Fabuła oklepana, aczkolwiek bohaterowie są cudowni. Dla nich warto przeczytać tę serię. ;)

Fabuła oklepana, aczkolwiek bohaterowie są cudowni. Dla nich warto przeczytać tę serię. ;)

Lepsza niż część pierwsza! ;)

Lepsza niż część pierwsza! ;)

Zabawna, zadziorna, GENIALNA! Uśmiałam się i przeczytałam w jedno po południe. ;)

Zabawna, zadziorna, GENIALNA! Uśmiałam się i przeczytałam w jedno po południe. ;)

Książka o cynicznej, prostej i skrytej dziewczynie, która ucieka od myśli poprzez seks z największą "męską prostytutką" w szkole. Ogólnie przez pół książki bohaterka uprawiając seks, dochodzi do wniosku, że jest zakochana w tym "dupku". Mimo, iż książka nie robi szału, jeśli chodzi o kwestie moralne, czy jakieś głębsze przemyślenia, jednak bardzo szybko i lekko się czyta. Autorka wciąga czytelnika na do świata, który dla mądrych ludzi mógłby zdać się infantylny, ale bardzo rzeczywisty. Od początku wiadomo, co wydarzy się na końcu, dlatego pragnieniem serca jest ciekawość "Jak do tego dojdzie?". Całość jest tak życiowo irracjonalna, że aż prawdziwa. Może wiek bohaterów jest odrobinę zaniżony, chociaż w sumie w Ameryce wszystko możliwe.
W sumie bohaterzy nie są stereotypowi. Mimo to nie polubiłam ich zbytnio. Ta książka była jak coś miłego i szybkiego, o którym chce się zapomnieć. Podobały mi się nawiązania do "Wichrowych Wzgórz" i wejście w problem etykietek. Więcej nie powiem. Warto i nie warto przeczytać. ;)

Książka o cynicznej, prostej i skrytej dziewczynie, która ucieka od myśli poprzez seks z największą "męską prostytutką" w szkole. Ogólnie przez pół książki bohaterka uprawiając seks, dochodzi do wniosku, że jest zakochana w tym "dupku". Mimo, iż książka nie robi szału, jeśli chodzi o kwestie moralne, czy jakieś głębsze przemyślenia, jednak bardzo szybko i lekko się czyta....

Jejku...Po tej książce mnie zamurowało, ale ani pozytywnie, ani negatywnie. To było trochę jak gorzka herbata. Niby ciekawa powieść, ale czegoś jej brakowała. Nie mogłam się od niej oderwać, ale zostawiła po sobie niesmak. Polecam tylko dla zabicia czasu...

Jejku...Po tej książce mnie zamurowało, ale ani pozytywnie, ani negatywnie. To było trochę jak gorzka herbata. Niby ciekawa powieść, ale czegoś jej brakowała. Nie mogłam się od niej oderwać, ale zostawiła po sobie niesmak. Polecam tylko dla zabicia czasu...

