Profil użytkownika: rude_recenzuje

Ostatnio mam gorszy czas, czuję się zmęczona, przebodźcowana i sfrustrowana. Nie wykluczam, że to wszystko związane jest z wiosenną pobudką po zimowej stagnacji. Czytając opis książki Alice Vincent stwierdziłam, że to może być to, czego właśnie teraz potrzebuję do przeczytania, że może znajdę w niej trochę odpowiedzi, że moje myśli o poszerzeniu domowej kolekcji roślin (mimo że coroczne próby ostatecznie kończą się uśmiercaniem kolejnych gatunków) nabiorą jakiegoś większego sensu w całym tym sytuacyjnym bezsensie. I przyznaję, że trochę otworzyła mi oczy na to, co się we mnie aktualnie dzieje, i ostatecznie przyniosła jakieś emocjonalne ukojenie. Była takim ciepłym kocykiem, którego właśnie teraz potrzebowałam.

Autorka zebrała tu opowieści kobiet i o kobietach, które dzięki pracy z roślinami doświadczyły osobistego rozwoju i wzrostu. Nie od dziś wiadomo, że kobiety są bardziej emocjonalne, poszukują ukrytego sensu, ale także pewnego rodzaju ukojenia w swoich obowiązkach. Prowadzenie ogrodów często staje się dla nich szansą na przepracowanie straty i żalu, a także okazją do odkrywania pokładów kreatywności i ujścia potrzeby opieki. Protestem, kształtowaniem tożsamości, odrodzeniem. W ogóle w tej książce jest bardzo dużo symboliki, zwłaszcza, że mowa o roślinach. Alice Vincent pokazała, że prowadzenie ogrodu może stać się katalizatorem zmian, a kobieca energia może znaleźć ujście w opiece nad roślinami – co podkreślone zostało licznymi historycznymi wstawkami i ciekawostkami. Autorka stara się zrozumieć, ale także uświadomić swoich czytelników, co właściwie sprawia, że kobiety sieją nasiona, uprawiają ziemię i dbają o rośliny, mimo że mają na głowie tak wiele innych obowiązków.

Przeczytałam tę książkę w czasie, kiedy właśnie czegoś takiego potrzebowałam. Sprowokowała mnie do zatrzymania się, przeanalizowania sytuacji życiowej i nadania swoim działaniom konkretnego kierunku. Symbolika jest w niej kluczowa, więc podchodząc do Dlaczego kobiety uprawiają ogrody warto mieć otwartą głowę i po prostu popłynąć z tą emocjonalną opowieścią. To zdecydowanie dziwne dla mnie doświadczenie, rzadko sięgam po takie książki, a jeszcze rzadziej sama szukam ukojenia i zrozumienia. Tu je znalazłam.

Ostatnio mam gorszy czas, czuję się zmęczona, przebodźcowana i sfrustrowana. Nie wykluczam, że to wszystko związane jest z wiosenną pobudką po zimowej stagnacji. Czytając opis książki Alice Vincent stwierdziłam, że to może być to, czego właśnie teraz potrzebuję do przeczytania, że może znajdę w niej trochę odpowiedzi, że moje myśli o poszerzeniu domowej kolekcji roślin...

Thriller Tyle groźnych miejsc Stacy Willingham totalnie mnie wciągnął. Poprzednia książka tej autorki podobała mi się, ale nie przypominam sobie takich zachwytów, jakie dopadły mnie już od samego początku tej opowieści.

To historia, która trochę niepewnie błądzi na granicy jawy i snu, bazując na uprowadzeniu dziecka, stanach nieustannej świadomości, lunatykowaniu i trudnej przeszłości. Błądzimy w tym dziwnym stanie razem z główną bohaterką, Isabelle Drake, której myśli sprawiają, że wszystkie zmysły nagle się wyostrzają – czujemy zapachy, słyszymy dźwięki i zdecydowanie łatwiej wczuwamy się w te tragiczne okoliczności. Głęboko zapuszczamy się w to szaleństwo i razem z bohaterką próbujemy odnaleźć niemowlę, jednocześnie przeżywając emocjonalny rollercoaster, doświadczając zobojętnienia z zewnątrz, dławiąc w sobie gniew i rozpacz.
Rozdziały podzielone są na wtedy i teraz, więc autorka systematycznie rozbudowuje swoją historię i rozkręca to całe napięcie zmierzając w stronę rozwiązania. Stopniowo poznajemy przeszłość bohaterki, co pozwala na lepsze jej zrozumienie, ale te sekrety i nagłe zakończenia rozdziałów dodają opowieści niewiarygodnej dynamiki. Jest w tej książce coś magnetycznego, co sprawiało, że nie mogłam się od niej oderwać.

Thriller Tyle groźnych miejsc Stacy Willingham totalnie mnie wciągnął. Poprzednia książka tej autorki podobała mi się, ale nie przypominam sobie takich zachwytów, jakie dopadły mnie już od samego początku tej opowieści.

To historia, która trochę niepewnie błądzi na granicy jawy i snu, bazując na uprowadzeniu dziecka, stanach nieustannej świadomości, lunatykowaniu i trudnej...

Pojechałam do brata na była tak dziwna, gęsta i niepokojąca opowieść, że wyjątkowo długo zbieram myśli i przy okazji trochę też szczękę z podłogi. To historia o traumach i tragediach, która ma w sobie taki wrogi vibe, ale jednocześnie jest strasznie angażująca. Jej forma jest skrajnie specyficzna, bo w zasadzie nie ma tam interpunkcji, poza kropkami, wielkich liter, a słowa często pojawiają się w zlepkach. Ciężko się to czyta, dopóki nie wpadnie się w odpowiedni rytm i ciekawość nie poprowadzi w głąb opisywanych wydarzeń. Tutaj na wyróżnienie na pewno zasługuje tłumaczka Agata Teperek, dzięki której możemy być jak najbliżej oryginalnej formy tej opowieści. Ja momentami nie potrafiłam tego czytać, bo w mojej głowie dochodziło do spięć, więc nie wyobrażam sobie ile pracy i skupienia musiało kosztować przetłumaczenie tej serii. Do kolejnych tomów na pewno wrócę.

Pojechałam do brata na była tak dziwna, gęsta i niepokojąca opowieść, że wyjątkowo długo zbieram myśli i przy okazji trochę też szczękę z podłogi. To historia o traumach i tragediach, która ma w sobie taki wrogi vibe, ale jednocześnie jest strasznie angażująca. Jej forma jest skrajnie specyficzna, bo w zasadzie nie ma tam interpunkcji, poza kropkami, wielkich liter, a słowa...