Czytana na kolanie pod biurkiem w pracy historia o Paxie i jego chłopcu jest rozpalającą serce opowieścią o przyjaźni, zaufaniu i rodzinie. Niesamowicie smutna lecz równie piękna historia, którą polecam z całego serca.

Ostrzegam jednakże moich wrażliwych książkowych towarzyszy - już dawno nie wylałam tylu łez czytając książkę. Miejcie się na baczności!

Czytana na kolanie pod biurkiem w pracy historia o Paxie i jego chłopcu jest rozpalającą serce opowieścią o przyjaźni, zaufaniu i rodzinie. Niesamowicie smutna lecz równie piękna historia, którą polecam z całego serca.

Ostrzegam jednakże moich wrażliwych książkowych towarzyszy - już dawno nie wylałam tylu łez czytając książkę. Miejcie się na baczności!

Do dziś moim marzeniem jest skosztować opium, by na własnej skórze doświadczyć równie nieprawdopodobnych wizji, co główni bohaterowie ^^

( http://w-labiryncie-ksiazek.blogspot.de/ )

Do dziś moim marzeniem jest skosztować opium, by na własnej skórze doświadczyć równie nieprawdopodobnych wizji, co główni bohaterowie ^^

( http://w-labiryncie-ksiazek.blogspot.de/ )

Tak jak lubiłam poprzednie tomiki opowiadań Pilipiuka, tak ten uwielbiam, choć jak dla mnie mógłby składać się z samych opowiadań o Robercie Stormie :)

(http://w-labiryncie-ksiazek.blogspot.de/)

Tak jak lubiłam poprzednie tomiki opowiadań Pilipiuka, tak ten uwielbiam, choć jak dla mnie mógłby składać się z samych opowiadań o Robercie Stormie :)

(http://w-labiryncie-ksiazek.blogspot.de/)

Cudowny świat, w uszach aż dudni mi od szamańskich pieśni wygrywanych na skórzanych bębnach. Bardzo się cieszę, że miałam okazję przeczytać 'Rudą Sforę' :)

(dłuższa recenzja na moim blogu: http://w-labiryncie-ksiazek.blogspot.de/ )

Cudowny świat, w uszach aż dudni mi od szamańskich pieśni wygrywanych na skórzanych bębnach. Bardzo się cieszę, że miałam okazję przeczytać 'Rudą Sforę' :)

(dłuższa recenzja na moim blogu: http://w-labiryncie-ksiazek.blogspot.de/ )

Istnieją książki ambitne, takie po których człowiek musi odetchnąć i odpocząć, delektując się wspomnieniem przeczytanej literatury - ale powstają również i książki, które człowiek czyta dla samej chwili poznania i 'przeżycia' fabuły...

Pełna recenzja: http://w-labiryncie-ksiazek.blogspot.de/

Istnieją książki ambitne, takie po których człowiek musi odetchnąć i odpocząć, delektując się wspomnieniem przeczytanej literatury - ale powstają również i książki, które człowiek czyta dla samej chwili poznania i 'przeżycia' fabuły...

Pełna recenzja: http://w-labiryncie-ksiazek.blogspot.de/

Nie ujęła mnie tak bardzo, jak pozostałe zbiory opowiadań Pilipiuka, ale mimo to uważam, że warto ją przeczytać, choćby dla świetnego opowiadania o Zeppelinie :)

Nie ujęła mnie tak bardzo, jak pozostałe zbiory opowiadań Pilipiuka, ale mimo to uważam, że warto ją przeczytać, choćby dla świetnego opowiadania o Zeppelinie :)

Moja pierwsza przygoda z książkami Jarosława Grzędowicza.

Zmiana perspektyw z trzecioosobowej na pierwszoosobową i naprzemienne opowiadanie o losach to jednego, to drugiego głównego bohatera troszkę utrudnia połapanie się w fabule, która pomimo to jest tak pomysłowa, że nie mogę doczekać się kolejnego tomu "Pana lodowego ogrodu" :)

Moja pierwsza przygoda z książkami Jarosława Grzędowicza.

