Dlaczego kobiety uprawiają ogrody. Opowieści o ziemi, siostrzeństwie i kobiecej sile

Ciekawa, feministyczna książka, w pewnym momencie następuje przesyt ale ogólnie fajny pomysł.

Ciekawa, feministyczna książka, w pewnym momencie następuje przesyt ale ogólnie fajny pomysł.

Fajna książka do czytania przy kawie w ogrodzie. Czytając opinie mam wrażenie, że na książkę trafiły osoby szukające jakiegoś poradnika czy reportażu, a to jest osobista historia autorki, której częścią są spotkania z innymi kobietami i ich różne opowieści o tym, jak zaczęła się ich relacja z roślinami. Sama mam taką historię związaną z macierzyństwem, związkami, ogrodami, które były w moim życiu i nagłą chęcią zajmowania się własnym kawałkiem ziemi. To nie jest książka terapeutyczna, ale daje pewne poczucie wspólnoty doświadczeń. Bardzo lekka jeśli chodzi o formę, niekoniecznie o treść, bo te historie życia nie zawsze są łatwe, zwykle dotyczą trudnych przeżyć i jakiegoś zwrotu. Dla mnie lektura ważna i potrzebna, lubię do niej wracać.

Fajna książka do czytania przy kawie w ogrodzie. Czytając opinie mam wrażenie, że na książkę trafiły osoby szukające jakiegoś poradnika czy reportażu, a to jest osobista historia autorki, której częścią są spotkania z innymi kobietami i ich różne opowieści o tym, jak zaczęła się ich relacja z roślinami. Sama mam taką historię związaną z macierzyństwem, związkami, ogrodami,...

Dużo za mało miejsca poświęcono na poszukiwanie odpowiedzi na pytanie zadane w tytule. Zamiast oddać głos swoim rozmowczyniom, autorka zalewa nas już na samym początku swoimi rozważaniami nad tym, czy chce zajść w ciążę czy może jednak nie, jej niepewnością związaną z byciem w związku czy ewentualnym macierzyństwem i zmaganiami ze stereotypową rolą kobiety. Aż sprawdzałam, z jakiego kraju pochodzi Alice Vincent, bo nie mogłam uwierzyć, że w obecnych czasach, w Wielkiej Brytanii, można czuć aż tak ogromną społeczną presję na posiadanie dzieci, brzmiało to bardziej jak, powiedzmy, Polska w latach 80. Nie wydaje mi się to powszechne, bardziej czułam, że z zaskoczenia i niechcący jestem świadkiem bardzo intymych myśli, wręcz neuroz i obsesji. Nie takiej egocentrycznej historii się spodziewałam. Gdy jednak przebrnie się przez te rozmyślania i uda się dojść do głosu kobietom, z którymi autorka prowadziła rozmowy (przypominam - o ogrodach),a są to i tak bardzo mocno streszczone przez nią głosy, odnajduje się kilka mądrych i wzruszający myśli, za które nie mogę skreślić całej tej publikacji. Ale i tak czuję się mocno nabita w butelkę intrygującym tytułem i piękną okładką. Zapowiadało się ciekawie, a dostałam wgląd do czyjegoś pamiętnika, dalekiego od reportażu czy eseju. Redakcjo, gdzie byłaś, dlaczego pozwoliłaś zapomnieć autorce o bohaterkach i wydać to w ten sposób?

Dużo za mało miejsca poświęcono na poszukiwanie odpowiedzi na pytanie zadane w tytule. Zamiast oddać głos swoim rozmowczyniom, autorka zalewa nas już na samym początku swoimi rozważaniami nad tym, czy chce zajść w ciążę czy może jednak nie, jej niepewnością związaną z byciem w związku czy ewentualnym macierzyństwem i zmaganiami ze stereotypową rolą kobiety. Aż sprawdzałam,...

Czytałam tę książkę z perspektywy psychologa i hortiterapeuty, więc znalazłam w niej wiele ciekawych fragmentów, jednakże same opisane historie nie są szczególnie wyjątkowe.

Czytałam tę książkę z perspektywy psychologa i hortiterapeuty, więc znalazłam w niej wiele ciekawych fragmentów, jednakże same opisane historie nie są szczególnie wyjątkowe.

Darujcie sobie kupowanie tej książki - jest zupełnie o niczym i ja po przeczytaniu 3/4 się poddałam. Na dodatek mam wrażenie, że niektóre fragmenty książki były tłumaczone przez AI - brzmią nienaturalnie, bardzo niezgrabnie, niektóre zdania to przetłumaczone dosłownie angielskie frazy.

