Nie przepadam za poradnikami i rzadko kiedy po nie sięgam, a już szczególnie unikam tych z zakresu mody, stylu czy – używając popularnego obecnie zapożyczenia – lifestyle’u. Z reguły przeglądam takie pozycje w celach eksperymentalnych, żeby utwierdzić się – jak w przypadku omawianego niżej poradnika – że niewiele tracę.

Książkę tę napisały cztery przyjaciółki, każda związana z innym zawodem (pisarka, dziennikarka, modelka i producentka). Jak zapewnia wydawca, paryżanki te „Nauczą nas, jak być tajemniczymi i zmysłowymi kobietami, jak wyglądać naturalnie i jak wzbudzić zazdrość u swoich partnerów; powiedzą nam też, co sądzą na temat dzieci, ślubów i chodzenia na siłownię” (tekst na okładce). Cóż, po tym opisie od razu wiedziałam, że to poradnik nie dla mnie (bo cóż mnie obchodzi, co jakieś cztery kobitki myślą o dzieciach i ślubach?), jednak postanowiłam się nie zniechęcać i brnąć dalej. A nuż się dowiem czegoś, co sprawi, że będę paryżanką. Czemuż by nie.

Mnogość bezsensownych porad w tej książce trochę mnie przytłoczyła. Żeby nie być gołosłowną: w szafie prawdziwej paryżanki nie ma butów do joggingu („Żaden mężczyzna nie ma prawa cię w nich zobaczyć”), „W rozmowie telefonicznej nie używaj zwyczajowych formułek typu: «dzień dobry», „«co słychać», «to ja, nie przeszkadzam?» itp. Przechodź od razu do rzeczy. Kończ rozmowę, gdy tylko dostaniesz odpowiedź. Mów na koniec rozmowy: «ok, to na razie», nawet gdybyś miała zobaczyć rozmówcę nie wcześniej niż za rok”, „Zdecyduj się przed trzydziestką na jedne perfumy i używaj ich przez następne trzydzieści lat”. Absurdalne porady dotyczą wszystkich sfer życia. Nie wolno pytać kogoś na imprezie o to, czym się zajmuje (tzw. „niewybaczalna wpadka”), gdy jesteś w ciąży „Chodzisz na wysokich obcasach aż do drzwi kliniki, jesteś kobietą wytrwałą”, w ogóle – żeby spędzić dzień po parysku – „Nawet gdybyś miała cierpieć w drodze do metra, maszerując na dziesięciocentymetrowych obcasach, nie zmieniasz butów”. A jeśli chcesz zdradzać, to „zawsze się wszystkiego wypieraj. Nie czuj się winna. Robisz to dla siebie, nie przeciwko niemu [...] Stosuj podwójną konspirację: zdradzaj kochanka z mężem.”. Jak widać, autorki mają pełen wachlarz odpowiedzi na pytanie „Jak żyć?”. I nawet jeśli są owe odpowiedzi pisane żartem, to raczej słabym, nieśmiesznym, mało błyskotliwym.

Takie to dziwadło. Pozycja reklamowana jako rozprawiająca się ze stereotypami dotyczącymi współczesnych Francuzek, a jednocześnie kształtująca kolejne. Generalizująca i przez to niesamowicie infantylna (np. paryżanki wiodą życie w trybie nastolatkowym nawet po urodzeniu dziecka; są snobkami i irytują się, jeśli ktoś myśli inaczej; wszystkie czytają Houellebecqa, Baudelaire’a i Prousta; często oświadczają się same; nawet jeśli lubią wieś, to nie przyznają się do tego).

Napisana w chaotyczny, nierzeczowy sposób. Bardzo niespójna (o logiczności wspominać nie będę). Powiedziałabym nawet, że bełkotliwa. Cóż... zbiór bzdur. Nie trafia do mnie humor, nie trafiają teksty typu „botoks tak, ale góra raz w roku” ani porady, jak udawać, że ma się kochanka.

Ta książka jest równie bezsensowna, co zdanie, które w niej znalazłam: „Dawaj z siebie wszystko, ale nie do końca”. Ani ona zabawna, ani przydatna. Nie licząc kilku przepisów kulinarnych, które być może warto sprawdzić.

---
http://literacki-podwieczorek.blogspot.com/2016/08/badz-paryzanka-gdziekolwiek-jestes-anne.html

Nie przepadam za poradnikami i rzadko kiedy po nie sięgam, a już szczególnie unikam tych z zakresu mody, stylu czy – używając popularnego obecnie zapożyczenia – lifestyle’u. Z reguły przeglądam takie pozycje w celach eksperymentalnych, żeby utwierdzić się – jak w przypadku omawianego niżej poradnika – że niewiele tracę.

Książkę tę napisały cztery przyjaciółki, każda...