"W śnieżną noc" to zbiór trzech opowiadań, napisanych przez trzech - bardzo znanych wśród młodzieży - pisarzy. Każde z nich opowiada inną historię, ale wszystkie łączą bohaterowie, miejsce i liczne nawiązania do wątków, fabuł itd.
Pierwsze opowiadanie Lauren spodobało mi się najbardziej. Krótka historia bardzo szalonej i pozytywnej Jubilatki (<--to jest imię), której życie w jedną noc całkowicie wywraca się do góry nogami. Autorka bardzo zaskoczyła mnie pomysłowością i niecodziennym charakterem swoich postaci. Akcja była wartka i pełna niespodzianek.
Kolejną część książki zajmował "Bożonarodzeniowy Cud Pomponowy" Johna Green'a. W sumie to był jedyny pisarz, z którego twórczością spotkałam się wcześniej i liczyłam na coś bardziej spektakularnego. Oczywiście humor jak zawsze na snobistycznym poziomie z nutką ironii i dużo dozą sarkazmu, ale chyba właśnie tym podbił miliony czytelniczych serc. Schemat dość standardowy i akcja chwilami się "toczyła" zamiast "jechać" (takie nawiązanie do fabuły). Podobało mi się, ale liczyłam na więcej.
Na koniec dołożono historię bardzo egoistycznej i nieszczęśliwej nastolatki, która, po prostu użalała się nad sobą. Nie polubiłam zbytnio Addie. Mimo, że próbowała się zmienić i wziąć się w garść to nie przypadła mi do gustu. Jednak jej przyjaciółki wydawały się naprawdę sympatycznymi, ciekawymi postaciami. Perypetie nastolatki były dość oryginalną koncepcją. Rzadko kiedy pisarz tworzy postać, która jest "do bani" i stara się pokazać, że ona też może się zmienić. Tu chylę czoła autorce, bo mi osobiście nie chciałoby się tworzyć jako główną bohaterkę kogoś, kto nieszczególnie byłby przeze mnie lubiany.
Teraz tylko krótko podsumuję. Plusem każdego opowiadania był pozytywny wydźwięk, barwny język i oryginalne pomysły oraz realni i różniący się od siebie bohaterowie. Natomiast można się przyczepić do niekiedy powolnego rozwoju wydarzeń jak na opowiadania oraz bardzo przewidywalnych zakończeń. Mimo wszystko trzeba sobie przed przeczytaniem uzmysłowić, że są to romanse i nie ma, co oczekiwać wielkich zwrotów akcji itp. W każdym razie bardzo serdecznie polecam na długie, mroźne wieczory do gorącego Latte ze Starbucks'a. ;)

"W śnieżną noc" to zbiór trzech opowiadań, napisanych przez trzech - bardzo znanych wśród młodzieży - pisarzy. Każde z nich opowiada inną historię, ale wszystkie łączą bohaterowie, miejsce i liczne nawiązania do wątków, fabuł itd.
Pierwsze opowiadanie Lauren spodobało mi się najbardziej. Krótka historia bardzo szalonej i pozytywnej Jubilatki (<--to jest imię), której...

Na początku zapowiadała się wciągającą lekturą, ale końcówka była dość mocno przedłużana opisami. Aczkolwiek temat jest ciekawy, jeśli ktoś lubi książki science fiction.

Na początku zapowiadała się wciągającą lekturą, ale końcówka była dość mocno przedłużana opisami. Aczkolwiek temat jest ciekawy, jeśli ktoś lubi książki science fiction.

Książka opowiada o losach piętnastoletniej Delilah, która ucieka się w świat książek. Pewnego dnia napotyka bajkę, od której nie potrafi oderwać myśli i wzroku. Kiedy otwiera ją po raz tysięczny na tej samej stronie słyszy głos głównego bohatera, Olivera. Buntownik pragnie uciec ze swojego dwumiarowego świata. Czy uda mu się to, czy jego plany pozostaną tylko wyuzdanymi marzeniami?

Pierwszy raz czytam jedno z dzieł wielkiej Jodi Picoult. Jako nastolatka mogę powiedzieć, że jestem pod dużym wrażeniem. Wciągnęła mnie w swój baśniowy świat. Czułam, jakbym to ja była Delilah, a ona autorką "Z innej bajki". Obrazki w książce są piękne, magiczne i idealnie narysowane oraz dopasowane do całej historii. Strasznie pobudzają wyobraźnię. Książkę przeczytałam od początku do końca z zapartym tchem. Aż mi się samej zamarzył ten niezwykły romans.

Książka opowiada o losach piętnastoletniej Delilah, która ucieka się w świat książek. Pewnego dnia napotyka bajkę, od której nie potrafi oderwać myśli i wzroku. Kiedy otwiera ją po raz tysięczny na tej samej stronie słyszy głos głównego bohatera, Olivera. Buntownik pragnie uciec ze swojego dwumiarowego świata. Czy uda mu się to, czy jego plany pozostaną tylko wyuzdanymi...

Ciekawa i wzruszająca opowieść o życiu, nadziei i Bogu. Książka motywuje do pracy nad sobą i pomaga lepiej zrozumieć egzystencje świata. Osobiście jestem pod dużym wrażeniem, choć nie poruszyła mnie tak emocjonalnie jak większości moich koleżanek. Przesłanie książki jest bardzo głębokie. Jest idealną lekturą dla kogoś, kto nieco pogubił się w swym życiu i chce znów wyjść na prostą.

