Jest to książka biograficzna taka do jednorazowego przeczytania. Fragmenty z życia prywatnego Ballarda trochę mnie nudziły, ale ciekawe opisy z życia zawodowego podniosły moją ogólną ocenę lektury. Autor pomaga zrozumieć, jak wyglądała eksploracja oceanów krok po kroku na przestrzeni lat. Dla mnie, jako osoby zupełnie spoza branży, książka pozwoliła się przenieść do tego środowiska i poczuć emocje, jakie towarzyszyły odkryciom zaginionych wraków- zmęczenie ciężką pracą, radość z sukcesu, zwątpienia, stres przy nieprzewidzianych awariach sprzętu, rezygnację gdy nie można mieć na wszystko wpływu, dreszczyk ekscytacji dla potwierdzeń hipotez naukowych.

Opisane historie pokazują, na czym dokładnie polega praca naukowca w tej dziedzinie „od kuchni”. Autor opowiada o poszukiwaniu nowych projektów (czasem same go znajdowały), o ich realizacji, o różnych barierach i sposobach ich przekraczania, o potrzebie ciągłego nadążania za postępem oraz o tym, w jaki sposób całość tych projektów jest finansowana i jak złożony jest to proces.

Jest to książka biograficzna taka do jednorazowego przeczytania. Fragmenty z życia prywatnego Ballarda trochę mnie nudziły, ale ciekawe opisy z życia zawodowego podniosły moją ogólną ocenę lektury. Autor pomaga zrozumieć, jak wyglądała eksploracja oceanów krok po kroku na przestrzeni lat. Dla mnie, jako osoby zupełnie spoza branży, książka pozwoliła się przenieść do tego...

Książka „Ukryty potencjał” Adama Granta to inspirująca opowieść o rozwoju, który nie zależy wyłącznie od talentu, lecz od charakteru, wytrwałości i gotowości do uczenia się. Pozytywnie odebrałam tę lekturę — nie jest to ani poradnik, ani rozprawa pisana suchym, naukowym językiem. Grant posługuje się lekkim stylem, a trafnie dobrane przykłady doskonale ilustrują omawiane zjawiska.

Mimo że nie pierwszy raz sięgam po literaturę o tej tematyce, autor zaskoczył mnie świeżym, kreatywnym podejściem. Nie afiszuje własnej osoby, jak to często bywa w książkach motywacyjnych, lecz skupia się na czytelniku i jego potencjale. Dawno też nie czytałam lektury, przy której z taką chęcią notowałabym cytaty i własne refleksje. Na końcu znalazłam miłe zaskoczenie — zwięzłe podsumowanie najważniejszych myśli, które stanowi doskonałe domknięcie całości.

Grant przekonuje, że klucz do odkrywania własnych możliwości leży w umiłowaniu dyskomfortu i akceptacji niedoskonałości. To nie perfekcja, lecz gotowość do popełniania błędów, uczenia się i wychodzenia poza strefę komfortu prowadzi do rozwoju. Autor podkreśla też, jak ważne są radość i pasja — prawdziwy postęp osiągają ci, którzy potrafią cieszyć się samym procesem nauki. Równie istotne miejsce zajmuje w książce refleksja nad współpracą i edukacją: potencjał człowieka rozkwita wtedy, gdy działa w atmosferze zaufania, wsparcia i otwartości na innych.

„Ukryty potencjał” to mądra, lekka i motywująca książka, do której chce się wracać. Nie oferuje gotowych recept, lecz zachęca do samodzielnego myślenia i redefinicji pojęcia sukcesu. Grant przypomina, że największą miarą naszego potencjału nie są osiągnięcia, lecz odwaga w zmaganiu się z trudnościami i ciekawość, która nie pozwala przestać się rozwijać.

Książka „Ukryty potencjał” Adama Granta to inspirująca opowieść o rozwoju, który nie zależy wyłącznie od talentu, lecz od charakteru, wytrwałości i gotowości do uczenia się. Pozytywnie odebrałam tę lekturę — nie jest to ani poradnik, ani rozprawa pisana suchym, naukowym językiem. Grant posługuje się lekkim stylem, a trafnie dobrane przykłady doskonale ilustrują omawiane...

Książka Briana Tracy’ego porusza temat wpływu jako sposobu zachowania i myślenia rozumianego na wielu płaszczyznach. Autor pokazuje, jak oddziaływać na innych w relacjach międzyludzkich – od zdobywania umiejętności bycia słuchanym, po budowanie pozycji autorytetu. Sporo uwagi poświęca marketingowi, omawia mechanizmy perswazji stosowane przez firmy i reakcje klientów na te zabiegi. Wreszcie wskazuje, jak kształtować własne myślenie, aby wzmacniać samodyscyplinę i jak skuteczniej realizować wyznaczone sobie cele zawodowe i rodzinne. Tracy szczególny nacisk kładzie na psychologię sprzedaży, którą traktuje jako najwyższą formę sztuki wywierania wpływu.

