„Tezaurus czyli Skarbiec wiedzy…” to ten typ książki, którą bierzesz z półki niby na chwilę, tylko sprawdzić jedno hasło, a budzisz się po godzinie z palcem w połowie alfabetu i cichą myślą, że chyba wypadałoby jednak kiedyś zrobić reread całego Pottera. To nie jest powieść, przy której goni się fabułę, tylko wielki, niebieski mechanizm porządkowania świata, który nosisz w głowie od lat, ale masz go tam już trochę w strzępach.
Lipińska i Polkowski wykonali tu pracę bardziej rzemieślniczą niż widowiskową, za to piekielnie solidną. Ponad tysiąc haseł, ułożonych alfabetycznie, rozbiera na czynniki pierwsze wszystko, co przewinęło się przez karty książek: ludzi, duchy, zwierzęta, rośliny, zaklęcia, artefakty, miejsca, instytucje, a nawet idee i szkolne plotki. Przy każdym haśle jest nie tylko objaśnienie, ale też oryginalna nazwa, etymologia, czasem wymowa, a do tego odsyłacze do konkretnych tomów i stron, także tych spoza głównej serii, jak Baśnie Barda Beedle’a, Quidditch przez wieki czy Fantastyczne zwierzęta. Człowiek nagle widzi, ile w tej serii było gry słowem i jak bardzo przekład nie polegał tylko na „przepisaniu” tekstu, lecz na ciągłym podejmowaniu decyzji.
Najmocniejszym elementem jest dla mnie właśnie to, że Tezaurus nie zatrzymuje się na suchym „co to znaczy”, tylko pokazuje, skąd dane słowo się wzięło, jak zostało przełożone i w którym miejscu cyklu pracuje na klimat. Niby drobiazg, ale przy większej liczbie haseł zaczyna się z tego wyłaniać cała logika świata: system nazwisk, żartów językowych, kulturowych odniesień, których przy pierwszej lekturze większość osób nie ma szans wyłapać. Do tego na końcu dostajemy indeks angielskich terminów, kilka wariantów z innych przekładów i rozbudowaną chronologię wydarzeń od założenia Hogwartu aż po finałowy pojedynek. To już bardziej narzędzie niż gadżet, coś, z czym naprawdę wygodnie się pracuje, jeśli ktoś lubi grzebać głębiej.
Na poziomie wydania książka jest zrobiona tak, żeby cieszyła oko, nie tylko w zdjęciu na Instagramie. Twarda oprawa, złocenia, jednolita, dobrze przemyślana kolorystyka środka, ilustracje przypominające szkicownik ucznia Hogwartu sprawiają, że to faktycznie wygląda jak księga z biblioteki na trzecim piętrze. Są też drobiazgi, które mogą drażnić: momentami trochę zbyt jasna czcionka haseł, złocenia, które po intensywnym używaniu potrafią się wycierać, brak uzupełnienia o nowsze elementy uniwersum znane z gier czy kolejnych filmów. To nie psuje całości, ale widać, że mamy do czynienia z książką mocno skupioną na tekstowym kanonie, a nie na całym popkulturowym rozwidleniu marki.
Jako lektura „od deski do deski” może zmęczyć, bo alfabet nie prowadzi jak narracja, tylko co chwilę przeskakuje z jednej szuflady do drugiej. W swojej naturalnej funkcji, czyli jako słownik, przewodnik i ściąga, sprawdza się jednak znakomicie. Pozwala uporządkować pamięć po latach, wyłapać szczegóły, które umknęły, sprawdzić subtelne różnice między nazwami, a przede wszystkim znów zanurzyć się w tym świecie, ale od strony warsztatowej, nie tylko emocjonalnej. Dla kogoś, kto traktuje Harry’ego Pottera jak ważny kawałek własnego czytelniczego życia, to nie jest tylko „kolejny dodatek”, raczej narzędzie, które domyka kolekcję: obok tomów stoi księga, która te tomy objaśnia, porządkuje i trochę demaskuje. I właśnie w tym jest jej siła.
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Harry Potter i więzień Azkabanu
Jestem bardzo zaskoczona że na końcu nie było starcia z Voldemortem, które w filmie jest. Zazwyczaj to książka jest bardziej rozbudowana niż film, a w tym wypadku było na odwrót. Samo zakończenie jest mocno zmienione (choć powinnam mówić że to raczej film jest zmieniony),ale szczerze to w niczym to nie ujmuje atrakcyjności książki. Można bawić się po raz drugi, nie znając przebiegu części historii. Tak jak wiele osób przede mną wspomina, jest to moment kiedy bohaterowie dorastają, a historia jest bardziej dojrzała. Snape jest tu wyjątkowo okropny wobec Gryfonów, szczególnie wobec Harry'ego, co nie jest aż tak ukazane w filmie, ale nikt poza czytelnikiem nie zdaje sobie sprawy, ile tak na prawdę ma racji.
