Terry Pratchett Robert Silverberg Andre Norton Emma Bull Patricia A. McKillip Mike Resnick Dennis L. McKiernan Stephen R. Donaldson Martin H. Greenberg Poul Anderson John Brunner Harry Turtledove Gregory Benford Peter S. Beagle Karen Anderson Charles de Lint Karen Haber Barry N. Malzberg Elizabeth Ann Scarborough Judith Tarr Jane Yolen
T. Pratchett, Trollowy most, [w: ] Praca zbiorowa, pod red. M. H. Greenberg, W hołdzie królowi
Ciekawa książką jest ten zbiór opowiadań poświęcony Tolkienowi, zatytułowana jest "W hołdzie królowi". Opowiadań jest 20, wypowiadają się różni znani autorzy fantastyki, nie tylko fantasy. Jednym z nich jest Terry Pratchett i z tego co kojarzę twórczość tego autora to opowiadanie jest raczej wyjątkowe. Bo klimatem rzeczywiście jakoś tam pasuje do klimatu Tolkiena, bo tam są między innymi trolle. Pasuje też, może nawet bardziej do klimatu twórczości Sapkowskiego, bo jak wiemy trolli i całej armii dziwnych stworów w twórczości polskiego mistrza fantasy nie brakuje.
Pod względem samych trolli gry Wiedźmin 2 i Wiedźmin 3 są niesamowite. W dwójce w parze trollowej była drama, bo facet troll znalazł czarodziejkę Triss, jak wyleciała z portalu, a jego samica, była okropnie zazdrosna. A trójka to już w ogóle cała masa genialnych questów z tymi sympatycznymi i wielkimi stworami, bywa, że groźnymi. Na porządku dziennym były teksty typu "takie duże bum i nie ma torfuna" są świetne. Albo jak Talar uczy trzy trolle Oga, Poga i Roga przeklinać, a te go przetrzymują, bo "my być wielkie pany i chcemy mieć buty jak człowieki", wzięło się to stąd, że przykrywką szpiegowską Talara był wóz z warsztatem szewskim i trafił na trollowe towarzystwo. Był też troll patriota, który służył w redańskim wojsku, wysyłał Geralta po farby, żeby namalować białoczerwonego redańskiego orła, który przypomina naszego, ale tego gracz/widz bez problemu się domyśla.
To tak tytułem specyficznego, półżartobliwego wprowadzenia, bo o to też chodzi, żeby czasem wesoło było, przy okazji tego wirtualnego dyskursu o książkach. No ale zacznijmy, co tu się dzieje w tym opowiadaniu, które wybrałem do recenzji. Głównym bohaterem jest Cohen Barbarzyńca, właściwie nie ma konkretów kim on jest. Wiemy tylko, że jest awanturnikiem, charakternikiem, i jak napatoczą się jakieś potwory, to podobnie jak robią to wiedźmini w innym uniwersum, zabija je. Zapewne często bierze wynagrodzenie w jakiejś wartościowej walucie, za tego typu przysługi. Aż pewnego dnia w trakcie peregrynacji przez liczne fantastyczne krainy trafił na tytułowy trollowy most. Troll pilnujący mostu, był zachwycony, że taka wybitna osobistość się pojawiła, żeby go zgładzić. Kazał ściągnąć całą troll'ową rodzinę, żeby obejrzała tą batalię, której wynik był oczywisty do przewidzenia. No ale wydarzył się cud, troll otrzymał coś w rodzaju prawa łaski. Przeżył. No tutaj ten spojler jest konieczny, żeby wyjaśnić, co pojawiło się w głowie bohatera. Wynikło to w rozmowie z koniem, i tu mamy coś podobnego w Wiedźminie 3, a konkretnie w dodatku "Krew i wino". W polskim dubbingu Płotką był Wojciech Mann, znany dziennikarz radiowy i to zrobiło wrażenie jak się to oglądało. Nie ma wyjaśnienia jak to było z koniem Cohena, ale tak czy siak ten koń gadał ile wlezie.