Ciekawa i wzruszająca opowieść o życiu, nadziei i Bogu. Książka motywuje do pracy nad sobą i pomaga lepiej zrozumieć egzystencje świata. Osobiście jestem pod dużym wrażeniem, choć nie poruszyła mnie tak emocjonalnie jak większości moich koleżanek. Przesłanie książki jest bardzo głębokie. Jest idealną lekturą dla kogoś, kto nieco pogubił się w swym życiu i chce znów wyjść na...

Jak tylko zauważyłam tę książkę w pobliskiej bibliotece od razu jakaś wewnętrzna siła kazała mi ją wypożyczyć. Naprawdę było tego warta. Zakochałam się w niej od pierwszych stron. Brak mi tchu, aby o niej coś napisać, ponieważ kłębi się we mnie zbyt wiele uczuć. Wiem, że to będzie jedna z tych książek, którą przeczytam jeszcze wiele razy.

Jak tylko zauważyłam tę książkę w pobliskiej bibliotece od razu jakaś wewnętrzna siła kazała mi ją wypożyczyć. Naprawdę było tego warta. Zakochałam się w niej od pierwszych stron. Brak mi tchu, aby o niej coś napisać, ponieważ kłębi się we mnie zbyt wiele uczuć. Wiem, że to będzie jedna z tych książek, którą przeczytam jeszcze wiele razy.

Seria książek, którą napisała Melissa Marr to niezwykły świat wróżek. Pobudza ona każdy zmysł, każdy mięsień, każdą łzę i każdą kropelkę potu pod skórą. Jest ona idealnym odpowiednikiem przeniesienia się w sen, w którym działają zmysły, ale ciało i umysł odpoczywają oraz rozkoszują się emocjami.

Ta część jest najistotniejszą częścią z całej serii. Wojna nadchodzi wielkimi krokami. Monarchowie zaczynają się sprzymierzać, a wróżki muszą podjąć wybór "komu służyć". Królowa lata musi podjąć wiele trudnych decyzji i nauczyć się jak najwięcej, w jak najkrótszym czasie. Nowy król mroku popada w obłęd. Donia zmaga się ze swoimi uczuciami do Keenana. Natomiast Seth zaczyna odgrywać najważniejszą rolę w całym "przedstawieniu". Jak poradzą sobie bohaterowie? Tego dowiecie się w ostatniej opowieści o niezwykłych, majestatycznych i mrocznych wróżkach.

Klimat "Mrocznej Łaski" tak mnie ujął, że wręcz zatraciłam się w tej książce. Nie mogę się pogodzić, że to już koniec. Choć miałam nadzieję, że autorka mnie nieco bardziej zaskoczy, ale wtedy musiałaby napisać dalszą kontynuację. Mam nadzieję, że innym czytelnikom również się spodoba i poruszy ich serca tak jak moje.

Seria książek, którą napisała Melissa Marr to niezwykły świat wróżek. Pobudza ona każdy zmysł, każdy mięsień, każdą łzę i każdą kropelkę potu pod skórą. Jest ona idealnym odpowiednikiem przeniesienia się w sen, w którym działają zmysły, ale ciało i umysł odpoczywają oraz rozkoszują się emocjami.

Ta część jest najistotniejszą częścią z całej serii. Wojna nadchodzi wielkimi...

Tajemnicza i trzymająca w napięciu opowieść o niezwykłych grzechach zwykłych ludzi. Cała powieść została przedstawiona w dosyć ciekawym i mrocznym klimacie. Autorka przedstawia życie głównego bohatera w oryginalnym świetle. Lektura nie pozwala się oderwać i bardzo intryguje. Serdecznie polecam fanom gotyckich opowiadań i każdemu, kto nie boi się spojrzeć prawdzie w oczy.

