zatracić w Paryżu, który może okazać się spełnieniem marzeń lub urzeczywistnieniem koszmarów.

Mam problem z oceną tej książki, z jednej strony mi się podobała, w ciekawy sposób opisuje losy kilku (albo kilkunastu) mieszkańców Paryża, a z drugiej strony chciałam się więcej dowiedzieć jak potoczy się historia Vernona, taśm i legendy Alexa. Książka jest świetnie napisana, ma gęsty, dziwaczny klimat, losy bohaterów poszczególnych rozdziałów są fascynujące ale nadal, ja chcę się dowiedzieć jak się kończy główny wątek.
Mimo że uwielbiam książki typu "no plot, just vibes" to tu się chyba za bardzo nastawiłam na wątek, z nastawieniem na klimat byłabym zachwycona. Przeczytam pewnie dwa kolejne tomy i wtedy zrewiduję ocenę.
Ogólnie raczej polecam

Mam problem z oceną tej książki, z jednej strony mi się podobała, w ciekawy sposób opisuje losy kilku (albo kilkunastu) mieszkańców Paryża, a z drugiej strony chciałam się więcej dowiedzieć jak potoczy się historia Vernona, taśm i legendy Alexa. Książka jest świetnie napisana, ma gęsty, dziwaczny klimat, losy bohaterów poszczególnych rozdziałów są fascynujące ale nadal, ja...

Jest to dziwna, gęsta i trochę mroczna opowieść. Pachnie marihuaną, smakuje wódką i śliną. Jest fenomenalnie napisana. Każdy rozdział to właściwie osobna, wciągająca historia. I właśnie to, paradoksalnie, utrudnia czytanie. Bo w powieści pojawia się bardzo dużo postaci, których życiorysy poznajemy bardzo dogłębnie. Wygląda to mniej więcej tak, że Vernon kima u kogoś na kanapie dwa dni, ten ktoś pracuję z jakąś typiarą, której była dziewczyna jest asystentką znanego producenta filmowego. Ta typiara ma teraz współlokatorkę, którą Vernon poznaje w klubie i która potem załatwia mu jakąś fuchę. Na tej fusze nasz bohater spotyka brata tego pierwszego typka, z którym to 20 lat temu grał w kapeli. Ten typek potem opowiada o tym zdarzeniu swojemu dentyście, a to wszystko słyszy ta współlokatorka współpracowniczki jego brata, bo jest tam recepcjonistką. I ona potem mówi o tym swojej współlokatorce, bo wie z fejsbuka, że szef jej byłej szuka Vernona. Wszystko to oczywiście zmyśliłam, ale schemat budowania powieści jest podobny. Bardzo dużo bohaterów, bardzo dużo ich znajomych i członków rodziny, bardzo dużo faktów z życia wszystkich ich. Dlatego mnie to trochę męczyło i czytałam na raty. Drugim mankamentem jest to, że historia się nie kończy na jednej książce. Są jeszcze dwa kolejne tomy. To znaczy ja wiedziałam od początku, że są, ale myślałam, że fabuła się zamknie w tym pierwszym a to będą jakieś tam dalsze losy naszego bohatera. Niemniej polecam, bo chyba w dzisiejszych czasach mało już wychodzi takich książek zbójeckich, nieowijających w bawełnę i nielukrujących świata.

Jest to dziwna, gęsta i trochę mroczna opowieść. Pachnie marihuaną, smakuje wódką i śliną. Jest fenomenalnie napisana. Każdy rozdział to właściwie osobna, wciągająca historia. I właśnie to, paradoksalnie, utrudnia czytanie. Bo w powieści pojawia się bardzo dużo postaci, których życiorysy poznajemy bardzo dogłębnie. Wygląda to mniej więcej tak, że Vernon kima u kogoś na...

Żywy, wręcz dynamiczny język powieści idealnie pasuje do opisu współczesnego świata Paryża, choć - w moim odczuciu - to uniwersalny obraz wielkich miast. Puste międzyludzkie relacje, hedonizm w zwulgaryzowanej postaci, a przede wszystkim ta samotność, samotność która jest najwierniejszym towarzyszem społeczeństwa.

Vernon Subutex tak naprawdę przypomina żuczka, biernego, który przewrócony na plecy macha odnóżami i nieudolnie próbuje wrócić na właściwy bieg. Tylko - właśnie - czy Vernon próbuje wrócić? Ta postać to jedynie papierek lakmusowy, obnażający otoczenie bohatera.

Ale książka Despentes to przede wszystkim brudny, drapieżny, miejscami zabawny (choć to wybitnie czarny humor) ale najczęściej przerażający obraz drogi na dno. A może na tym dnie znajduje się wyzwolenie?

Żywy, wręcz dynamiczny język powieści idealnie pasuje do opisu współczesnego świata Paryża, choć - w moim odczuciu - to uniwersalny obraz wielkich miast. Puste międzyludzkie relacje, hedonizm w zwulgaryzowanej postaci, a przede wszystkim ta samotność, samotność która jest najwierniejszym towarzyszem społeczeństwa.

Vernon Subutex tak naprawdę przypomina żuczka, biernego,...

Potrzebowałam trochę czasu, by się do tej książki przekonać, nie od razu mnie porwała, ale im głębiej w las tym bardziej robi się interesująco.

Potrzebowałam trochę czasu, by się do tej książki przekonać, nie od razu mnie porwała, ale im głębiej w las tym bardziej robi się interesująco.

Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak bardzo wciągnęła mnie jakaś powieść. Vernon Subutex jest hipnotyzujący, przezabawny i jednocześnie pełen trafnych spostrzeżeń. Na pewno dokończę trylogię.
Jedyny drobny minus, to absurdalny opis świata finansjery, w którym obraca się jeden z bohaterów. Gdy autorka myli logarytm z algorytmem, to nie sposób nie parsknąć śmiechem. Mam nadzieję, że to celowe i to ja czegoś nie zrozumiałem...

Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak bardzo wciągnęła mnie jakaś powieść. Vernon Subutex jest hipnotyzujący, przezabawny i jednocześnie pełen trafnych spostrzeżeń. Na pewno dokończę trylogię.
Jedyny drobny minus, to absurdalny opis świata finansjery, w którym obraca się jeden z bohaterów. Gdy autorka myli logarytm z algorytmem, to nie sposób nie parsknąć śmiechem. Mam...