Miłość aż po grób

25/2026 (A)

25/2026 (A)

"To nie ja bylam Ewa
To nie ja skradlam niebo
Chociaz dosyc mam lez
Moich lez, tylu lez
Jestem po to, by kochac mnie" ;)

"To nie ja bylam Ewa
To nie ja skradlam niebo
Chociaz dosyc mam lez
Moich lez, tylu lez
Jestem po to, by kochac mnie" ;)

Róża aresztowana? A i owszem, tom numer sześć przynosi nam nieoczekiwane zawirowania. Róża oskarżona o zabójstwo ląduje w więzieniu i… bez problemu je podbija. Ekipa w składzie Pepe, Miłka, Mario i Pani Cecylia ruszają na ratunek. Dołącza nawet Darski. No i tutaj trzeba przyznać fabuła poprowadzona jest bardzo dobrze. Nowe fakty, nowe tropy, nowa rzeczywistość Róży. Muszę [przyznać że naprawdę dobrze się bawiłam i aż przykro że to póki co ostatni tom. 7/10

Róża aresztowana? A i owszem, tom numer sześć przynosi nam nieoczekiwane zawirowania. Róża oskarżona o zabójstwo ląduje w więzieniu i… bez problemu je podbija. Ekipa w składzie Pepe, Miłka, Mario i Pani Cecylia ruszają na ratunek. Dołącza nawet Darski. No i tutaj trzeba przyznać fabuła poprowadzona jest bardzo dobrze. Nowe fakty, nowe tropy, nowa rzeczywistość Róży. Muszę...

Róża w pełnej formie! Dużo ironii, świetne dialogi i lekka kryminalna intryga. Bardzo przyjemny tom, który czyta się z uśmiechem.

Róża w pełnej formie! Dużo ironii, świetne dialogi i lekka kryminalna intryga. Bardzo przyjemny tom, który czyta się z uśmiechem.

Muszę przyznać, że to był bardzo interesujący tom. Nie brakowało zwrotów akcji i niespodziewanych wątków. Zdecydowanie bardzo dobrze mi się czytało :)

Muszę przyznać, że to był bardzo interesujący tom. Nie brakowało zwrotów akcji i niespodziewanych wątków. Zdecydowanie bardzo dobrze mi się czytało :)

Książka jest utrzymana głównie w trzech kolorach: czerni, bieli i czerwieni. Jest minimalistyczna - widzimy kajdanki, krew, różę oraz książkę, w którą wbity jest nóż. W dotyku jest matowa ze śliskimi wytłuszczeniami. Ma skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich zobaczycie okładki innych książek autora, a na drugim kilka słów o samym pisarzu. Stronice mamy kremowe, czcionkę odpowiednią dla oczu. Oczywiście na samym początku mamy spis bohaterów, którzy występują w tej pozycji.

W dniu pisania recenzji, byłam wcześniej w domu rodzinnym, gdzie mam wszystkie moje książki. Cała jedna półka należy właśnie do Alka! Nie kupuję wznowień, wydań wyjątkowych, ponieważ podejrzewam, że wkrótce zabraknie mi miejsca na nowe historie. Niemniej jednak, chciałabym podkreślić, że nie każdy łapie jego styl i ja to rozumiem. Nie każdemu musi podobać się to samo, tak jak z zupą pomidorową. Nie każdy musi ją lubić. Przyznam szczerze, że ja zawsze przy lekturach z pióra Rogozińskiego się relaksuję, odpoczywam, zapominam o problemach, a to jest dla mnie najważniejsze. Czyta się szybko, lekko, przyjemnie i bez jakichkolwiek blokad. Od razu wpadamy do świata bohaterów i obserwujemy ich.