Tajemnicza i trzymająca w napięciu opowieść o niezwykłych grzechach zwykłych ludzi. Cała powieść została przedstawiona w dosyć ciekawym i mrocznym klimacie. Autorka przedstawia życie głównego bohatera w oryginalnym świetle. Lektura nie pozwala się oderwać i bardzo intryguje. Serdecznie polecam fanom gotyckich opowiadań i każdemu, kto nie boi się spojrzeć prawdzie w oczy.

"Mam na imię Ruby.
Potrafię wedrzeć się do twojego umysłu, a nawet wymazać wspomnienia. Jako dziecko zostałam wysłana do obozu „rehabilitacyjnego” dla takich jak ja. Zieloni, Niebiescy, Żółci, Pomarańczowi, Czerwoni. Mroczne umysły. Zostałam przydzielona do Zielonych, ale w rzeczywistości jestem ostatnią z Pomarańczowych. Ukrywam to, żeby przetrwać." - Tak oto brzmi wstęp do najnowszej książki Alexandry Bracken "Mroczne umysły"

Książka opowiada o futurystycznej Ameryce, w której dzieje się cała akcja "psychoterroru" na dzieciach. W całym kraju zapanowała ciężka, nieuleczalna i śmiertelna choroba OMNI. Nikt nie wie skąd się wzięła i jak ją pokonać. Na domiar złego chorują na nie tylko dzieci, nie wszystkie, ale ponad 80%. Dzieciaki, które są w stanie przeżyć zdobywają niezwykłe zdolności, np. szybkie zapamiętywanie, telekinezę oraz bardziej niebezpieczne, jak władanie elektrycznością, panowanie nad pirotechniką oraz...wejście do ludzkiego umysłu. Wszystkie osobniki w wieku od ok. 8-18 lat trafiają do wybudowanych, przez przerażonych dorosłych "obozów rehabilitacyjnych". Tylko czy one naprawdę im pomogą?

To pierwsza część informacji, którą napisałam obiektywnie, a teraz trochę subiektywności:
Obozy, jak można się domyślić po psychodelicznym wstępie autorki są po prostu dużymi klatkami, wykorzystywanymi w sposób niehumanitarny. Dzieci są poniżane, bite, zmuszane do pracy, a nawet zabijane za nieposłuszeństwo. Kolejna sprawa: Główna bohaterka (jak to zwykle bywa) posiada najbardziej niesamowite zdolności, jest najbardziej lubiana, trochę naiwna, ale poza tym super, ekstra i w ogóle sam cukier. Tylko jedna kwestia sprawia, że ona nie czuje się idealna, ale główny bohater (przystojny, dojrzały, słodki, może trochę nierozgarnięty, ale za to uroczy i odważny) i tak powie, że to nic złego. A najbardziej denerwujący był zakochany w sobie lowelas oraz 100 pro przewidywalności w większości sytuacjach.<--- to część, której nie lubię.

A o to ta druga - postacie poboczne.
Chłopak, który jest jak starsza siostra. Uwielbiam go. Po pierwsze jest nie tuzinkowy, po drugie wkurzający dla przeciętnej fanki młodzieżówek, a po trzecie jest sobą. Nikogo nie udaje. Ma czasem zbyt długi język, ale chociaż nadaje całości bardziej humorystycznego kształtu. Na początku zamiast powitać główną bohaterkę z otwartymi ramionami, rzuca jej tekstem, że ma się wynosić. I jest jeszcze druga postać - Suzanne. Mała, urocza i tajemnicza dziewczynka nie pozwala o sobie zapomnieć. Wciąż pozostaje tajemnicą samą w sobie, nawet po skończonej lekturze. Podobała mi się lekkość powieści oraz jej dynamiczna akcja i niedokończone wątki. Natomiast opisy wspomnień i użyć mocy robią spore wrażenie. Moja wyobraźnia pokochała je i pragnie ich więcej.

A tutaj mała uwaga: autorka wprowadza nazwy zespołów oraz słowa, które nie znałaby dziewczyna, która była 6 lat w zakładzie zamknięty, gdzie tylko się jadło, rzadko myło i pracowało. Dziesięciolatka raczej nie wiedziała kto to Eric Clapton. Jednak to taki mały szczegół, choć sądzę, że jest ich więcej, ale ten najbardziej mnie zakuł w oczy i głowę.

