Świetna historia, przypomina mi "Granice Zapomnienia" Lebiediewa. Artyka, rosyjskie pustkowie jako wciąż jeden z najbardziej odległych i niepoznanych obszarów to interesująca scena dla przygód, poszukiwania siebie, mistycznych opowieści. Klimat, coś ulotnego, efemerycznego, wolność i pierwotne zatracenie w życiu - to wszystko znaleźć można w tej niepozbawionej zwrotów akcji powieści.

Świetna historia, przypomina mi "Granice Zapomnienia" Lebiediewa. Artyka, rosyjskie pustkowie jako wciąż jeden z najbardziej odległych i niepoznanych obszarów to interesująca scena dla przygód, poszukiwania siebie, mistycznych opowieści. Klimat, coś ulotnego, efemerycznego, wolność i pierwotne zatracenie w życiu - to wszystko znaleźć można w tej niepozbawionej zwrotów akcji...

Autokracje na całym świecie, choć nie tworzą wspólnego bloku, łącza siły przeciwko demokracjom. Wzmacniają wspólne interesy i chronią się nawzajem przed upadkiem. Najważniejsza jest dla nich władza, a najbardziej zagrożają im prawa człowieka oraz wolność słowa.

Moskwa, Pekin i Teheran to oś, do której podczepiają się pomniejsi autokraci, typu Korea Północna, Białoruś czy Mali. Mimo globalizacji może zaskakiwać, jak wiele jest nieoczywistych powiązań i właśnie to stanowi główną zaletę książki.

Autokracje na całym świecie, choć nie tworzą wspólnego bloku, łącza siły przeciwko demokracjom. Wzmacniają wspólne interesy i chronią się nawzajem przed upadkiem. Najważniejsza jest dla nich władza, a najbardziej zagrożają im prawa człowieka oraz wolność słowa.

Moskwa, Pekin i Teheran to oś, do której podczepiają się pomniejsi autokraci, typu Korea Północna, Białoruś czy...

Do polecania dla osób, które chcą dowiedzieć się więcej o Węgrzech. Rzetelnie o polityce i społeczeństwie.

Do polecania dla osób, które chcą dowiedzieć się więcej o Węgrzech. Rzetelnie o polityce i społeczeństwie.

Nie sposób się oderwać, chociaż ciężkie i smutne. Dobrze pokazuje, jacy ludzie i dlaczego są gotowi iść na wojnę, ryzykować życiem i zdrowiem.

Książka też jedyna w swoim rodzaju i bardzo potrzebna. Tym ludziom należy się w Polsce o wiele więcej uwagi, dlatego szacunek dla redaktora Wyrwała.

Nie sposób się oderwać, chociaż ciężkie i smutne. Dobrze pokazuje, jacy ludzie i dlaczego są gotowi iść na wojnę, ryzykować życiem i zdrowiem.

Książka też jedyna w swoim rodzaju i bardzo potrzebna. Tym ludziom należy się w Polsce o wiele więcej uwagi, dlatego szacunek dla redaktora Wyrwała.

Bardzo przyjemnie mi się czytało. To typ reportażu, który lubię. Swobodna podróż po wątkach i miejscach, bez silenia się na wielkie narracje, schodząca na poziom poszczególnych mieszkańców.

Najciekawsze są opisy pogranicza, miejsc, gdzie jedna ķultura przechodzi w drugą i narody mieszają się ze sobą, na przykład jak na Zakarpaciu.

Bardzo przyjemnie mi się czytało. To typ reportażu, który lubię. Swobodna podróż po wątkach i miejscach, bez silenia się na wielkie narracje, schodząca na poziom poszczególnych mieszkańców.

Najciekawsze są opisy pogranicza, miejsc, gdzie jedna ķultura przechodzi w drugą i narody mieszają się ze sobą, na przykład jak na Zakarpaciu.

Podobała mi się szkatułkowa kompozycja. Na plus na pewno opis przedwojennej Warszawy. Ciekawe postaci, chociaż komiksowe i przerysowane. Końcówka pozytywnie mnie zaskoczyła. Momentami męczył brutalizm, czasem infantylny i groteskowy. Miałem parę przerw w lekturze, gdy nie dawałem rady przebrnąć, ale ogólnie dobra powieść. Parę momentów było szczególnie mocnych i zapadających w pamięć.