Jestem bardzo zaskoczona że na końcu nie było starcia z Voldemortem, które w filmie jest. Zazwyczaj to książka jest bardziej rozbudowana niż film, a w tym wypadku było na odwrót. Samo zakończenie jest mocno zmienione (choć powinnam mówić że to raczej film jest zmieniony),ale szczerze to w niczym to nie ujmuje atrakcyjności książki. Można bawić się po raz drugi, nie znając...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrzecia część zaczyna się jak zwykle podczas wakacyjnego pobytu Harrego u Dursley'ów.
Tym razem przyjeżdża w odwiedziny nielubiana ciotka, która wyprowadza Harrego z równowagi i chłopiec rzuca na nią zaklęcie. Wściekły opuszcza ich dom i wyrusza przed siebie z walizką. Przeraża go widok dużego, czarnego psa, ale ratuje go pojawiający się znikąd szalony autobus. Cały kraj huczy o ucieczce niebezpiecznego więźnia z Azkabanu i wszyscy dziwnym trafem chronią Harrego, czego chłopak nie rozumie. Wszędzie grasują dementorzy, Hagrid zostaje nauczycielem Opieki nad Magicznymi stworzeniami i na jednej z lekcji dochodzi do katastrofy, przez co jego ukochanemu Hardodziobowi grozi śmierć. Parszywek Rona choruje, a na lekcjach Wróżbiarstwa, profesor Trelawney wróży Harremu Omen Śmierci. Nauczycielem Obrony zostaje profesor Lupin, który pomaga Harremu bronić się przed dementorami. W tym roku pierwszy raz trzecioklasiści wybierają się do Hogsmeade, a Harremu, który nie dostał pozwolenia pomaga tajemnicza mapa Huncwotów.
Trójka przyjaciół dowie się kim są autorzy mapy, kim dla Harrego jest więzień Syriusz Black, oraz czeka ich trudna misja uratowania kilku żyć.
Od tej części robi się coraz mroczniej, a bohaterowie stają się bardziej dorośli i bogatsi w doświadczenia. Robi się coraz ciekawiej.
W tym tomie jest ogrom wątków, których nie ma w ekranizacji, co jest strasznie irytujące...
Dlatego kocham książki!
Pomimo ich grubości, czyta się ekspresowo.
Trzecia część zaczyna się jak zwykle podczas wakacyjnego pobytu Harrego u Dursley'ów.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTym razem przyjeżdża w odwiedziny nielubiana ciotka, która wyprowadza Harrego z równowagi i chłopiec rzuca na nią zaklęcie. Wściekły opuszcza ich dom i wyrusza przed siebie z walizką. Przeraża go widok dużego, czarnego psa, ale ratuje go pojawiający się znikąd szalony autobus. Cały kraj...
Moja jedna z dwóch ulubionych części tej serii. Jezt fenomenalna i kojarzy mi sie bardzo z takim moim dzieciństwem. No i oczywiście tutaj po raz 1 pojawia sie mój Sirius. Nie trzeba tłumaczyć.
Moja jedna z dwóch ulubionych części tej serii. Jezt fenomenalna i kojarzy mi sie bardzo z takim moim dzieciństwem. No i oczywiście tutaj po raz 1 pojawia sie mój Sirius. Nie trzeba tłumaczyć.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to👍
👍
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toFantastyczna!
Fantastyczna!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie ma innej opcji - 10/10!
Nie ma innej opcji - 10/10!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWięzień Azkabanu to dla wielu potteromaniaków najlepszy tom w całej serii i szczerze trudno się dziwić. To moment w którym bajka ostatecznie zaczyna dorastać – i robi to w sposób który zadowoli zarówno fanów wcześniejszych tomów jak i tych którzy pokochali serię za jej mroczniejsze oblicze.
Z poprzednich tomów Rowling wciąż bierze baśniową strukturę, ale ubiera ją w znacznie poważniejszą formę. Tym razem Harry mierzy się z mordercą, który jest jednym z najwierniejszych sług Voldemorta, a cały świat czarodziejów drży. Ale ważniejsze od skali zagrożenia jest jego natura – po raz pierwszy jest ono osobiste. Harry nie walczy o Hogwart ani o świat. Walczy o siebie. I to działa znacznie mocniej.
Właśnie w tym tomie seria po raz pierwszy naprawdę pokazuje że świat nie jest czarno-biały. Dementorzy – ohydne bestie karmiące się ludzkim szczęściem – są jednocześnie strażnikami więzienia i powszechnie uznanymi za bohaterów. Ministerstwo Magii musi się nimi posługiwać żeby utrzymać porządek. To niepozorny szczegół, ale już teraz sieje ziarno wątpliwości – czy ministerstwo naprawdę jest po właściwej stronie?
