Wychodzi Polska na widownię dziejów ostatnia z rzędu zachodnich narodów, później od Czech i później od Węgier, którzy walką z Niemcami uprzedzili nasze wystąpienie. Wiąże się państwo w leśnym ostępie między Wartą i Wisłą, nie dotkniętym żadną poprzednią cywilizacją, chyba dróg po bursztyn na bałtyckie brzegi. Formy najdawniejsze jej bytu naśladują pierwotne formy drużyny u Franków i Germanów. Kościół, przyzwany na pomoc przeciwko eksterminacji niemieckiej, gra w społeczeństwie rolę ograniczoną, od książąt zależną. Reforma wielka Grzegorza VII dokonywa się u nas późno, w XIII wieku. Wojny krzyżowe prawie wcale nas nie wciągają. Wykształcenie, które niesie Kościół i duchowieństwo, ograniczone w skutkach swoich cudzoziemszczyzną licznego zakonnego i świeckiego duchowieństwa. Do XIV wieku, z wyjątkiem budynków zakonnych i niektórych kościelnych, Polska jest krajem drewnianego budownictwa i ziemnej fortyfikacji. Cywilizacja, która jako usamowolniony i wszechwładny Kościół, jako emancypacja rycerstwa, jako wolne osadnictwo na prawie niemieckim ją przenika, przyprowadza polityczny byt Polski na brzeg przepaści, część jej terytorium odrywa do Niemiec, część do Czech.

Każdy albo prawie każdy wierzy w miłość od pierwszego wejrzenia. Ale jest też coś takiego jak rozstanie od drugiego wejrzenia. Odchodzimy od tych, na których nas po prostu nie stać. Bo są zbyt piękni, zbyt samotni. Albo kryją w sobie jakąś tajemnicę.

Każdy albo prawie każdy wierzy w miłość od pierwszego wejrzenia. Ale jest też coś takiego jak rozstanie od drugiego wejrzenia. Odchodzimy od tych, na których nas po prostu nie stać. Bo są zbyt piękni, zbyt samotni. Albo kryją w sobie jakąś tajemnicę.

Kto mógłby zgadnąć, że droga do kobiecego serca wiedzie przez szczerość?

Kto mógłby zgadnąć, że droga do kobiecego serca wiedzie przez szczerość?

Jak można z kimś być i... no wiesz...kochać go, a potem stwierdzić, że już się nie kochacie? To chyba niemożliwe.

Jak można z kimś być i... no wiesz...kochać go, a potem stwierdzić, że już się nie kochacie? To chyba niemożliwe.

Czasem jest tak, że jak odpuszczasz i przestajesz stawać na głowie, to wszystko pięknie się układa. Z chłopcami i z przyjaciólmi. Kiedy się rozpaczliwie miotasz, wszystko wymyka ci się z rąk. Jak odpuszczasz i przestajesz się przejmować, samo wpada ci w ręce.

Czasem jest tak, że jak odpuszczasz i przestajesz stawać na głowie, to wszystko pięknie się układa. Z chłopcami i z przyjaciólmi. Kiedy się rozpaczliwie miotasz, wszystko wymyka ci się z rąk. Jak odpuszczasz i przestajesz się przejmować, samo wpada ci w ręce.

Człowiek się nie zmienia. Tylko ma humory.

Człowiek się nie zmienia. Tylko ma humory.

Czas goi rany, wspomnieniami rekompensuje nam to, co straciliśmy.

Czas goi rany, wspomnieniami rekompensuje nam to, co straciliśmy.

Pieniądze to nie wszystko. Jest jeszcze ta prosta radość, wynikająca z tego, że się kimś opiekujemy a ktoś opiekuje się nami.

Pieniądze to nie wszystko. Jest jeszcze ta prosta radość, wynikająca z tego, że się kimś opiekujemy a ktoś opiekuje się nami.

- Pieniądze - mówił - to straszny ciężar, ale przyjemnie jest, jeśli człowiek nie musi się o nie troszczyć.

- Pieniądze - mówił - to straszny ciężar, ale przyjemnie jest, jeśli człowiek nie musi się o nie troszczyć.

Nie pan nigdy nie przyjmuje odznaczeń, którym nie towarzyszy odpowiednia kwota na czeku. Korzysta na nich tylko ten, kto je przyznaje.

Nie pan nigdy nie przyjmuje odznaczeń, którym nie towarzyszy odpowiednia kwota na czeku. Korzysta na nich tylko ten, kto je przyznaje.