No ale wróćmy do tej pogaduszki z wiernym towarzyszem podróży Cohena, koniem. Obaj rozmawiali o tym, że świat się zmienia i duża w tym robota samego Cohena, że trolle, gobliny, z nim łatwego życia, nie miały, do tego stopnia że prawie wszystkie zostały uśmiercone. Cohen, mimo, że sam się do tego przyczynił, stwierdził, że ten świat się zmienił, stał się jakiś taki byle jaki. Pojawił się też motyw ekologiczny, bowiem było nie było potwory jako element ekosystemu świata fantastycznego broniły przyrodę przed nadmierną ekspansją ludzi, i co za tym idzie wyniszczenia przyrody. W prozie Sapkowskiego też było coś podobnego. Największy rwetes był o las Brokilon, bowiem driady nie dopuszczały okolicznych królów do tego, żeby zajmowali ich ziemie, a ludzie, którzy tam trafiali byli zabijani strzałami z łuku, bo driady były dobrze w tym wyszkolone. Upiekło się Geraltowi, został z poselstwem wpuszczony do lasu. Jak wiemy wiedźmin poznał tam Ciri i zaczęło się to całe zamieszenia z przeznaczeniem.
Potwory, zarówno u Sapkowskiego, jak i Pratchetta były pożyteczne jak się okazuje, bo chroniły przyrodę przed niekorzystnymi zmianami klimatu.
Szkoda, że tutaj w sensie dosłownym nie było mowy o jakiejś Ithlinie, no ale opowiadanie raczej jest krótkie i koncept autor miał cholernie intrygujący. No i dałem dowód na to, że jest ono cholernie treściwe. Czyta się je bardzo fajnie, daje do myślenia. Zaraz pojawiają się analogie do Tolkiena i Sapkowskiego. Bo przecież u Tolkiena też mamy drzewa entowe, z którymi czarodziej Saruman ma na pieńku. Czytelnik rozumiejąc te analogie literackie z pewnością docenia kunszt Pratchetta i innych twórców, którzy wzięli udział w projekcie jakim jest książka zatytułowana". W hołdzie królowi". Opowiadania są świetne, warto je przeczytać. Książka jest świetna.
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Szukamy ofert...
2208 
1478 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Blask fantastyczny
„Blask fantastyczny” to jazda bez trzymanki. Absurd wylewa się tu z każdej strony i to kupiło mnie najbardziej. Pratchett genialnie wykręca logikę fantasy, serwując humor, który nie bierze jeńców. Jeśli kochasz abstrakcję, bierz w ciemno!
„Blask fantastyczny” to jazda bez trzymanki. Absurd wylewa się tu z każdej strony i to kupiło mnie najbardziej. Pratchett genialnie wykręca logikę fantasy, serwując humor, który nie bierze jeńców. Jeśli kochasz abstrakcję, bierz w ciemno!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to6.25/10
6.25/10
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŚwietna książka! Pełna zdań, którymi aż człowiek chce się z kimś podzielić, bo ociekają humorem, absurdem, czy są po prostu niesamowicie trafne.
Jeśli spodobał Ci się charakter satyry, z którą w poprzednim tomie mogliśmy się zapoznać, to powinieneś spróbować także "Blasku fantastycznego".
Książka jest kontynuacją pierwszego tomu, czyli "Koloru magii" i opowiada historię "maga" Rincewinda i Dwukwiata, pierwszego turysty na świecie dysku, podróżującego ze swoim Bagażem wykonanym z myślącej gruszy. Po drodze panowie są światkami niesamowitych zdarzeń i spotykają nieprzeciętne postaci, powoli zacieśniając swoją przyjaźń. Niestety, spokój całego Dysku burzy dziwny kierunek, w którym zmierza Wielki A'Tuin...
Polecam serdecznie!
Świetna książka! Pełna zdań, którymi aż człowiek chce się z kimś podzielić, bo ociekają humorem, absurdem, czy są po prostu niesamowicie trafne.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJeśli spodobał Ci się charakter satyry, z którą w poprzednim tomie mogliśmy się zapoznać, to powinieneś spróbować także "Blasku fantastycznego".
Książka jest kontynuacją pierwszego tomu, czyli "Koloru magii" i opowiada historię...
Jako osoba, której "Kolor Magii" bardzo się podobał, po lekturze "Blasku Fantastycznego" potrafię zrozumieć, dlaczego pierwsza powieść ze Świata Dysku uchodzi za najgorszą, skoro to jest skala porównawcza – a nadal jestem na etapie, gdy Pratchett jeszcze metodą prób i błędów ciosał swój świat, rzucając w ścianę różnymi pomysłami i patrząc, co się przyklei.
