Lektor

Harlequin połączony z naiwną próbą rozliczenia się z nazizmem. Bardzo słaba książka.

Harlequin połączony z naiwną próbą rozliczenia się z nazizmem. Bardzo słaba książka.

Dobra,zaskakująca,daje do myślenia. Polecam.

Dobra,zaskakująca,daje do myślenia. Polecam.

Bardzo dobra chodź trzeba przyznać że ciężka książka. Sam nie wiem co o niej więcej napisać, z jednej strony chciałoby się więcej szczegółów, może więcej trochę dramatycznych informacji, a z drugiej strony, chciałem żeby książka się już skończyła, bo byłem trochę zmęczony tematami które poruszała. Jednakże bardzo mi się podobała i sądzę że sięgnął bym po nią jeszcze raz.

Bardzo dobra chodź trzeba przyznać że ciężka książka. Sam nie wiem co o niej więcej napisać, z jednej strony chciałoby się więcej szczegółów, może więcej trochę dramatycznych informacji, a z drugiej strony, chciałem żeby książka się już skończyła, bo byłem trochę zmęczony tematami które poruszała. Jednakże bardzo mi się podobała i sądzę że sięgnął bym po nią jeszcze raz.

Choć pięknie napisana, wciąż mam mega problem z tą książką :(

Choć pięknie napisana, wciąż mam mega problem z tą książką :(

Nie obejrzałam filmu, ale przeczytałam książkę.
Historie z dużą różnicą wieku są częstym motywem w książkach i flmach, tu mamy motyw kontrowersyjnego romansu starszej kobiety i nastolatka, ponadto ta starsza pani to analfabetka w szeregach SS, trochę naciągane. Ale książkę czyta się szybko, wciąga i nie jest długa.

Nie obejrzałam filmu, ale przeczytałam książkę.
Historie z dużą różnicą wieku są częstym motywem w książkach i flmach, tu mamy motyw kontrowersyjnego romansu starszej kobiety i nastolatka, ponadto ta starsza pani to analfabetka w szeregach SS, trochę naciągane. Ale książkę czyta się szybko, wciąga i nie jest długa.

Po obejrzeniu filmu nie czytało się jej już tak fajnie i druga część była bardi nudna i nużąca. Lepiej jednak obejrzeć film.

Po obejrzeniu filmu nie czytało się jej już tak fajnie i druga część była bardi nudna i nużąca. Lepiej jednak obejrzeć film.

Książka dobra. Szczególnie zaintrygowany jestem czy dałoby się jakoś udowodnić, że główna bohaterka była analfabetką, aby zaprzeczyć jej zeznaniom. Ciekawe też jest to, dlaczego tak postąpiła. Ogólnie mówiąc po lekturze pozostaje sporo różnych pytań.

Książka dobra. Szczególnie zaintrygowany jestem czy dałoby się jakoś udowodnić, że główna bohaterka była analfabetką, aby zaprzeczyć jej zeznaniom. Ciekawe też jest to, dlaczego tak postąpiła. Ogólnie mówiąc po lekturze pozostaje sporo różnych pytań.

Książka bardzo dobra, zmusza do myślenia nie tylko o różnicy wieku i relacji, romansie głównych bohaterów, lecz przede wszystkim o losach, decyzjach i moralnych dylematach, tak oprawców, jak i ofiar II Wojny Światowej.

Książka bardzo dobra, zmusza do myślenia nie tylko o różnicy wieku i relacji, romansie głównych bohaterów, lecz przede wszystkim o losach, decyzjach i moralnych dylematach, tak oprawców, jak i ofiar II Wojny Światowej.

Wertując cudze opinie dotarłem do kilku komentarzy jednoznacznie negatywnych o książce "Lektor". Przeczytałem tę powieść lata temu i oceniłem ją nieco z automatu zaraz po zarejestrowaniu się na tym portalu. Nie zmieniła ona mojego życia, ale nie wydawała mi się wówczas zła. Byłem jednak piękny i młody, a jak ktoś jest piękny i młody, to jest też zazwyczaj głupi. Postanowiłem więc do "Lektora" wrócić i zastosować na nim metodę szybkiej lektury.