Główną postacią jest tutaj Róża Krull, dobrze nam znana (o ile znacie poprzednie książki autora). Jest to kobieta tak specyficzna, że aż sympatyczna i zapada w pamięć. Nie jest trudno zwizualizować sobie ją na żywo, bowiem podczas lektury nie raz "widziałam" ją obok siebie, tak jak i pozostałych członków akcji. Wszyscy bohaterowie są dopracowani, mają swoje charaktery i są odmienni. Nie ma z nimi nudy, czasami czytającemu trudno nadążyć za tym, co się dzieje. Nie są na jedno kopyto i to jest najważniejsze.

Jest to komedia kryminalna - a więc fabuła łączy dreszczowiec z humorem, który ja biorę w ciemno. Rogoziński jest jednym z nielicznych autorów, których opisów na książkach nie czytam. Nie mam po co, bo wiem, że lektura będzie zacna. Mamy t*upa, mamy zagadkę z przeszłości, mnóstwo tajemnic i mataczenia. Mamy też humor - szczególnie przypadła mi do gustu mama Tamary. Jej słownictwo mnie po prostu rozłożyło na łopatki.

Chciałabym zaznaczyć, że pojawiają się tutaj przekleństwa - więc uważajcie, jeśli ich nie akceptujecie w książkach. Obraz denata nie jest tragiczny, więc wrażliwi mogą śmiało czytać. Akcja ma szybkie tempo, dużo się dzieje, przez co strony uciekają nam przez palce. Ma lekko ponad trzysta stron, więc na weekend to lektura idealna.

Mogę ją śmiało polecić wszystkim fanom komedii kryminalnych, osobom lubiącym twórczość autora albo szukającym humoru z dawką kryminału. Tutaj znajdziecie to, czego będziecie potrzebować. Ja bawiłam się wybornie - zresztą, jak zawsze. Polecam!

Książka jest utrzymana głównie w trzech kolorach: czerni, bieli i czerwieni. Jest minimalistyczna - widzimy kajdanki, krew, różę oraz książkę, w którą wbity jest nóż. W dotyku jest matowa ze śliskimi wytłuszczeniami. Ma skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich zobaczycie okładki innych książek autora, a na drugim kilka...

Lepiej niż w tomie 6 ale nadal mi czegoś brakuje...

Tęsknie za Beti, niby jest wymieniona w którymś momencie ale w ogóle nie prowadzi żadnych dialogów ani nic😐 Bardziej podobało mi się gdy to ona była managerką Róży.

Lepiej niż w tomie 6 ale nadal mi czegoś brakuje...

Tęsknie za Beti, niby jest wymieniona w którymś momencie ale w ogóle nie prowadzi żadnych dialogów ani nic😐 Bardziej podobało mi się gdy to ona była managerką Róży.

super się czytało, jak każdą Alka Rogozińskiego, polecam

super się czytało, jak każdą Alka Rogozińskiego, polecam

Alek Rogoziński od lat konsekwentnie buduje swoją pozycję jako autor komedii kryminalnych, czyli gatunku, który łączy w sobie klasyczną intrygę detektywistyczną z humorem – często lekkim, czasem czarnym, a nierzadko mocno przerysowanym. „Miłość aż po grób” to kolejna odsłona przygód popularnej bohaterki, Róży Krull, która już wcześniej dała się poznać jako postać barwna, ekscentryczna i wiecznie wikłająca się w tarapaty. Tym razem autor stawia ją przed szczególnie kłopotliwym wyzwaniem – nie tylko ktoś zaczyna ją prześladować, ale również pada na nią cień podejrzenia o morderstwo.

Punkt wyjścia fabuły jest bardzo atrakcyjny: oto pisarka kryminałów sama trafia w sam środek sprawy rodem z powieści – tyle że w tej historii to ona staje się główną podejrzaną. Rogoziński bawi się konwencją, stawiając pytanie: co by się stało, gdyby autor kryminałów sam znalazł się w roli bohatera swojej opowieści? Już sam ten pomysł nadaje książce meta-literackiego charakteru i sprawia, że „Miłość aż po grób” można czytać na dwóch poziomach – jako kolejną komedię kryminalną z wartką akcją, ale także jako zabawę z gatunkiem i jego schematami.