Ogólnie książka jest ciekawa, wciągająca i z wartką akcją. Z natury nie należę do fanów tego typu schematów, ale motyw wnikania w ludzkie umysł wręcz hipnotyzuje. Polecam ją osobie w każdym wieku(przeczytał ją nawet mój starszy wujek i jemu również się spodobała)! Proza ma głębokie przesłanie i niesie w sobie dużo prawdy - każdy znajdzie coś dla siebie. :)

"Mam na imię Ruby.
Potrafię wedrzeć się do twojego umysłu, a nawet wymazać wspomnienia. Jako dziecko zostałam wysłana do obozu „rehabilitacyjnego” dla takich jak ja. Zieloni, Niebiescy, Żółci, Pomarańczowi, Czerwoni. Mroczne umysły. Zostałam przydzielona do Zielonych, ale w rzeczywistości jestem ostatnią z Pomarańczowych. Ukrywam to, żeby przetrwać." - Tak oto brzmi wstęp...

"Cierpienie wymaga więcej odwagi niż śmierć."

Czternastoletni/piętnastoletni Michael Vey z pozoru wydaje się wieść zwyczajne życie nastolatka. Nie należy do najmądrzejszych osób, ani popularnych. Jedyną wyróżniającą go rzeczą jest posiadanie zespołu Tourette'a, choroby objawiającej się tikami nerwowymi, np. nadmiernym mruganiem. Jest coś jeszcze, co czyni go prawdziwie wyjątkowym. Ma w sobie potężną moc ładunku elektrycznego, którym mógłby zabić nie jedną osobę. Oczywiście chłopak ukrywa swoje nadludzkie zdolności, więc w szkole robi za popychadło i niezdarę. Posiada najlepszego przyjaciela - jedyną osobę, która wie o jego nadzwyczajności po za panią Vey. Wszystko zmienia się, gdy poznaje lubianą wśród uczniów Taylor, obiekt westchnień bohatera i kolejną Lśniącą. Pewien błąd sprawia, że osoby niepożądane odnajdują niezwykłą parę. Wtedy zaczynają się kłopoty, bo okazuje się, że jest więcej takich, jak oni. A ktoś pragnie wykorzystać ich do własnych, niecnych celów. Jak wiele bohaterowie będą w stanie wycierpieć, aby pokonać wroga?

Jest to pierwsza książka p.Evansa, którą przeczytałam i mam nadzieję, że nie ostatnia. Bardzo napaliłam się na jej przeczytanie, kiedy zobaczyłam ją w bibliotece i wcale się nie zawiodłam. Oryginalny pomysł i ironiczny humor idealnie przypadł mi do gustu. Pisarz bardzo dobrze odzwierciedlił zachowanie nastolatków. Lektura przesyła wiele ważnych myśli i wartości życiowych. Akcja jest wartka i dynamiczna. Bardzo polecam i czekam na kolejne części w języku polskim. :)

"Cierpienie wymaga więcej odwagi niż śmierć."

Czternastoletni/piętnastoletni Michael Vey z pozoru wydaje się wieść zwyczajne życie nastolatka. Nie należy do najmądrzejszych osób, ani popularnych. Jedyną wyróżniającą go rzeczą jest posiadanie zespołu Tourette'a, choroby objawiającej się tikami nerwowymi, np. nadmiernym mruganiem. Jest coś jeszcze, co czyni go prawdziwie...