Podobała mi się szkatułkowa kompozycja. Na plus na pewno opis przedwojennej Warszawy. Ciekawe postaci, chociaż komiksowe i przerysowane. Końcówka pozytywnie mnie zaskoczyła. Momentami męczył brutalizm, czasem infantylny i groteskowy. Miałem parę przerw w lekturze, gdy nie dawałem rady przebrnąć, ale ogólnie dobra powieść. Parę momentów było szczególnie mocnych i...

Trafnie opisana rola polskiej inteligencji, z której wyrasta Kaczyński. Klucz do Kaczyńskiego to klucz do zrozumienia tej warstwy społecznej.

Trafnie opisana rola polskiej inteligencji, z której wyrasta Kaczyński. Klucz do Kaczyńskiego to klucz do zrozumienia tej warstwy społecznej.

Taki zapis działań polskiego państwa z pewnością był potrzebny. Najbardziej uderzająca jest niemoc polskiego wojska

Taki zapis działań polskiego państwa z pewnością był potrzebny. Najbardziej uderzająca jest niemoc polskiego wojska

Jedna z najlepszych książek jakie czytałem, pięknie napisana. Niesamowity, plastyczny język, bardzo działa na wyobraźnię.

Jedna z najlepszych książek jakie czytałem, pięknie napisana. Niesamowity, plastyczny język, bardzo działa na wyobraźnię.

Świetnie napisane, książka niełatwa ale jednocześnie trudno się oderwać

Świetnie napisane, książka niełatwa ale jednocześnie trudno się oderwać

Wspaniała książka, doświadczenie Kapuścińskiego nie ma sobie równych, polecam.

Wspaniała książka, doświadczenie Kapuścińskiego nie ma sobie równych, polecam.

Bardzo ciekawi mnie Wasze zdanie o głównym bohaterze książki, Ijli, ponieważ nie mogę zgodzić się z opiniami wielu z Was.
Jak dla mnie nie miał on nic ze "szczurzego charakteru", jest to bohater tragiczny, dla którego mam wiele współczucia, postać z którą bez trudu mogłem się utożsamić. Jego zachowanie jest chore, dziwne i zwichrowane a jednak logiczne i jak się okazuje na koniec... szlachetne. A mógłby przecież polecieć do tej Kolumbii, bardzo mnie to zdenerwowało! ;> Ilja okazał się jednak po prostu człowiekiem, i tego nikt nie był w stanie mu zabrać.

Jest to oczywiście charakter typowo dla książek Glukhovskiego, wyłączając jego tragiczność, tzn: młody mężczyzna wrzucony w wir wydarzeń, personifikacja rozmaitych trosk i dylematów.
Sama akcja składa się w dużej mierze właśnie z wyborów i mamy tu sytuację podobną do tej z Futu.re - kobieta, ciąża, lecz również zagadnienie nieśmiertelności. Reprezentacją tego wątku jest oczywiście "postać" Pietii.

"Postać" ponieważ cała narracja tego bohatera jest skonstruowana ciekawie, eksperymentalnie. De facto nie poznajemy go osobiście, jest on przywoływany z telefonu, urządzenie to zapis jego jestestwa, jego druga "elektroniczna dusza".
Duszę i ducha posiada również sama Moskwa, która "poci się" gdy pada deszcz, która stresuje się wraz z bohaterem lub ożywa gdy przez zasłonę chmur przebijają się słoneczne promienie. Moskwa to osobny bohater powieści.
Z jej szarymi blokami oraz ekskluzywnymi hotelami robi niezmienne wrażenie.

Książka jak zawsze świetna, może nie nieprzewidywalna, lecz na pewno warta uwagi, wciągająca i wartościowa.

Bardzo ciekawi mnie Wasze zdanie o głównym bohaterze książki, Ijli, ponieważ nie mogę zgodzić się z opiniami wielu z Was.
Jak dla mnie nie miał on nic ze "szczurzego charakteru", jest to bohater tragiczny, dla którego mam wiele współczucia, postać z którą bez trudu mogłem się utożsamić. Jego zachowanie jest chore, dziwne i zwichrowane a jednak logiczne i jak się okazuje na...

Jak tworzy się sens? Luźne związki myśli konstytuują się bezcelowo, jednak w obliczu nadchodzącego punktu kulminacyjnego fabułu, podświadomość (gombrowiczowskie światy podziemne) jakby wyprzedziły świadomość. Wróbel, patyk, strzałka, wróbel... Arcydzieło indywidualistycznej myśli i sztuki.

