Bardzo dobrze mi się czytało. Zwykle wolę powieści z Joanną, ale ta była bardzo pizytywnym zaskoczeniem.

Bardzo dobrze mi się czytało. Zwykle wolę powieści z Joanną, ale ta była bardzo pizytywnym zaskoczeniem.

Panie Marcelu, dlaczego Sara mówi w jednym zdaniu o swoim chłopaku "Alan, zrobił coś", a w kolejnym "To niemożliwe żeby Zajdel to zrobił". No litości. Ktoś panu wbił w szkole do głowy, żeby się nie powtarzać i wyszły z tego potworki biegające po całej książce i mocno wkurzające. Otylia była dla Marty Otylią, przyjaciółką. Nigdy Kumin!. "Ta Kumin" mogła o niej powiedzieć nauczycielka do drugiej nauczycielki, albo dwie nielubiące jej koleżanki między sobą, ale nigdy Marta. Takie pisanie jest śmieszne. Mam jeszcze drugą książkę pańskiego autorstwa: jak ten styl się powtórzy to odpuszczam. Że korekta tekstu ani redakcja nie zwróciła na to uwagi? W szoku jestem

Panie Marcelu, dlaczego Sara mówi w jednym zdaniu o swoim chłopaku "Alan, zrobił coś", a w kolejnym "To niemożliwe żeby Zajdel to zrobił". No litości. Ktoś panu wbił w szkole do głowy, żeby się nie powtarzać i wyszły z tego potworki biegające po całej książce i mocno wkurzające. Otylia była dla Marty Otylią, przyjaciółką. Nigdy Kumin!. "Ta Kumin" mogła o niej powiedzieć...