Darujcie sobie kupowanie tej książki - jest zupełnie o niczym i ja po przeczytaniu 3/4 się poddałam. Na dodatek mam wrażenie, że niektóre fragmenty książki były tłumaczone przez AI - brzmią nienaturalnie, bardzo niezgrabnie, niektóre zdania to przetłumaczone dosłownie angielskie frazy.

Pomysł autorki na formę książki fajny, ale niestety ciężko się to czyta bo jest po prostu kiepsko napisane. Nie mam pewności czy to bardziej kwestia autorki czy tłumaczenia, ale zdania są często budowane bez ładu i składu.

Pomysł autorki na formę książki fajny, ale niestety ciężko się to czyta bo jest po prostu kiepsko napisane. Nie mam pewności czy to bardziej kwestia autorki czy tłumaczenia, ale zdania są często budowane bez ładu i składu.

Książka z piękną okładką, lecz tak naprawdę niewiele z niej wynika. Czyta się szybko, lubiłam fragmenty opisujące ogrody ale jako całość uważam za średnią. Denerwowały mnie ciągłe rozważania czy autorka chce być matka a także feminizowanie..

Książka z piękną okładką, lecz tak naprawdę niewiele z niej wynika. Czyta się szybko, lubiłam fragmenty opisujące ogrody ale jako całość uważam za średnią. Denerwowały mnie ciągłe rozważania czy autorka chce być matka a także feminizowanie..

Całkowicie się zgadzam z poprzednimi opiniami. Domyślam się, że sukces tej książki oraz fakt, że została przetłumaczona wynikają przede wszystkim z chwytliwego tytułu i ładnej okładki. I właściwie tylko tym jest.

Nie wiem, co kazało mi przewracać kolejne kartki — chyba liczyłam, że choć jedna z opowieści mnie zainteresuje, ale tak się nie stało. Przede wszystkim zabrakło mi wyraźnej struktury i spójnej kompozycji. Denerwowały mnie nic nieznaczące dla mnie (jako polskiego czytelnika) tytuły rozdziałów oraz brak określenia pór roku, w których odbywały się spotkania.

Jednak nawet porządna reorganizacja nie uratowałaby tej książki, bo treść jest pobieżna, niespójna i w gruncie rzeczy nic nie wnosi. Szkoda pieniędzy.

Całkowicie się zgadzam z poprzednimi opiniami. Domyślam się, że sukces tej książki oraz fakt, że została przetłumaczona wynikają przede wszystkim z chwytliwego tytułu i ładnej okładki. I właściwie tylko tym jest.

Nie wiem, co kazało mi przewracać kolejne kartki — chyba liczyłam, że choć jedna z opowieści mnie zainteresuje, ale tak się nie stało. Przede wszystkim zabrakło...

TBH nie wiem, o czym jest ta książka. Przemyślenia autorki o wszystkim i niczym. Równie dobrze mogłaby mieć tytuł "dlaczego kobiety jadają śniadania"

TBH nie wiem, o czym jest ta książka. Przemyślenia autorki o wszystkim i niczym. Równie dobrze mogłaby mieć tytuł "dlaczego kobiety jadają śniadania"

Książka „Dlaczego kobiety uprawiają ogrody” miała potencjał, ale niestety został on zmarnowany. Temat jest oczywisty dla każdej kobiety, która choć raz włożyła ręce w ziemię – wiemy, dlaczego to robimy i co nam to daje. Liczyłam na pogłębione, autentyczne rozmowy i różne perspektywy. Zamiast tego dostajemy dość powierzchowne wywiady, które szybko schodzą na drugi plan.
Na pierwszy plan wysuwają się natomiast sama autorka i jej osobiste rozterki. Momentami ma się wrażenie, że książka bardziej opowiada o niej niż o kobietach i ogrodach. To wybija z rytmu i rozczarowuje, bo temat zasługuje na znacznie więcej.
Paradoksalnie – gdyby oceniać książkę po okładce, wbrew znanemu powiedzeniu, wypadłaby zdecydowanie lepiej niż jej zawartość. Ładna forma, słaba treść. Szkoda.

Książka „Dlaczego kobiety uprawiają ogrody” miała potencjał, ale niestety został on zmarnowany. Temat jest oczywisty dla każdej kobiety, która choć raz włożyła ręce w ziemię – wiemy, dlaczego to robimy i co nam to daje. Liczyłam na pogłębione, autentyczne rozmowy i różne perspektywy. Zamiast tego dostajemy dość powierzchowne wywiady, które szybko schodzą na drugi plan.
Na...