Lekturę czyta się lekko i przyjemnie, a język autora jest prosty i zrozumiały. Na plus zasługują liczne przykłady i odniesienia do konkretnych sytuacji, które pomagają lepiej przyswoić przekaz. Atutem jest też wyróżnienie najważniejszych myśli i cytatów pogrubioną czcionką, co ułatwia szybki powrót do kluczowych treści.

Niemniej, w strukturze książki można zauważyć pewne niedociągnięcia. Zagadnienia zostają wspomniane, ale według mnie nie są wystarczająco rozwinięte i wyjaśnione. Odczuwa się brak spójności, momentami Tracy powtarza te same treści jedynie formułując je innymi słowami. Jego dygresje rozwlekają się i nie zawsze mają bezpośredni związek z tematem danego rozdziału, np. w rozdziałach „Szczerość” i „Uczciwość” autor rozpoczyna na tytułowy temat, a ostatecznie omawia niekoniecznie powiązane z nim elementy prowadzenia rozmów z klientami.

Trudno też powiedzieć, do kogo właściwie adresowana jest ta książka. W jednym rozdziale autor rozwodzi się nad znaczeniem dobrego wychowania dzieci, by za chwilę skupić się na zagadnieniach związanych z zachowaniem w świecie biznesu.

Podsumowując, „Psychologia wpływu” to lekkie i przystępne wprowadzenie do tematu perswazji i budowania w sobie motywacji. Dobrze sprawdzi się jako czytadło na jeden wieczór, jednak nie należy oczekiwać od niej głębokiej analizy tematu.

Książka Briana Tracy’ego porusza temat wpływu jako sposobu zachowania i myślenia rozumianego na wielu płaszczyznach. Autor pokazuje, jak oddziaływać na innych w relacjach międzyludzkich – od zdobywania umiejętności bycia słuchanym, po budowanie pozycji autorytetu. Sporo uwagi poświęca marketingowi, omawia mechanizmy perswazji stosowane przez firmy i reakcje klientów na te...

Nie mam kompetencji, aby ocenić poziom książki pod względem merytorycznym. Mogę ją za to szczerze polecić jako napisany bardzo przystępnym językiem przewodnik po świecie geopolityki. Jako osoba wcześniej średnio zorientowana w tym temacie, po lekturze zostałam autentycznie zaciekawiona i nabrałam chęci do dalszego poszerzania wiedzy w tym zakresie. Te ważne tematy dotyczą nas bezpośrednio, a dzięki książce teraz wiem, gdzie można się doszukiwać korzeni wielu międzynarodowych konfliktów.

Nie mam kompetencji, aby ocenić poziom książki pod względem merytorycznym. Mogę ją za to szczerze polecić jako napisany bardzo przystępnym językiem przewodnik po świecie geopolityki. Jako osoba wcześniej średnio zorientowana w tym temacie, po lekturze zostałam autentycznie zaciekawiona i nabrałam chęci do dalszego poszerzania wiedzy w tym zakresie. Te ważne tematy dotyczą...

Książkę dobrze się czyta, a każdy z reportaży niesie za sobą spory lub mniejszy ładunek emocjonalny. Myślę, że pozycja warta przeczytania, z pewnością otwiera oczy i pokazuje uniwersalność problemów i niesprawiedliwości, z jakimi się zmaga człowiek na całym świecie. Niektóre historie można by było pogłębić albo uzupełnić o trochę więcej informacji, niestety czuję niezaspokojoną ciekawość. Na przykład reportaż o Zenie z Libanu został podsumowany tylko jednym zdaniem „wróciła do Bejrutu". Dlaczego? Z bezsilności, tęsknoty za rodziną, chęcią walki, nieodnalezieniem się w Polsce?
Mimo wszystko bardzo polecam, po lekturze chętnie obejrzę filmy pani Martyny, bo do tej pory nie miałam okazji.

Książkę dobrze się czyta, a każdy z reportaży niesie za sobą spory lub mniejszy ładunek emocjonalny. Myślę, że pozycja warta przeczytania, z pewnością otwiera oczy i pokazuje uniwersalność problemów i niesprawiedliwości, z jakimi się zmaga człowiek na całym świecie. Niektóre historie można by było pogłębić albo uzupełnić o trochę więcej informacji, niestety czuję...