Styl autora pozostaje wierny jego wcześniejszym powieściom: narracja jest lekka, pełna dialogów i zabawnych spostrzeżeń, a tempo akcji nie pozwala na nudę. Rogoziński doskonale wie, jak prowadzić fabułę tak, by czytelnik co chwilę dostawał nową dawkę emocji – czy to w formie niespodziewanego zwrotu akcji, czy błyskotliwej riposty bohaterów. Humor często balansuje na granicy absurdu, ale nigdy nie traci uroku; to ten rodzaj dowcipu, który wywołuje uśmiech nawet w momentach, gdy fabuła dotyka mroczniejszych tematów.

Nie sposób nie wspomnieć o galerii postaci drugoplanowych. Przyjaciele Róży, którzy starają się udowodnić jej niewinność, tworzą barwną i nieco zwariowaną ekipę, której poczynania przypominają czasem sceny z najlepszych komedii omyłek. Dzięki nim powieść nabiera lekkości, a sama zagadka kryminalna nie przytłacza czytelnika zbytnią powagą. Rogoziński zresztą świadomie gra konwencją – jego książki to nie tyle mroczne thrillery, co raczej inteligentne pastisze, w których najważniejsze jest połączenie intrygi i rozrywki.

Fabuła rozwija się w sposób przemyślany, choć momentami można odnieść wrażenie, że autor bardziej stawia na efekt komiczny niż na logiczne rozplątywanie zagadki. Nie każdemu czytelnikowi będzie to przeszkadzać – fani Rogozińskiego doskonale wiedzą, że jego kryminały to przede wszystkim dobra zabawa, a nie wyrafinowane łamigłówki na miarę klasyków gatunku. Niemniej jednak wątki kryminalne są tu na tyle spójne, by utrzymać uwagę do samego końca i zaskoczyć rozwiązaniem.

„Miłość aż po grób” można uznać za książkę idealną na wieczór, kiedy szukamy lektury lekkiej, dowcipnej i wciągającej, a jednocześnie niepozbawionej intrygi. To świetny przykład na to, że kryminał nie musi być ponury ani przepełniony brutalnością – może być barwną, pełną humoru opowieścią, w której trup pojawia się z przymrużeniem oka. Rogoziński potwierdza, że ma wyjątkowy talent do tworzenia bohaterów, którzy żyją własnym życiem i z miejsca zdobywają sympatię czytelnika.

Podsumowując, „Miłość aż po grób” to udana mieszanka kryminału i komedii, która z pewnością przypadnie do gustu fanom Alka Rogozińskiego i wszystkim tym, którzy chcą oderwać się od codzienności dzięki zabawnej, a zarazem trzymającej w napięciu historii. To lektura lekka, ale inteligentna, napisana z polotem i dużą świadomością gatunkowych schematów. Krótko mówiąc – kolejny dowód na to, że Rogoziński nie bez powodu nazywany jest „królem komedii kryminalnej”.

Alek Rogoziński od lat konsekwentnie buduje swoją pozycję jako autor komedii kryminalnych, czyli gatunku, który łączy w sobie klasyczną intrygę detektywistyczną z humorem – często lekkim, czasem czarnym, a nierzadko mocno przerysowanym. „Miłość aż po grób” to kolejna odsłona przygód popularnej bohaterki, Róży Krull, która już wcześniej dała się poznać jako postać barwna,...

Róża Krull ponownie w tarapatach.. Tym razem ma pecha i ląduje za kratkami. Czy jej przyjaciele wyplątają ją z bagna w które wpadła? Jest niewinna, czy ktoś chce ją wrobić czy to czysty przypadek?

Róża Krull ponownie w tarapatach.. Tym razem ma pecha i ląduje za kratkami. Czy jej przyjaciele wyplątają ją z bagna w które wpadła? Jest niewinna, czy ktoś chce ją wrobić czy to czysty przypadek?