Początek tej książki to jest zwyczajne romansidło. Daje się znieść, ale nie ma w nim nic szczególnego. Powtórzenia tych samych motywów (kąpiel! oni ciągle się kąpią!) są męczące. Rozumiem, że jest to element planu, który autorowi wydał się konieczny, żeby przejść do drugiej części, ale trochę przedobrzył, a językowo jest to powieść przeciętna, więc żadnej estetycznej frajdy z tego nie mamy. Styl Schlinka określiłbym "precyzyjnym", co świetnie sprawdziło się w jego kryminałach, ale nieco gorzej w "Lektorze". Trzeba było zrobić z tego opowiadanie, zamiast zabierać nas po raz setny do kąpieli. Swoją drogą to ta kąpiel jest symbolem, co wydaje mi się być tanim chwytem.

Druga część, czyli proces, jest nieco lepiej napisana, ale niestety w dalszym ciągu jesteśmy częstowani sentencjami z romansów. Tak narrator opowiada o swojej obojętności:

"Kto dał mi zastrzyk? Czy dałem go sobie sam, nie wytrzymałbym bowiem bez znieczulenia? Znieczulenie działało nie tylko na sali sądowej, pozwalając mi odbierać Hannę tak, jakby to ktoś inny ją kochał i jej pragnął, ktoś, kogo dobrze znałem, kto nie był jednak mną."

Oh, wirklich? Nie bardzo moim zdaniem taki język przystoi w powieści, w której jednak głównym tematem jest Holokaust. A już kilka akapitów dalej narrator porównuje swoje otępienie do... reakcji obronnej więźniów obozów koncentracyjnych:

"Niczym więzień obozu koncentracyjnego, który przeżył jeden miesiąc za drugim, przyzwyczaił się i ze spokojem przyjmuje do wiadomości przerażenie nowo przybyłych."

Tadam. Starczy. Tania wydaje mi się być również psychologia zawarta w tej powieści. Młodzi chłopcy, których w seksualne życie wprowadzają dojrzałe kobiety, to nie jest nic nowego, ale nigdy nie słyszałem o takim przeniesionym kompleksie Edypa, żeby mężczyzna czuł się po tym wykastrowany i nie potrafił nawiązywać nowych związków. Dlatego nie bardzo daję wiarę psychologii według Schlinka.

Największym w moich oczach zarzutem przeciwko tej książce jest to, że jest ona prekursorem literatury pulpowej w paski: tych wszystkich książek typu "zawód z Auschwitz". Muszę przyznać, że coś w tym jest, chociaż oczywiście musimy zaznaczyć, że Schlink jest pisarzem lepszym od przykładowej Heather Morris, a i jego powieść językowo i faktograficznie stoi na wyższym poziomie. Schlink angażuje się jednak w „kulturową pornografię”, tracąc w swojej książce decydujące motywy winy i odpowiedzialności, a także kwestię relacji między władzą osobistą a państwową.

Teraz przejdę jednak do obrony "Narratora". Uniewinniam go ze wszelkich zarzutów próby wybielania Niemców jako społeczeństwa. Nie dostrzegam tego. Jej największą - jako bestsellera - zasługą jest przecież, że ukazała w jaskrawym świetle to, jak dobrze sprawcy zbrodni żyli i odnaleźli się w niemieckim społeczeństwie. Najciekawszym punktem tej powieści wydaje mi się to, o czym pisał niemiecki krytyk Rainer Moritz, który podkreślił, że powieść „bierze sztuczny kontrast między prywatnością a polityką ad absurdum”. To udało się Schlinkowi całkiem sprawnie, chociaż być może nie było jego celem, bo związane jest z tym, co krytykowałem w poprzednim akapicie.

Nie potrafię natomiast odnieść się do zarzutu, że w SS nie mogło być analfabetów. Wcześniej byłoby to oczywiście niemożliwe, bo SS to były elity Trzeciej Rzeszy, ale w roku 1943 potrzebowali oni rąk do pracy i brali kandydatów z prostego ludu. Niemniej jest wysoce nieprawdopodobne, żeby osoba taka jak Hanna mogła być odpowiedzialna za transporty więźniów.