Trylogia pod hasłem: „Miłość, zazdrość, show-biznes. Ostatnia spowiedź
Poczuj, jak kocha ten, którego kochają tysiące...” stała się jednym z najlepszych dzieł minionego roku. Może nie leżała na półce Bestseller Empik'u, ale podbiła wiele kobiecych i dziewczęcych serc. Historia opowiada o zakazanej miłości dziewiętnastoletniej Francuzki (pochodzenia amerykańskiego) z bardzo dobrej i poważanej rodziny oraz zabójczo przystojnego, niemieckiego wokalisty jednego z najpopularniejszych zespołów młodego pokolenia. Kto by pomyślał, że kiedyś ich drogi się skrzyżują i to na dodatek na zapyziałym lotnisku o godzinie idealnej na wędrówkę do lodówki (po północy)? Autorka jednak wpadła na pomysł o tak mało prawdopodobnym zdarzeniu. Wysuwa mi się na myśl disney'owski film „Randka z Gwiazdą”, ale na szczęście - dla odbiorców książki - to tylko pierwsze wrażenie.
Plusy: Bardzo mi się podobał sam pomysł, język, odniesienia do piosenek, przekazujących klimat czytanej sceny, napięcie (pozornie denerwujące, ale wciągające) oraz ciekawe zakończenie.
Minusy: Przerysowana miłość, schematyczność postaci i małe różnice między nimi, wkurzająca główna bohaterka (normalna nastolatka średnio przejmuje się zdaniem egoistycznej matki), powtarzanie się scen oraz zbyt mały czas poświęcony pobocznym postaciom (liczę,że w drugiej części pisarka to nadrobi).
Ogólnie nie jestem szczególnie fanką „love story”, w szczególności tych typowych przedstawicieli tego gatunku. Jednak chyba każda dziewczyna – czy chce czy nie – musi sobie czasem pofantazjować o „idealnej” miłości. Jest to bardzo zdrowe. Sądzę, że raczej męskie grono czytelników nie zainteresuje się tym wyciskaczem łez. Oczywiście wbrew temu zachęcam serdecznie do zgłębiania się w tajemnice żeńskiego umysłu. Choć ostrzegam, że jest on dla wielu czarną dziurą bez końca.
Podsumowując: 7/10

Trylogia pod hasłem: „Miłość, zazdrość, show-biznes. Ostatnia spowiedź
Poczuj, jak kocha ten, którego kochają tysiące...” stała się jednym z najlepszych dzieł minionego roku. Może nie leżała na półce Bestseller Empik'u, ale podbiła wiele kobiecych i dziewczęcych serc. Historia opowiada o zakazanej miłości dziewiętnastoletniej Francuzki (pochodzenia amerykańskiego) z bardzo...

Książka przesyła wiele ciekawych treści i aforyzmów. Można ją interpretować w sposób przenośny, jak i dosłowny. Jednakże mnie historia małego chłopca "kosmity" nie szczególnie porwała. Co prawda jest ona pouczająca i uczy wiele wartości, ale są to rzeczy które bywają często rozpowszechniane i mało zaskakujące.
UWAGA SPOILER!
Nie wzruszyła mnie nawet śmierć Księcia, a wydało mi się raczej absurdalne, że drugi bohater nie chciał go powstrzymać, skoro znał prawdę o żmijach. Opowiadani bardziej kojarzyły mi się z bajkami dla dzieci na dobranoc niż z poważnymi historiami

Książka przesyła wiele ciekawych treści i aforyzmów. Można ją interpretować w sposób przenośny, jak i dosłowny. Jednakże mnie historia małego chłopca "kosmity" nie szczególnie porwała. Co prawda jest ona pouczająca i uczy wiele wartości, ale są to rzeczy które bywają często rozpowszechniane i mało zaskakujące.
UWAGA SPOILER!
Nie wzruszyła mnie nawet śmierć Księcia, a wydało...

"Codziennie patrz na świat, jakbyś oglądał go po raz pierwszy." Jedna z najpiękniejszych i najbardziej wzruszających historii o miłości, przyjaźni, chorobie i przede wszystkim Bogu! Przypadła do gustu nawet osobom, które zazwyczaj omijają książki szerokim łukiem. Napisana krótko, zwięźle i prostym językiem wcale nie traci na wartości, a wręcz przeciwnie. Możemy obserwować, jak przed naszymi oczami Oskar zmienia się z upartego dziecka w dojrzałego i mądrego "staruszka". Wzrusza, bawi, rozśmiesza i uczy, jak kruche i piękne jest życie. Pokazuje, że sensu nie trzeba daleko szukać, wystarczy otworzyć na niego szerzej oczy.

