Książka, którą zaczęłam czytać, bo wszyscy mi o niej mówili, a którą skończyłam z wypiekami na twarzy. Od samego początku Ferrante zachwyca językiem, ale to skomplikowana relacja między przyjaciółkami - unikalna, a jednocześnie tak łatwa do zidentyfikowania się- czyni sagę Ferrante dziełem wyjątkowym.
Co ciekawsze, o samej autorce niewiadomo nic, dlatego często przywołuje się Knausgaarda pisząc o jej sadze. Rzeczywiście, powieść wydaje się być silnie autobiograficzna, ale w przeciwieństwie do Knausgaarda, Ferrante udaje się prowadzić narrację w sposób klasyczny, jednocześnie tworząc niezwykle unikalny styl i atmosferę.
Już zabieram się za drugą część.

Książka, którą zaczęłam czytać, bo wszyscy mi o niej mówili, a którą skończyłam z wypiekami na twarzy. Od samego początku Ferrante zachwyca językiem, ale to skomplikowana relacja między przyjaciółkami - unikalna, a jednocześnie tak łatwa do zidentyfikowania się- czyni sagę Ferrante dziełem wyjątkowym.
Co ciekawsze, o samej autorce niewiadomo nic, dlatego często przywołuje...

Książka pięknie napisana, ale trudna, a czasem możnaby powiedzieć męcząca. Często nie potrafiłam nadążyć za miejscem i czasem opisywanym na poszczególnych stronach. Może to nie dla mnie.

Książka pięknie napisana, ale trudna, a czasem możnaby powiedzieć męcząca. Często nie potrafiłam nadążyć za miejscem i czasem opisywanym na poszczególnych stronach. Może to nie dla mnie.