Schlink sprawdził się jako autor kryminałów, ale "Lektora" oceniam jednak negatywnie. Nie dziwi mnie jednak jego międzynarodowy sukces. Niemiecka literatura nie ma się czego wstydzić, ale tylko "Lektor" osiągnął pierwsze miejsca na liście bestsellerów w USA. Najwyraźniej sygnalizowało to pewne zapotrzebowanie na literaturę obozową, która pozostawia czytelnika w strefie komfortu. Ale jest to zapotrzebowanie komercyjne, bo intelektualnie każda taka powieść to rzecz zbędna.

PS. FIlm był jeszcze gorszy! Ciekawe, że fałsz w filmie wyczułem od razu, a żeby wyczuć fałsz w powieści, musiałem dorosnąć.

Wertując cudze opinie dotarłem do kilku komentarzy jednoznacznie negatywnych o książce "Lektor". Przeczytałem tę powieść lata temu i oceniłem ją nieco z automatu zaraz po zarejestrowaniu się na tym portalu. Nie zmieniła ona mojego życia, ale nie wydawała mi się wówczas zła. Byłem jednak piękny i młody, a jak ktoś jest piękny i młody, to jest też zazwyczaj głupi....

"Lektor" to jedna z tych książek, po której lekturze trudno przejść obojętnie. Pomimo, iż główny bohater, Michael, opowiada tę historię w chłodny i wyważony sposób, to widać w niej przebłyski pasji i tego, że jednak jedyną kobietą, którą w swoim życiu kochał, była właśnie Hanna.

Ta Hanna, trzydziestosześcioletnia kobieta, która zbliżyła się do piętnastolatka. Ta Hanna, która go opuściła bez słowa wyjaśnienia. Ta Hanna , która dała mu przez wiele lat gryźć się z myślami, że to z jego winy. Ta Hanna, która nigdy nie czytała, a uwielbiała słuchać czytania swojego osobistego lektora. Ta Hanna, która była strażniczką w obozie koncentracyjnym. Ta Hanna, która wiele nie rozumiała, a z czasem zrozumiała wiele. Ta Hanna, która miała sekret, który tak skrzętnie ukrywała, iż wolała przyznać się do winy, do popełnionych zbrodni, zostać skazaną na dożywocie, niż odkryć prawdę o sobie. Ta Hanna, której wstyd nie pozwolił na normalne życie, dusił ją, niszczył, pochłaniał od środka. Właśnie ta Hanna, którą jej były kochanek przedstawia nam z wielu stron, o której myśli nieustannie, której obrazy z różnych momentów jej życia przesuwają się w jego głowie, tworząc film.

Jest to książka... totalna, kontrowersyjna. Porusza ogrom ważnych i trudnych wątków, ale to właśnie sposób w jaki autor, Bernard Schlink ukazuje nam wnętrze Michela, jego rozterki i rozmyślania, jest tutaj kluczowy, niebywały, miejscami zachwycający. Temat Holokaustu pokazany jest z innej strony, od strony zbrodniarzy, których wina jest jakby rozmyta i nie do końca oczywista. Jako odbiorcę uderza mnie tutaj ludzka... bezmyślność.

Uważam, że to genialna publikacja, którą powinien przeczytać każdy.

Doczekała się ona wspaniałej ekranizacji w reżyserii Stephena Daldryna. W rolach głównych zagrali Kate Winslet i Ralph Fiennes. Film, a dokładnie Kate Winslet grająca Hannę, została za tę kreację nagrodzona Oskarem i Złotym Globem.

"Lektor" to jedna z tych książek, po której lekturze trudno przejść obojętnie. Pomimo, iż główny bohater, Michael, opowiada tę historię w chłodny i wyważony sposób, to widać w niej przebłyski pasji i tego, że jednak jedyną kobietą, którą w swoim życiu kochał, była właśnie Hanna.

Ta Hanna, trzydziestosześcioletnia kobieta, która zbliżyła się do piętnastolatka. Ta Hanna,...