Aleksander Sowa

To moje drugie podejście do książek Aleksandra Sowy i myślę, że długo do nich nie wrócę. Co z tego, że autor doskonale zna się na pracy i procedurach policyjnych, skoro warsztatowo sobie nie radzi. Fabuła jest tak chaotyczna, że do końca trudno zorientować się, o co chodzi mordercy, śledczym i samemu autorowi. Za to sprawcę zbrodni bez trudu można było wskazać po kilkudziesięciu stronach. Przyznaję, że dawno nie spotkałem się z czymś tak nieskładnym, nieuporządkowanym i pozbawionym jakichkolwiek emocji. Policjanci, których nijak nie da się polubić, tracą czas i energię na wzajemne utarczki, a jak już cokolwiek się dzieje, to zwykle jest to dziełem przypadku. Dziwne, bo pan Sowa nie jest debiutantem, ma już niemały dorobek literacki, ale “Separacja” to jakieś wielkie nieporozumienie, a już lokowanie jej w stylu skandynawskiego noir zakrawa na żart z potencjalnych czytelników. Wygląda na to, że “tfurca” blurbu zatrzymał się na baśniach Andersena. Ja dałem się nabrać, ale ewentualnych naśladowców z góry przestrzegam - szkoda czasu.