Jak tworzy się sens? Luźne związki myśli konstytuują się bezcelowo, jednak w obliczu nadchodzącego punktu kulminacyjnego fabułu, podświadomość (gombrowiczowskie światy podziemne) jakby wyprzedziły świadomość. Wróbel, patyk, strzałka, wróbel... Arcydzieło indywidualistycznej myśli i sztuki.

Fascynująca lektura - wciąga pomimo obszerności. Idealny opis merytokratycznych rządów daje do myślenia nad miejscem i rolą intelektualizmu. Zupełne poświęcenie się nauce i sztuce to model utopii jednak uświęca sam akt dążenia do mądrości.

Fascynująca lektura - wciąga pomimo obszerności. Idealny opis merytokratycznych rządów daje do myślenia nad miejscem i rolą intelektualizmu. Zupełne poświęcenie się nauce i sztuce to model utopii jednak uświęca sam akt dążenia do mądrości.

Nie jest to moim zdaniem najlepsze dzieło Manna - głównym problemem wydaję się być główny bohater. Adrian nie jest przekonywujący ani fascynujący. Widać że, jego losy opisane z patosem pod koniec książki mają zrobić na czytelniku duże wrażenie - ze mną się nie udało. Lektura jednak pozwala poczuć niemieckiego ducha i ta atmosfera jest mocną stroną książki.

Nie jest to moim zdaniem najlepsze dzieło Manna - głównym problemem wydaję się być główny bohater. Adrian nie jest przekonywujący ani fascynujący. Widać że, jego losy opisane z patosem pod koniec książki mają zrobić na czytelniku duże wrażenie - ze mną się nie udało. Lektura jednak pozwala poczuć niemieckiego ducha i ta atmosfera jest mocną stroną książki.

Absolutnie wybitna książka, jedna z tych, które wywierają trwały wpływ na człowieka. Po pewnym czasie w pamięci może ulec zatarciu fabuła, lecz przekaz pozostaje nienaruszony, a jest nim dojrzała i humanistyczna pochwała życia. Życia pachnącego śródziemnomorskimi ziołami, morzem. Życia o smaku wina i kobiety.

Absolutnie wybitna książka, jedna z tych, które wywierają trwały wpływ na człowieka. Po pewnym czasie w pamięci może ulec zatarciu fabuła, lecz przekaz pozostaje nienaruszony, a jest nim dojrzała i humanistyczna pochwała życia. Życia pachnącego śródziemnomorskimi ziołami, morzem. Życia o smaku wina i kobiety.

Świetna poezja, pełna przejmujących, złożonych, zapadających w pamieć imaginacji.

Świetna poezja, pełna przejmujących, złożonych, zapadających w pamieć imaginacji.

Wciągająca fabuła, Hemingwayowskie (wyważone, w punkt) opisy i dobrze oddane życie półświatka. Czyta się lekko i przyjemnie - dobra literatura rozrywkowa.

Wciągająca fabuła, Hemingwayowskie (wyważone, w punkt) opisy i dobrze oddane życie półświatka. Czyta się lekko i przyjemnie - dobra literatura rozrywkowa.

Świetnie oddaje realia życia meksykańskiej biedoty, najciekawsze są życiorysy Manuela i Roberto. Warto przeczytać chociażby aby docenić dobrodziejstwa polskiej codzienności. Poza tym wystarczy otworzyć książkę i zacząć czytać - wciąga niemiłosiernie!

Świetnie oddaje realia życia meksykańskiej biedoty, najciekawsze są życiorysy Manuela i Roberto. Warto przeczytać chociażby aby docenić dobrodziejstwa polskiej codzienności. Poza tym wystarczy otworzyć książkę i zacząć czytać - wciąga niemiłosiernie!

Stendhal wyprzedził swoją epokę, książka wciąga niezmiernie, nie mogłem się oderwać! Nie jest to powieść balzacowska - rozbudowana i opisująca starannie społeczeństwo, ale ma coś własnego. Styl Stendhala jest nie do podrobienia, z książki bije jakiś witalizm, a główny bohater to jakby członek klubu 27 tylko, że w XIX wieku.

Stendhal wyprzedził swoją epokę, książka wciąga niezmiernie, nie mogłem się oderwać! Nie jest to powieść balzacowska - rozbudowana i opisująca starannie społeczeństwo, ale ma coś własnego. Styl Stendhala jest nie do podrobienia, z książki bije jakiś witalizm, a główny bohater to jakby członek klubu 27 tylko, że w XIX wieku.