Dosyć ciekawie rozwija się historia w szpitalu, jednak jest takim typowym wstępem do dalszego rozwoju wydarzeń. Według mnie akcja trochę za długo się ciągnie, a zachowanie bohaterów momentami irytuje tendencyjnością i naiwnością. Sam pomysł jest całkiem dobry, dlatego drugi tom ma szansę podnieść ogólną ocenę.

Dosyć ciekawie rozwija się historia w szpitalu, jednak jest takim typowym wstępem do dalszego rozwoju wydarzeń. Według mnie akcja trochę za długo się ciągnie, a zachowanie bohaterów momentami irytuje tendencyjnością i naiwnością. Sam pomysł jest całkiem dobry, dlatego drugi tom ma szansę podnieść ogólną ocenę.

Nie przekonałam się do tej książki, chociaż z nadzieją dawałam jej szansę aż do końca. Mierne dialogi, tandetna erotyka. Sam pomysł kryminalny może miałby potencjał, ale poległa jego realizacja

Nie przekonałam się do tej książki, chociaż z nadzieją dawałam jej szansę aż do końca. Mierne dialogi, tandetna erotyka. Sam pomysł kryminalny może miałby potencjał, ale poległa jego realizacja

Każdą z historii czytało mi się jak dobry kryminał. Zatrważające, gdy pomyślę o tym, że mimo wszystko jest to literatura faktu, ale równocześnie pochlebiające dla autora, ponieważ książkę z ogromnym zainteresowaniem przeczytałam w dwa dni. Podoba mi się, że czytelnik jest stopniowo wprowadzany w każdą ze spraw w taki sposób, że własna opinia wyrabia się już na początku historii i zmienia (lub nie) wraz z poznawaniem poszczególnych faktów. Fabularyzowane opisy - jak najbardziej na plus. Zabrakło mi zakończenia, może jakiegoś chociaż krótkiego komentarza od autora i przez to poczułam niedosyt.

Każdą z historii czytało mi się jak dobry kryminał. Zatrważające, gdy pomyślę o tym, że mimo wszystko jest to literatura faktu, ale równocześnie pochlebiające dla autora, ponieważ książkę z ogromnym zainteresowaniem przeczytałam w dwa dni. Podoba mi się, że czytelnik jest stopniowo wprowadzany w każdą ze spraw w taki sposób, że własna opinia wyrabia się już na początku...

Dałam się wciągnąć.
Podkreślę to - ja, osoba, która nawet nie włączy telewizji, żeby się nie denerwować za dużo - dałam się wręcz niebezpiecznie wciągnąć w political fiction. Brawa za to dla pana Remigiusza Mroza, za świetne pokazanie brudnego świata władzy i za bardzo wyrazistych bohaterów.
Odejmuję gwiazdki za kwestie językowe, między innymi irytujące nadużywanie słowa „owszem”.

Dałam się wciągnąć.
Podkreślę to - ja, osoba, która nawet nie włączy telewizji, żeby się nie denerwować za dużo - dałam się wręcz niebezpiecznie wciągnąć w political fiction. Brawa za to dla pana Remigiusza Mroza, za świetne pokazanie brudnego świata władzy i za bardzo wyrazistych bohaterów.
Odejmuję gwiazdki za kwestie językowe, między innymi irytujące nadużywanie słowa...

Całkiem lekko się czytało. Jak napisał w opisie W. Cejrowski, „tego świata już nie ma”… Sytuacja mieszkańców Amazonii zmienia się z roku na rok, Arkady Fiedler pozwolił więc na podróż w czasie. Autor opisuje mieszkańców i bogactwo przyrody, która na szczęście niezmiennie trwa i zachwyca. Z opisów tych, zgrabnych językowo i niezbyt nachalnych, można chociażby poznać najgłośniejszego ptaka świata, czyli dzwonnika białego, uważam takie wstawki za arcyciekawe. Książka zachęca do poszerzenia wiedzy, a wzbogacona jest o piękne fotografie.

Całkiem lekko się czytało. Jak napisał w opisie W. Cejrowski, „tego świata już nie ma”… Sytuacja mieszkańców Amazonii zmienia się z roku na rok, Arkady Fiedler pozwolił więc na podróż w czasie. Autor opisuje mieszkańców i bogactwo przyrody, która na szczęście niezmiennie trwa i zachwyca. Z opisów tych, zgrabnych językowo i niezbyt nachalnych, można chociażby poznać...