Zmiana perspektyw z trzecioosobowej na pierwszoosobową i naprzemienne opowiadanie o losach to jednego, to drugiego głównego bohatera troszkę utrudnia połapanie się w fabule, która pomimo to jest tak pomysłowa, że nie mogę doczekać się kolejnego tomu "Pana lodowego ogrodu" :)

Wielki plus za dwa ostatnie opowiadania (Świątynia & Szewc z Lichtenrade).
Niestety większość poprzednich miało otwarte zakończenie, lub też kończyło się podczas 'najgorętszej' akcji, a szkoda, bo zapowiadały się naprawdę ciekawie ^^
Mimo tego dalej pozostaję wielką zwolenniczką pisadeł A. Pilipiuka, bo po prostu kocham jego 'wytwory' :3

Wielki plus za dwa ostatnie opowiadania (Świątynia & Szewc z Lichtenrade).
Niestety większość poprzednich miało otwarte zakończenie, lub też kończyło się podczas 'najgorętszej' akcji, a szkoda, bo zapowiadały się naprawdę ciekawie ^^
Mimo tego dalej pozostaję wielką zwolenniczką pisadeł A. Pilipiuka, bo po prostu kocham jego 'wytwory' :3

Wraz z "Kolorem Magii" rozpoczęła się moja przygoda w świecie książek Pratchetta. Na ebooku już czeka na mnie kolejna powieść z cyklu świata dysku, za którą od razu się zabiorę, gdy tylko znajdę nieco czasu - wydaje mi się, że naprawdę warto ^^

Wraz z "Kolorem Magii" rozpoczęła się moja przygoda w świecie książek Pratchetta. Na ebooku już czeka na mnie kolejna powieść z cyklu świata dysku, za którą od razu się zabiorę, gdy tylko znajdę nieco czasu - wydaje mi się, że naprawdę warto ^^

Po przeczytaniu pierwszego tomu "Wojen czarownic" nie zawahałam się nawet na moment przed sięgnięciem po kolejną część trylogii Maite Carranza'y.
"Lodowa pustynia" jest o wiele bardziej dynamiczna niż jej poprzedniczka. Nieprzerwany łańcuch wydarzeń nie pozwala czytelnikowi oderwać się od książki przed jej ukończeniem, lub przynajmniej przed przeczytaniem kilku rozdziałów o złożonej/wartkiej akcji.

Z radością sięgnę po finałowy tom :)

Po przeczytaniu pierwszego tomu "Wojen czarownic" nie zawahałam się nawet na moment przed sięgnięciem po kolejną część trylogii Maite Carranza'y.
"Lodowa pustynia" jest o wiele bardziej dynamiczna niż jej poprzedniczka. Nieprzerwany łańcuch wydarzeń nie pozwala czytelnikowi oderwać się od książki przed jej ukończeniem, lub przynajmniej przed przeczytaniem kilku rozdziałów o...

Nigdy nie zapomnę miny mojej polonistki, której ledwie udało się powstrzymać śmiech, gdy przyznałam się, że czytam "Amerykańskich Bogów". Zaledwie kilkadziesiąt minut później, czytając powieść trafiłam opis sceny erotycznej, bodajże między dwojgiem mężczyzn.

Były to czasy, gdy dla nas, młodych uczniaków seks nadal był tematem tabu, a każda wzmianka o nim przyprawiała nas o buraczkowe rumieńce.
Zawstydzona długo jeszcze nie potrafiłam spojrzeć nauczycielce w oczy.

