"Wyrwa" autorstwa Wojciecha Chmielarza to druga po "Żmijowisku" książka tego Autora, po którą sięgam. Tym razem jest to opowieść o bólu, który nie mija, o pytaniach, na które nie ma prostych odpowiedzi oraz o prawdzie, która potrafi zniszczyć wszystko, co dotąd wydawało się pewne.
Maciej Tomski wiedzie w miarę uporządkowane życie. Przynajmniej do momentu, w którym dowiaduje się o tragicznej śmierci swojej żony. Wówczas wali się cały jego świat. Pogłębiająca się rozpacz, niemoc oraz trudność wyjaśnienia zaistniałej sytuacji córkom - to wszystko pogłębia stan psychiczny Macieja. Do tego rodzą się pytania: "jak?" i "dlaczego?". Początkowo wszystko wskazuje na nieszczęśliwy wypadek. Jednak każdy kolejny dzień, w którym Maciej doszukuje się przyczyn wypadku, wskazuje na z goła inną, znacznie bardziej skomplikowaną rzeczywistość. Kim tak naprawdę była kobieta, którą kochał, z którą dzielił życie? Dlaczego zginęła pod Mrągowem, skoro wyjechała w delegację do Krakowa? Czy mogła skrywać przed nim więcej sekretów, niż był on w stanie sobie wyobrazić? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań, należy szukać w książce Wojciecha Chmielarza.
"Wyrwa" to thriller psychologiczny, w którym towarzyszymy głównemu bohaterowi w jego podróży w głąb samego siebie. Obserwujemy jego rozterki, zmagania z poczuciem winy. Maciej nie potrafi uwolnić się od myśli, że być może coś przeoczył? Może gdyby był bardziej uważny, bardziej obecny w domowym ognisku, gdyby pozwolił żonie na realizację zawodowych planów, bądź znalazł w sobie odwagę, żeby zawalczyć o własny awans, to może można było zapobiec tej tragedii? Ta wewnętrzna walka głównego bohatera nadaje powieści swego rodzaju intensywności i autentyczności. Do tego dochodzą wątki poboczne, odkrywane w trakcie lektury, które rodzą kolejne pytania. Autor nie daje na nie łatwych odpowiedzi. Zamiast tego prowadzi czytelnika przez labirynt emocji, w którym nic nie jest czarno-białe. Rozpacz miesza się z nadzieją, gniew z bezradnością, z kolei potrzeba poznania prawdy miesza się z lękiem przed jej konsekwencjami.
Chmielarz z niezwykłą precyzją pokazuje ludzkie emocje i zachowania. Najpierw rozpacz i gniew, później, zemstę i przebaczenie. Ponadto, ukazuje też cienkie granice w relacjach międzyludzkich, których przekroczenie niesie za sobą nawarstwianie się kolejnych problemów. W „Wyrwie”, te relacje są pełne pęknięć, drobnych niedopowiedzeń i przemilczeń, które z czasem urastają do rangi murów nie do przeskoczenia.
Wraz z rozwojem wydarzeń pojawia się motyw zemsty, jako powolnego narastania gniewu, zrodzonego z bólu po stracie ukochanej osoby. Ból ten jest wszechobecny - pojawia się w każdej decyzji bohatera, w każdym jego kroku. Jednak, czy dokonanie zemsty może przynieść ulgę? A może jest jedynie pogłębieniem rozpaczy?
Ważną rolę w tym thrillerze odgrywa też motyw przebaczenia i pogodzenia się bohaterów z tym, czego nie da się już zmienić. Jednak, owo przebaczenie nie jest tutaj przedstawione jako jednorazowy, oczyszczający akt. Obserwujemy je u poszczególnych bohaterów jako długi, powolny proces, rodzący się w bólu i wątpliwościach.
Ten thriller psychologiczny nie jest kolejną powieścią detektywistyczną naszpikowaną policyjnym śledztwem etc. Jest to przede wszystkim poruszające studium straty, miłości i ludzkiej psychiki wystawionej na najtrudniejszą próbę. To książka, która zmusza do refleksji nad tym, jak dobrze znamy najbliższe nam osoby i czy w ogóle jesteśmy w stanie poznać je naprawdę. To także książka o rozliczeniu się z samym sobą i sile przebaczenia. Styl Autora jest oszczędny, momentami surowy, co potęguje poczucie chłodu, pustki i udręki, które towarzyszą głównemu bohaterowi. Wszystko to jest bardzo przemyślane i potrzebne, Nawet jeśli w trakcie lektury nieco spada tempo, a czytelnik - zwłaszcza pod koniec książki - zaczyna zadawać sobie pytanie: "po co Autor wplótł do fabuły te niepotrzebne, mniej interesujące wątki?". Wbrew pozorom, wszystko jest tutaj: "po coś", choć początkowo nie jest to tak jednoznaczne.