Ciekawa pozycja na mojej półce. Najbardziej zapadły mi w pamięci realistyczne, sensualne, niekiedy makabryczne opisy, idealnie odpowiadające tytułowi powieści. „Chemia śmierci” działa na wyobraźnię i na emocje, a lekturze towarzyszy nieustanny nastrój niepokoju i napięcia, które to wcale nie ustępują po przeczytaniu całości. Zakończenie jest dosyć skomplikowane i nawet mnie satysfakcjonuje, niemniej miałam wrażenie, że ostatnie rozdziały zostały chaotycznie „poklejone”, jakby autor zaniedbał logiczny porządek na rzecz wartkiej akcji.

Ciekawa pozycja na mojej półce. Najbardziej zapadły mi w pamięci realistyczne, sensualne, niekiedy makabryczne opisy, idealnie odpowiadające tytułowi powieści. „Chemia śmierci” działa na wyobraźnię i na emocje, a lekturze towarzyszy nieustanny nastrój niepokoju i napięcia, które to wcale nie ustępują po przeczytaniu całości. Zakończenie jest dosyć skomplikowane i nawet mnie...

Intrygująca zagadka, poruszające i nieprzewidywalne zakończenie. Jestem świeżo po przeczytaniu i wciąż wstrząsają mną emocje, tak przejmująca historia! Uwielbiam sposób narracji autora. Michel Bussi prowadzi czytelnika tokiem prowadzenia śledztwa, czyli poznawanie postaci, poszukiwania dowodów i próba uporządkowania faktów, trochę na zasadzie układania puzzli… Natomiast rozwiązanie tej zagadki okazuje się być tak odległe, chociaż tak logiczne! Przemyślane i dopracowane, wzbogacone o fascynujący klimat rodzinnego miasteczka francuskiego mistrza malarstwa i o ciekawostki z jego życia. Po tej lekturze zdecydowanie sięgnę po inne dzieła pisarza. Zainspirowana „Czarnymi nenufarami” z chęcią również zapoznam się z kolejnymi lekturami, które pomogłyby mi przybliżyć sylwetkę Claude’a Moneta.

Intrygująca zagadka, poruszające i nieprzewidywalne zakończenie. Jestem świeżo po przeczytaniu i wciąż wstrząsają mną emocje, tak przejmująca historia! Uwielbiam sposób narracji autora. Michel Bussi prowadzi czytelnika tokiem prowadzenia śledztwa, czyli poznawanie postaci, poszukiwania dowodów i próba uporządkowania faktów, trochę na zasadzie układania puzzli… Natomiast...

Przyjemnie się czytało. Autorka dobrze się zapowiada i czekam na kontynuację historii Nory, bo autentycznie zaangażowałam się w ten specyficzny świat. Główna bohaterka wyzwala wiele emocji, na równi pozytywnych i negatywnych, a to już jest wielkim plusem dla całokształtu powieści, że nie da się obok niej przejść obojętnie. ;)

Przyjemnie się czytało. Autorka dobrze się zapowiada i czekam na kontynuację historii Nory, bo autentycznie zaangażowałam się w ten specyficzny świat. Główna bohaterka wyzwala wiele emocji, na równi pozytywnych i negatywnych, a to już jest wielkim plusem dla całokształtu powieści, że nie da się obok niej przejść obojętnie. ;)

Rozwój akcji wgniata w fotel. Polecam, polecam, polecam!

Rozwój akcji wgniata w fotel. Polecam, polecam, polecam!

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Niektóre rozdziały bardzo ciekawe, inne jakby zbyt skąpe w treść. Autor czasem za bardzo podkreślał swój światopogląd, niekoniecznie związany z lekturą. Im dalej, tym więcej męczących statystyk i opowieści w stylu „w Ameryce to, w Ameryce tamto”. W jednej chwili czytałam bez wytchnienia, w kolejnej wertowałam kartki z myślą „niech to się już skończy”.

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Niektóre rozdziały bardzo ciekawe, inne jakby zbyt skąpe w treść. Autor czasem za bardzo podkreślał swój światopogląd, niekoniecznie związany z lekturą. Im dalej, tym więcej męczących statystyk i opowieści w stylu „w Ameryce to, w Ameryce tamto”. W jednej chwili czytałam bez wytchnienia, w kolejnej wertowałam kartki z myślą „niech to...

Książkę dosłownie połknęłam w kilka dni. Autorka przedstawiła toprowców w nienachalny sposób tak, że chciałoby się ich poznawać coraz więcej i więcej. Ratownicy górscy to fenomen zgranego zespołu, hardych charakterów, pasji i świetnego wyszkolenia w jednym.
Lektura Beaty Sabały-Zielińskiej równocześnie otworzyła mi oczy na to, jak wiele zagrożeń czyha na odkrywców Tatr. Obowiązkowa pozycja zarówno dla częstych bywalców gór, jak i dla każdego „niedzielnego” turysty.