Pozornie, różnice z "Kolorem Magii" nie są duże – głównie rozbijając się o fakt, że tym razem, zamiast epizodycznych przygód, pojawia się rzeczywista fabuła orbitująca wokół konkretnych zdarzeń, które pchają grupę do celu. Jest to jednak różnica diametralna, najwyraźniej nie tylko dla czytelnika, ale i samego Pratchetta, biorąc pod uwagę, jak wszystko inne nagle również zdaje się płynąć o wiele bardziej wartkim strumieniem. Nie miałam może momentu, gdy wybuchłam na głos śmiechem, jak podczas pożaru Ank-Morphok w pierwszym tomie, ale więcej niż raz zdarzyło mi się zachichotać na głos w autobusie.
Może już wspominałam przy "Kolorze Magii", ale tym, co odrzucało mnie zawsze najbardziej, były mimo wszystko okropnie brzydkie okładki. Być może zadziałało tu skojarzenie z "Barrym Trotterem", ale spodziewałam się do pewnego stopnia opowieści bardzo mean-spirited. I tu muszę dać Pratchettowi ogromnego plusa, gdyż mimo że jego poczucie humoru często bywa złośliwe, i zazwyczaj wymierzone w bohaterów, jego drwiny nigdy nie zdają się uderzać w ich sympatyczne cechy, i nawet ich niepowodzenia nie sprawiają wrażenia, jakby celem samym w sobie było śmiać się z ich nieszczęścia. Jak dziwacznej gromadki postaci by tu nie zebrano, nie czułam nigdy, by autor im życzył źle, o ile można tak napisać o tworach jego wyobraźni. I jest to coś, co w erze powszechnego cynizmu i złej wiary, bardzo cenię.
Nawiasem mówiąc, jest to być może jedyna książka na świecie, w której związek osiemdziesięcioczterolatka i siedemnastolatki nie wywołuje we mnie dyskomfortu nawet jako parodia, bo po prostu tak cudownie absurdalny jest to koncept w wydaniu Chruna i Bethen.
Jeszcze jednym nawiasem, ale im dalej zachodziłam w lekturze, tym bardziej uświadamiałam sobie, jak wpływowy dla pewnego podgatunku fantastyki był Pratchett, a jednocześnie jak mało bezpośredniego śladu "Świat Dysku" pozostawił w powszechnej popkulturze, którą kojarzy przeciętny zjadacz chleba – co zapewne można zrzucić na karby braku dużej, wysokobudżetowej adaptacji filmowej. Niemniej, im dłużej się czyta, kalkulując w głowie daty wydania wielu innych pozycji, tym bardziej zaczyna się dostrzegać, jak wielu twórców Pratchetta znało i się nim poniekąd inspirowało. Jego echa można odnaleźć nawet w Harrym Potterze, szczególnie tym wczesnym, który był jednak – nie bójmy się tego powiedzieć – szczytową formą twórczą Rowling.
Jak ja się cieszę, że mam jeszcze 39 książek z tego uniwersum! Co najmniej!
Jako osoba, której "Kolor Magii" bardzo się podobał, po lekturze "Blasku Fantastycznego" potrafię zrozumieć, dlaczego pierwsza powieść ze Świata Dysku uchodzi za najgorszą, skoro to jest skala porównawcza – a nadal jestem na etapie, gdy Pratchett jeszcze metodą prób i błędów ciosał swój świat, rzucając w ścianę różnymi pomysłami i patrząc, co się przyklei.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPozornie,...
Ta była trochę lepsza od pierwszej. Nawet momentami śmiechłem pod nosem.
Ta była trochę lepsza od pierwszej. Nawet momentami śmiechłem pod nosem.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŚwietna jest :)
Świetna jest :)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDrugą część "Świata dysku" przeczytałem z dużą przyjemnością i oceniam ją jako bardziej udaną niż tom 1. Przede wszystkim, fabuła jest bardziej przemyślana i bardziej angażująca, przy jednoczesnym utrzymaniu poziomu humoru i absurdu z części pierwszej. Na pewno będę kontynuował serię - na przekór pojawiającemu się odczuciu, że chyba jednak jestem już trochę za stary na tego typu prozę :)
Drugą część "Świata dysku" przeczytałem z dużą przyjemnością i oceniam ją jako bardziej udaną niż tom 1. Przede wszystkim, fabuła jest bardziej przemyślana i bardziej angażująca, przy jednoczesnym utrzymaniu poziomu humoru i absurdu z części pierwszej. Na pewno będę kontynuował serię - na przekór pojawiającemu się odczuciu, że chyba jednak jestem już trochę za stary na tego...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toChyba nareszcie pojęłam fenomen tej serii!