Książkę szybko się czyta, zwłaszcza jej pierwszą połowę. Jak już wspomniałam wcześniej - jej tempo spada po połowie. Wówczas pojawia się pewien wątek, który może trochę irytować, a czytelnik może zacząć się zastanawiać nad tym, co kierowało Autorem, żeby pisać jakieś nie związane z ogólną historią tematy. Warto jednak przeczytać do końca, gdyż wszystko ładnie się ze sobą łączy.
Mimo, iż "Żmijowisko" czytało mi się lepiej, to uważam "Wyrwę" za dobrą powieść, momentami wymagającą emocjonalnie, niebanalną i zmuszającą do refleksji. Może spełnić oczekiwania tych czytelników, którzy poza zwykłą rozrywką i zagadką kryminalną, szukają w thrillerach czegoś więcej, co skłoni ich do przemyśleń nad ludzką naturą.
Opinia opublikowana na moim blogu:
https://literackiepodrozebooki.blogspot.com/2026/04/wyrwa.html
Szukamy ofert...
2016 
1131 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Bardzo zimna wiosna
w sumie książka nie jest zła, ale to nie jest kryminał.
Jest to powieść o polityce i stosunkach społecznych.
Byłaby lepsza, gdyby nie aż takie nagromadzenie cierpienia - np. wątek Ewy spokojnie nie musiałby być tak szczegółowy.
Dla mnie w powieściach kryminalnych najważniejsze jest śledztwo, tu jest go bardzo mało. Główną robotę robią technicy, potem jeden ze śledczych znajduje notatki ofiary i tadam...
Jest za to strasznie dużo narzekania, jak w Szwecji jest źle, w jak okropnych warunkach pracuje policja, jakie policjanci mają straszne żony i eks-żony i jakim to cudownym zrządzeniem losu okazała się dla szwedzkiej policji jedna Polka.
w sumie książka nie jest zła, ale to nie jest kryminał.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJest to powieść o polityce i stosunkach społecznych.
Byłaby lepsza, gdyby nie aż takie nagromadzenie cierpienia - np. wątek Ewy spokojnie nie musiałby być tak szczegółowy.
Dla mnie w powieściach kryminalnych najważniejsze jest śledztwo, tu jest go bardzo mało. Główną robotę robią technicy, potem jeden ze śledczych...
Lekko i szybko się czyta.
Lekko i szybko się czyta.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo mi się podoba ta książka! polecam
Bardzo mi się podoba ta książka! polecam
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJa się odstresowałam,wciągnęłam w historię Grety i z miłą chęcia sledziłam dochodzenie do kłębka.
Ja się odstresowałam,wciągnęłam w historię Grety i z miłą chęcia sledziłam dochodzenie do kłębka.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDla mnie to zupełny przerost treści nad formą
Dla mnie to zupełny przerost treści nad formą
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Bardzo zimna wiosna", czyli skandynawski kryminał napisany przez...Polkę. Chociaż jest to również opowieść o współczesnej Szwecji i jest tu o tym bardzo dużo, momentami miałem wrażenie jakby cała intryga kryminalna schodziła na drugi plan i była jedynie pretekstem do opowiedzenia o tym jak Szwecja wygląda i z jakimi problemami się boryka. Sam wątek kryminalny jest poprawny, chociaż rozwiązanie sprawy pojawia się nagle i nie jest to mocny punkt tej książki. Autorka chciała chyba stworzyć coś, co byłoby podobne do książek Henninga Mankella, takie przynajmniej odniosłem wrażenie znając kilka książek Mankella. Książka ma być początkiem cyklu kryminalnego, ciekaw jestem jak wypadnie drugi tom.
"Bardzo zimna wiosna", czyli skandynawski kryminał napisany przez...Polkę. Chociaż jest to również opowieść o współczesnej Szwecji i jest tu o tym bardzo dużo, momentami miałem wrażenie jakby cała intryga kryminalna schodziła na drugi plan i była jedynie pretekstem do opowiedzenia o tym jak Szwecja wygląda i z jakimi problemami się boryka. Sam wątek kryminalny jest...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Bardzo zimna wiosna" to moja druga przeczytana książka w ramach Dyskusyjnego Klubu Książki. I jestem okropnie ciekawa co o niej powiedzą moi klubowi towarzysze.