Książkę dosłownie połknęłam w kilka dni. Autorka przedstawiła toprowców w nienachalny sposób tak, że chciałoby się ich poznawać coraz więcej i więcej. Ratownicy górscy to fenomen zgranego zespołu, hardych charakterów, pasji i świetnego wyszkolenia w jednym.
Lektura Beaty Sabały-Zielińskiej równocześnie otworzyła mi oczy na to, jak wiele zagrożeń czyha na odkrywców Tatr....

Zmarnowany czas!
Wybrałam tę lekturę, sugerując się zdecydowanie zbyt dobrymi recenzjami w Empik Go. Nie rozumiem tego zachwytu, nie dajcie się nabrać! Bohaterowie irytujący i bardzo powierzchowni, charaktery typowo białe albo czarne, do tego autorka ewidentnie narzuca, kogo mamy polubić. Podejrzewam, że zabieg ten miał służyć lepszemu efektowi zaskoczenia na końcu.. Coś jej jednak nie wyszło. Naiwna, momentami aż prymitywna narracja, wydarzenia schematyczne i łatwe do przewidzenia.

Zdecydowanie nie polecam.

Zmarnowany czas!
Wybrałam tę lekturę, sugerując się zdecydowanie zbyt dobrymi recenzjami w Empik Go. Nie rozumiem tego zachwytu, nie dajcie się nabrać! Bohaterowie irytujący i bardzo powierzchowni, charaktery typowo białe albo czarne, do tego autorka ewidentnie narzuca, kogo mamy polubić. Podejrzewam, że zabieg ten miał służyć lepszemu efektowi zaskoczenia na końcu.. Coś...

Styl pana Szamałka ma w sobie coś przyciągającego - jego powieść zaintrygowała mnie od pierwszych stron. Główna bohaterka pracuje jako dziennikarka w typowej plotkarskiej gazecie. Nie spodziewa się, jak niewiele potrzeba, aby zrujnować komuś źycie. Nie trzeba nawet wychodzić z domu...
Autor dotyka kwestii moralnych - ohydne, zatajone przestępstwa, korupcja, brak zahamowań w obliczu cudzej krzywdy. Dodając do tego tematykę cyberprzestrzeni, barwnych bohaterów, kryminalną intrygę, szantaże i świetną narrację, książkę tę bez wahania uznaję za jedną z najlepszych, jakie ostatnio przeczytałam.

Styl pana Szamałka ma w sobie coś przyciągającego - jego powieść zaintrygowała mnie od pierwszych stron. Główna bohaterka pracuje jako dziennikarka w typowej plotkarskiej gazecie. Nie spodziewa się, jak niewiele potrzeba, aby zrujnować komuś źycie. Nie trzeba nawet wychodzić z domu...
Autor dotyka kwestii moralnych - ohydne, zatajone przestępstwa, korupcja, brak zahamowań w...

Jak przyjemnie było przeczytać tę historię! Pierwsze strony nie do końca mnie przekonywały, jednak im dalej, tym bardziej przyzwyczajałam się do języka bohaterów i tego znanego-nieznanego mi świata. Akcja dzieje się w latach 60., czyli przed moimi narodzinami. Szczególnie zapadł mi w pamięci fragment, w którym jedna z postaci opisuje postęp technologiczny ludzkości. Zatrzymałam się... i dopiero doceniłam, jak niewiarygodne wynalazki otaczają nas na co dzień. Przedmioty dzisiaj tak powszechne, nad którymi się nie zastanawiamy; a chociażby tablet, który w formie e-booka umożliwił mi przeczytanie tej książki. :-)

Jak przyjemnie było przeczytać tę historię! Pierwsze strony nie do końca mnie przekonywały, jednak im dalej, tym bardziej przyzwyczajałam się do języka bohaterów i tego znanego-nieznanego mi świata. Akcja dzieje się w latach 60., czyli przed moimi narodzinami. Szczególnie zapadł mi w pamięci fragment, w którym jedna z postaci opisuje postęp technologiczny ludzkości....

Nie jest to kryminał, który czyta się z wypiekami na twarzy, ale całkiem interesująca historia. Mam nadzieję, że w następnych tomach autorka rozwinie pozaczynane i niedokończone wątki.

Nie jest to kryminał, który czyta się z wypiekami na twarzy, ale całkiem interesująca historia. Mam nadzieję, że w następnych tomach autorka rozwinie pozaczynane i niedokończone wątki.