Książka jest świetna - jak zresztą większość powieści Gaiman'a. Szczerze i gorąco polecam :)

Nigdy nie zapomnę miny mojej polonistki, której ledwie udało się powstrzymać śmiech, gdy przyznałam się, że czytam "Amerykańskich Bogów". Zaledwie kilkadziesiąt minut później, czytając powieść trafiłam opis sceny erotycznej, bodajże między dwojgiem mężczyzn.

Były to czasy, gdy dla nas, młodych uczniaków seks nadal był tematem tabu, a każda wzmianka o nim przyprawiała nas o...

Do przeczytania 'Snu nocy letniej' zachęcił mnie króciutki urywek dramatu, odegrany w 'Stowarzyszeniu umarłych poetów'.

Komedię czyta się naprawdę przyjemnie. Moim zdaniem jest to kolejne dzieło Shakespeare'a, które zachwyca - ale to być może moje uwielbienie do tegoż autora sprawia, że oceniam je tak wysoko :)

Do przeczytania 'Snu nocy letniej' zachęcił mnie króciutki urywek dramatu, odegrany w 'Stowarzyszeniu umarłych poetów'.

Komedię czyta się naprawdę przyjemnie. Moim zdaniem jest to kolejne dzieło Shakespeare'a, które zachwyca - ale to być może moje uwielbienie do tegoż autora sprawia, że oceniam je tak wysoko :)

Ciekawie "wyposażona".
Załączone do książki wycinki z gazet, notatki, rysunki i zdjęcia uzbierane przez Cathy, sprawiają, że książka staje się interaktywna, a jej odbiorca może dokładniej prześledzić losy dziewczynki.

Ciekawie "wyposażona".
Załączone do książki wycinki z gazet, notatki, rysunki i zdjęcia uzbierane przez Cathy, sprawiają, że książka staje się interaktywna, a jej odbiorca może dokładniej prześledzić losy dziewczynki.

Wiele osób skarżyło się na język, którym napisano kolejną książkę opowiadającą o przygodach białowłosego wiedźmina. Fakt, język różni się nieco od tego z poprzednich opowieści, jednak rozkręca się z każdą kolejną stroną i już w połowie "Sezonu Burz" Sapkowski powraca do formy ^^

Miałam wątpliwości co do treści i fabuły nowego wiedźmina, i choć początek jest nico zagmatwany i nudnawy, to naprawdę warto sięgnąć po lekturę.

Wiele osób skarżyło się na język, którym napisano kolejną książkę opowiadającą o przygodach białowłosego wiedźmina. Fakt, język różni się nieco od tego z poprzednich opowieści, jednak rozkręca się z każdą kolejną stroną i już w połowie "Sezonu Burz" Sapkowski powraca do formy ^^

Miałam wątpliwości co do treści i fabuły nowego wiedźmina, i choć początek jest nico...

Wciąga, oczarowuje i czego się nie spodziewałam - wzrusza :)
Idealna książka na chłodne, listopadowe wieczory

Wciąga, oczarowuje i czego się nie spodziewałam - wzrusza :)
Idealna książka na chłodne, listopadowe wieczory

Niesamowita i niebezpieczna powieść. Choć naprawdę niełatwo oderwać się od jej stronic, warto poświęcić jeden wieczór, jedną noc, by wraz z Hildegunstem Rzeźbiarzem Mitów zwiedzić tunele podziemnego labiryntu książek :)
Szczerze polecam!

Niesamowita i niebezpieczna powieść. Choć naprawdę niełatwo oderwać się od jej stronic, warto poświęcić jeden wieczór, jedną noc, by wraz z Hildegunstem Rzeźbiarzem Mitów zwiedzić tunele podziemnego labiryntu książek :)
Szczerze polecam!

Czytałam wielokrotnie i z pewnością nieraz jeszcze powrócę do lektury. Przewspaniała książka o ludzkiej naturze, filozofii i świadomości.

Czytałam wielokrotnie i z pewnością nieraz jeszcze powrócę do lektury. Przewspaniała książka o ludzkiej naturze, filozofii i świadomości.