Tak jak lubiłam poprzednie tomiki opowiadań Pilipiuka, tak ten uwielbiam, choć jak dla mnie mógłby składać się z samych opowiadań o Robercie Stormie :)

(http://w-labiryncie-ksiazek.blogspot.de/)

Tak jak lubiłam poprzednie tomiki opowiadań Pilipiuka, tak ten uwielbiam, choć jak dla mnie mógłby składać się z samych opowiadań o Robercie Stormie :)

(http://w-labiryncie-ksiazek.blogspot.de/)

Cudowny świat, w uszach aż dudni mi od szamańskich pieśni wygrywanych na skórzanych bębnach. Bardzo się cieszę, że miałam okazję przeczytać 'Rudą Sforę' :)

(dłuższa recenzja na moim blogu: http://w-labiryncie-ksiazek.blogspot.de/ )

Cudowny świat, w uszach aż dudni mi od szamańskich pieśni wygrywanych na skórzanych bębnach. Bardzo się cieszę, że miałam okazję przeczytać 'Rudą Sforę' :)

(dłuższa recenzja na moim blogu: http://w-labiryncie-ksiazek.blogspot.de/ )

Nie ujęła mnie tak bardzo, jak pozostałe zbiory opowiadań Pilipiuka, ale mimo to uważam, że warto ją przeczytać, choćby dla świetnego opowiadania o Zeppelinie :)

Nie ujęła mnie tak bardzo, jak pozostałe zbiory opowiadań Pilipiuka, ale mimo to uważam, że warto ją przeczytać, choćby dla świetnego opowiadania o Zeppelinie :)

Moja pierwsza przygoda z książkami Jarosława Grzędowicza.

Zmiana perspektyw z trzecioosobowej na pierwszoosobową i naprzemienne opowiadanie o losach to jednego, to drugiego głównego bohatera troszkę utrudnia połapanie się w fabule, która pomimo to jest tak pomysłowa, że nie mogę doczekać się kolejnego tomu "Pana lodowego ogrodu" :)

Moja pierwsza przygoda z książkami Jarosława Grzędowicza.

Zmiana perspektyw z trzecioosobowej na pierwszoosobową i naprzemienne opowiadanie o losach to jednego, to drugiego głównego bohatera troszkę utrudnia połapanie się w fabule, która pomimo to jest tak pomysłowa, że nie mogę doczekać się kolejnego tomu "Pana lodowego ogrodu" :)

Wielki plus za dwa ostatnie opowiadania (Świątynia & Szewc z Lichtenrade).
Niestety większość poprzednich miało otwarte zakończenie, lub też kończyło się podczas 'najgorętszej' akcji, a szkoda, bo zapowiadały się naprawdę ciekawie ^^
Mimo tego dalej pozostaję wielką zwolenniczką pisadeł A. Pilipiuka, bo po prostu kocham jego 'wytwory' :3

Wielki plus za dwa ostatnie opowiadania (Świątynia & Szewc z Lichtenrade).
Niestety większość poprzednich miało otwarte zakończenie, lub też kończyło się podczas 'najgorętszej' akcji, a szkoda, bo zapowiadały się naprawdę ciekawie ^^
Mimo tego dalej pozostaję wielką zwolenniczką pisadeł A. Pilipiuka, bo po prostu kocham jego 'wytwory' :3

Wraz z "Kolorem Magii" rozpoczęła się moja przygoda w świecie książek Pratchetta. Na ebooku już czeka na mnie kolejna powieść z cyklu świata dysku, za którą od razu się zabiorę, gdy tylko znajdę nieco czasu - wydaje mi się, że naprawdę warto ^^

Wraz z "Kolorem Magii" rozpoczęła się moja przygoda w świecie książek Pratchetta. Na ebooku już czeka na mnie kolejna powieść z cyklu świata dysku, za którą od razu się zabiorę, gdy tylko znajdę nieco czasu - wydaje mi się, że naprawdę warto ^^

Po przeczytaniu pierwszego tomu "Wojen czarownic" nie zawahałam się nawet na moment przed sięgnięciem po kolejną część trylogii Maite Carranza'y.
"Lodowa pustynia" jest o wiele bardziej dynamiczna niż jej poprzedniczka. Nieprzerwany łańcuch wydarzeń nie pozwala czytelnikowi oderwać się od książki przed jej ukończeniem, lub przynajmniej przed przeczytaniem kilku rozdziałów o złożonej/wartkiej akcji.

Z radością sięgnę po finałowy tom :)

Po przeczytaniu pierwszego tomu "Wojen czarownic" nie zawahałam się nawet na moment przed sięgnięciem po kolejną część trylogii Maite Carranza'y.
"Lodowa pustynia" jest o wiele bardziej dynamiczna niż jej poprzedniczka. Nieprzerwany łańcuch wydarzeń nie pozwala czytelnikowi oderwać się od książki przed jej ukończeniem, lub przynajmniej przed przeczytaniem kilku rozdziałów o...

Wiele osób skarżyło się na język, którym napisano kolejną książkę opowiadającą o przygodach białowłosego wiedźmina. Fakt, język różni się nieco od tego z poprzednich opowieści, jednak rozkręca się z każdą kolejną stroną i już w połowie "Sezonu Burz" Sapkowski powraca do formy ^^

Miałam wątpliwości co do treści i fabuły nowego wiedźmina, i choć początek jest nico zagmatwany i nudnawy, to naprawdę warto sięgnąć po lekturę.

Wiele osób skarżyło się na język, którym napisano kolejną książkę opowiadającą o przygodach białowłosego wiedźmina. Fakt, język różni się nieco od tego z poprzednich opowieści, jednak rozkręca się z każdą kolejną stroną i już w połowie "Sezonu Burz" Sapkowski powraca do formy ^^

Miałam wątpliwości co do treści i fabuły nowego wiedźmina, i choć początek jest nico...