Tym razem historia Ricewinda (bardzo nieudolnego maga, o ile można tak go nazwać) i Dwukwiata nabiera rozpędu. Po ich spadnięciu z Dysku zaczynają dziać się Rzeczy...
Gadające drzewa i kamienie, druidzi z pradawnymi rytuałami, wielcy bohaterowie nieumiejący przejść na emeryturę i oczywiście Bagaż - mieszanka wybuchowa. Trochę za mało było dla mnie Śmierci - ale kiedy już się pojawiał, komizm sięgał szczytu.
Nawet dziwne opisy przestały mnie irytować, bawiłam się z tą częścią doskonale. Polecam :)
Chyba nareszcie pojęłam fenomen tej serii!
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTym razem historia Ricewinda (bardzo nieudolnego maga, o ile można tak go nazwać) i Dwukwiata nabiera rozpędu. Po ich spadnięciu z Dysku zaczynają dziać się Rzeczy...
Gadające drzewa i kamienie, druidzi z pradawnymi rytuałami, wielcy bohaterowie nieumiejący przejść na emeryturę i oczywiście Bagaż - mieszanka wybuchowa. Trochę za...
Druga książka z cyklu o Rincewindzie - nieprzesadnie zdolnym magu ze Świata Dysku , który mimo że bardzo by tego nie chciał , zostaje bohaterem.
Wędruje przez Świat Dysku z Dwukwiatem - turystą dla którego miał być przewodnikiem , a za nimi podąża Bagaż - kufer na setkach nóżek.
Ich przygody , chociaż urozmaicone , nie wciągnęły mnie aż tak bardzo , ale jestem gotowa wielokrotnie czytać książki ze ŚD ze względu na humor sir Pratchetta.
Czyż to nie jest prawda , że " gdyby bogowie chcieli żeby ludzie latali , daliby wszystkim bilety lotnicze" ?
Podoba mi się postawa Dwukwiata. " Całkowite lekceważenie wszelkich zagrożeń sprawiało jakoś , że zagrożenia znechęcały się , rezygnowały i znikały".
Towarzyszący bohaterom Cohen Barbarzyńca " słyszał kiedyś o uczciwej walce i już dawno zdecydował , że nie chce mieć z nią nic wspólnego".
Inna postać " wydobyła skądś bardzo wielki topór, który do okropności wojny dołożył jeszcze groźbę tężca".
No a na koniec : " najważniejsze we wspomnieniach jest to żeby potem mieć się gdzie zatrzymać i tam je wspominać ".
Druga książka z cyklu o Rincewindzie - nieprzesadnie zdolnym magu ze Świata Dysku , który mimo że bardzo by tego nie chciał , zostaje bohaterem.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWędruje przez Świat Dysku z Dwukwiatem - turystą dla którego miał być przewodnikiem , a za nimi podąża Bagaż - kufer na setkach nóżek.
Ich przygody , chociaż urozmaicone , nie wciągnęły mnie aż tak bardzo , ale jestem gotowa...
POV: Czytelnicy Pratchetta dzielą się na takich, którzy oceniają książkę i kręcą nosem na zawiłą fabułę i absurdalny humor i na takich, którzy sięgając po kolejny tom już mają banana na gębie, bo wiedzą, że przed nimi godziny (o wiele za krótkie) spędzone w najbardziej obłędnym (pun inteded) uniwersum, o jakim można marzyć.
Do książek wracam po raz kolejny, więc trudno mi ocenić w sposób, jakbym była po pierwszej lekturze.
Ale może niech to będzie ocena sama w sobie - książki ze świata dysku to jedne z niewielu (hm... jest ich ponad 40) do których wracam po wielokroć.
POV: Czytelnicy Pratchetta dzielą się na takich, którzy oceniają książkę i kręcą nosem na zawiłą fabułę i absurdalny humor i na takich, którzy sięgając po kolejny tom już mają banana na gębie, bo wiedzą, że przed nimi godziny (o wiele za krótkie) spędzone w najbardziej obłędnym (pun inteded) uniwersum, o jakim można marzyć.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDo książek wracam po raz kolejny, więc trudno mi...