Dla mnie to zupełny przerost treści nad formą. Początek intrygujący, jednak zbyt rozbudowana wielowątkowość zabrała jej dużo uroku. Może był to zamierzony zabieg autorki - chciała pokazać, że każdy z bohaterów zmaga się ze swoimi problemami i traumami. Jednak w aspekcie samej postaci mordercy, wydaje się zbytecznym zabiegiem. I na pewno nie zgadniecie kto jest mordercą.
Główna bohaterka to zarówno Ewa - młoda polka, ofiara domowej przemocy oraz Greta - staruszka z niemieckimi korzeniami. Obydwie w Szwecji szukały azylu ale czy go znalazły?
Dużo...za dużo tu mowy o Szwecji. Tubylewicz wciskała nam ją wszędzie gdzie się tylko dało. Plusem z kolei są nawiązania do historycznych wydarzeń, o których (pomimo sporej wiedzy) nie miałam pojęcia.
"Bardzo zimna wiosna" to moja druga przeczytana książka w ramach Dyskusyjnego Klubu Książki. I jestem okropnie ciekawa co o niej powiedzą moi klubowi towarzysze.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDla mnie to zupełny przerost treści nad formą. Początek intrygujący, jednak zbyt rozbudowana wielowątkowość zabrała jej dużo uroku. Może był to zamierzony zabieg autorki - chciała pokazać, że każdy z bohaterów...
Wbrew pozorom nie jest krwawo - jest morderstwo i śledztwo, jednak coś zupełnie innego przykuwa uwagę i sprawia, że od lektury niezwykle ciężko się oderwać. Katarzyna Tubylewicz stworzyła niesamowicie obrazową panoramę kraju, która pokazuje mentalność i sposób życia Szwedów, nie pomijając jego ciemnych stron. Nie ma tu miejsca na ugrzecznianie czy idealizację. Czytelnik wsiąka w ten zimny, skandynawski kryminał zupełnie zapominając, że autorką jest Polka. Aż ciężko uwierzyć, że na 330 stronach znalazło się tyle wątków, a żaden nie został potraktowany po macoszemu. Retrospekcje z czasów drugiej wojny światowej otwierają oczy na sprawy, od których wielu odwraca wzrok. "Bardzo zimna wiosna" to początek planowanego cyklu i więcej niż pewne jest to, że sięgnę po kolejne części. Prawdziwa perełka dla fanów skandynawskiego kryminału.
Wbrew pozorom nie jest krwawo - jest morderstwo i śledztwo, jednak coś zupełnie innego przykuwa uwagę i sprawia, że od lektury niezwykle ciężko się oderwać. Katarzyna Tubylewicz stworzyła niesamowicie obrazową panoramę kraju, która pokazuje mentalność i sposób życia Szwedów, nie pomijając jego ciemnych stron. Nie ma tu miejsca na ugrzecznianie czy idealizację. Czytelnik...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSłabo wyszedł Katarzynie Tubylewicz ten skok z reportażu do kryminału. I z mojego, czyli czytelniczki, punktu widzenia, był zupełnie niepotrzebny.
Lubię reportaże Katarzyny Tubylewicz, oparte na rozmowach z ludźmi, przesycone ciekawością drugiego człowieka i empatią. Niestety wszystko to przenicowane w kryminał razi łopatologią, jednowymiarowścią i pedagogicznym smrodkiem.
Jest to kopia skandynawskiej masowej produkcji spod znaku opowieści kryminalnych.
Kopia kopii, rzec można.
Że też nie było pani Tubylewicz szkoda czasu.
Słabo wyszedł Katarzynie Tubylewicz ten skok z reportażu do kryminału. I z mojego, czyli czytelniczki, punktu widzenia, był zupełnie niepotrzebny.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toLubię reportaże Katarzyny Tubylewicz, oparte na rozmowach z ludźmi, przesycone ciekawością drugiego człowieka i empatią. Niestety wszystko to przenicowane w kryminał razi łopatologią, jednowymiarowścią i pedagogicznym...
Wciąga, jest niezła intryga, ale rozwiązanie sprawy i zakończenie zupełnie od czapy.
Wciąga, jest niezła intryga, ale rozwiązanie sprawy i zakończenie zupełnie od czapy.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to