Po raz pierwszy też seria eksploruje wątek śmierci rodziców Harry'ego głębiej niż dotychczas. I po raz pierwszy poznajemy historię postaci, którą bardzo lubimy, a która z przyczyn za które nie ponosi żadnej odpowiedzialności jest karana przez społeczeństwo. Nie zdradzę kogo – ale to jeden z najważniejszych momentów całej serii, bo Rowling pokazuje tu że dobre odpowiedzi nie zawsze istnieją i sprawiedliwość nie zawsze wygrywa.
Na deser – nauczycielka wróżbiarstwa wnosi do książki zupełnie inny typ energii. Jest śmieszna, groteskowa i raczej nie wzbudza sympatii przeciętnego czytelnika. Ale ma swój urok.
Więzień Azkabanu to punkt zwrotny. Bajka wciąż tu jest, ale po raz pierwszy naprawdę czuć dokąd ta seria zmierza.
Więzień Azkabanu to dla wielu potteromaniaków najlepszy tom w całej serii i szczerze trudno się dziwić. To moment w którym bajka ostatecznie zaczyna dorastać – i robi to w sposób który zadowoli zarówno fanów wcześniejszych tomów jak i tych którzy pokochali serię za jej mroczniejsze oblicze.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZ poprzednich tomów Rowling wciąż bierze baśniową strukturę, ale ubiera ją w...
Historia Huncwotów zasługuje na osobną książkę,
Historia Huncwotów zasługuje na osobną książkę,
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPowtórzę to raz jeszcze i prawdopodobnie zrobię to czterokrotnie przy okazji opinii o następnych książkach z cyklu o Potterze: filmy zbyt wiele wątków opuszczają. W trzecim tomie widać to znacznie bardziej i spodziewam się, że następnych części, z racji ich większej objętości, tyczy się to bardziej.
Dla mnie bomba. Wiele smaczków, czy ciekawostek sprawia, że sięgnę po następne książki znacznie szybciej niż w przypadku innych literackich cykli. Nie wszystko jednak takcieszy. Nieobecności w filmie kilku wątków bowiem nie jestem w stanie zrozumieć. Na przykład poskąpienia widzom kulis ucieczki Blacka (gdy ktoś czytał książki przed obejrzeniem filmów, może czuć się skołowany),a to tylko jeden z tych paru dość istotnych, których wyrzucenia z ekranowej wersji nie kupuję.
No i znów. Postaci z książki są bardziej ludzkie, tym samym dając więcej radości, bliźniacy są o wiele zabawniejsi i potrafią rozbawić do łez, Ron inteligentniejszy i bardziej przenikliwy (także wyższy),Harry mniej nieporadny, a Hagrid bardziej swojski i dobroduszny.
Wszystko zdaje się bardziej naturalne i mniej teatralne. Stopniowo poznajemy konsekwencje wydarzeń, o których wcześniej czytaliśmy (w tym tych wyciętych w filmie). Dzieje się tu dużo, autorka jest raczej zwięzła. Tym bardziej nie rozumiem pewnych decyzji ekipy Warner Bros.
Jestem oczarowany. Sięgam po następny tom. Jeszcze chwila, a będę oczekiwał ruchomych zdjęć w papierowej gazecie lub czekoladowych żab w bombonierce.
Powtórzę to raz jeszcze i prawdopodobnie zrobię to czterokrotnie przy okazji opinii o następnych książkach z cyklu o Potterze: filmy zbyt wiele wątków opuszczają. W trzecim tomie widać to znacznie bardziej i spodziewam się, że następnych części, z racji ich większej objętości, tyczy się to bardziej.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDla mnie bomba. Wiele smaczków, czy ciekawostek sprawia, że sięgnę po...
Osobiście dla mnie to najbardziej kontrowersyjna książka ze wszystkich. Bo z jednej strony mamy wątki za którymi nie przepadam: wilkołak, Syriusz, dementorzy (do mugoli: de-men-to-rzy) ale z drugiej jest jeden plus: brak konkretnego celu. Chodzi o to że kiedy nie ma fabuły prowadzącą w jedno miejsce książka może być bardziej rozbudowana, a finał-bardziej zaskakujący. Finalnie wychodzi z tego mocne 8/10
Osobiście dla mnie to najbardziej kontrowersyjna książka ze wszystkich. Bo z jednej strony mamy wątki za którymi nie przepadam: wilkołak, Syriusz, dementorzy (do mugoli: de-men-to-rzy) ale z drugiej jest jeden plus: brak konkretnego celu. Chodzi o to że kiedy nie ma fabuły prowadzącą w jedno miejsce książka może być bardziej rozbudowana, a finał-bardziej zaskakujący....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to