"Codziennie patrz na świat, jakbyś oglądał go po raz pierwszy." Jedna z najpiękniejszych i najbardziej wzruszających historii o miłości, przyjaźni, chorobie i przede wszystkim Bogu! Przypadła do gustu nawet osobom, które zazwyczaj omijają książki szerokim łukiem. Napisana krótko, zwięźle i prostym językiem wcale nie traci na wartości, a wręcz przeciwnie. Możemy obserwować,...

Pomysł powieści jest oryginalny i ciekawy, jednak sama lektura nie przypadła mi do gustu. Niby czytało mi się ją szybko i dosyć mnie wciągnęła, ale nie wzbudziła we mnie emocji, które kazałyby mi czytać dalszą część trylogii. Wszystko wydaje się takie przewidujące i mało skomplikowane. Większości rzeczy domyśliłam się zanim się wydarzyły. Główna bohaterka mnie odpycha i żal mi Shay. Wydaję mi się, że byłaby ciekawszą główną bohaterką. Na dodatek wszystko tak się jakoś składa na korzyść Tally. Nie należy ona też do najbystrzejszych osób, choć nie zaprzeczę jej sprytu i przebiegłości. Natomiast wartości, które niesie ta lektura od początku można zgadnąć po pierwszym rozdziale.

Pomysł powieści jest oryginalny i ciekawy, jednak sama lektura nie przypadła mi do gustu. Niby czytało mi się ją szybko i dosyć mnie wciągnęła, ale nie wzbudziła we mnie emocji, które kazałyby mi czytać dalszą część trylogii. Wszystko wydaje się takie przewidujące i mało skomplikowane. Większości rzeczy domyśliłam się zanim się wydarzyły. Główna bohaterka mnie odpycha i żal...

Moja ulubiona z części Trylogii Czasu. Gwendolyn dojrzewa umysłowo i psychicznie. Musi pokonać wiele przeszkód i dostaję do rozwiązania wiele zagadek. Miłość głównych bohaterów kwitnie "na sianie". Rubin poznaje masę tajemnic i nieskończonych układanek. Powoli zaczyna rozumieć grę prowadzoną przez hrabiego, który wbrew pozorom nie ma dobrych zamiarów wobec niej.

Moja ulubiona z części Trylogii Czasu. Gwendolyn dojrzewa umysłowo i psychicznie. Musi pokonać wiele przeszkód i dostaję do rozwiązania wiele zagadek. Miłość głównych bohaterów kwitnie "na sianie". Rubin poznaje masę tajemnic i nieskończonych układanek. Powoli zaczyna rozumieć grę prowadzoną przez hrabiego, który wbrew pozorom nie ma dobrych zamiarów wobec niej.

Świetne zakończenie trylogii. Według mnie romans i historia mogłyby troszkę się przeciągnąć, ale taki koniec też mnie usatysfakcjonuje.
Kiedy świat wywraca się do góry nogami każdy z nas poszukuje ramienia, które nas podtrzyma. Jednak co zrobić, gdy dowiemy się, że to ramię było tylko naszym złudzeniem. To właśnie czuje Gwendolyn, kiedy dowiaduje się, że wszystko w co wierzyła było wielkim kłamstwem: miłość, rodzina, nadzieja. Jednak przyjaciele nie pozostawiają ją na lodzie i pozwalają wypłakać się w własny rękaw. Dużo łez, akcji i podsumowań-to niesie ostatnia seria Trylogii Czasu. Choć miałam nadzieję, że bardziej mnie zaskoczy to i tak miałam ochotę opłakiwać krwawiącego bohatera. Seria bardzo mnie pochłonęła. Przykro jest mi się z nią rozstawać.

Świetne zakończenie trylogii. Według mnie romans i historia mogłyby troszkę się przeciągnąć, ale taki koniec też mnie usatysfakcjonuje.
Kiedy świat wywraca się do góry nogami każdy z nas poszukuje ramienia, które nas podtrzyma. Jednak co zrobić, gdy dowiemy się, że to ramię było tylko naszym złudzeniem. To właśnie czuje Gwendolyn, kiedy dowiaduje się, że wszystko w co...