rozwińzwiń

Barbara Stanisławczyk

Barbara Stanisławczyk
10
6,7/10
6,7/10średnia ocena książek autora
603 przeczytało książki autora
696 chce przeczytać książki autora
6fanów autora
Zostań fanem autora
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas

Książki i czasopisma

  • Wszystkie
  • Książki
  • Czasopisma
Miłosne gry Marka Hłaski
2024
Miłosne gry Marka Hłaski
Barbara Stanisławczyk
6,7 z 139 ocen
326 czytelników 19 opinii
2024
Poza strachem. Jak Polacy ratowali Żydów
2023
Poza strachem. Jak Polacy ratowali Żydów
Barbara Stanisławczyk
7,7 z 10 ocen
26 czytelników 5 opinii
2023
Czterdzieści twardych. Wojenne losy Polaków i Żydów. Prawdziwe historie
2018
Czterdzieści twardych. Wojenne losy Polaków i Żydów. Prawdziwe historie
Barbara Stanisławczyk
7,1 z 123 ocen
344 czytelników 14 opinii
2018
Kto się boi prawdy? Walka z cywilizacją chrześcijańską w Polsce
2015
Kto się boi prawdy? Walka z cywilizacją chrześcijańską w Polsce
Barbara Stanisławczyk
7,8 z 33 ocen
146 czytelników 10 opinii
2015
Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska...
2011
Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska...
Barbara Stanisławczyk
6,8 z 22 ocen
82 czytelników 9 opinii
2011
Pajęczyna
2010
Pajęczyna
Dariusz Wilczak, Barbara Stanisławczyk
6,8 z 54 ocen
120 czytelników 8 opinii
2010
Dziewczyny
2005
Dziewczyny
Barbara Stanisławczyk
6,2 z 45 ocen
147 czytelników 7 opinii
2005
Od jutra
2004
Od jutra
Barbara Stanisławczyk
6,6 z 27 ocen
68 czytelników 4 opinie
2004
Matka Hłaski
2004
Matka Hłaski
Barbara Stanisławczyk
6,0 z 18 ocen
34 czytelników 1 opinia
2004
Pajęczyna. Syndrom bezpieki
1990
Pajęczyna. Syndrom bezpieki
Dariusz Wilczak, Barbara Stanisławczyk
5,7 z 3 ocen
5 czytelników 1 opinia
1990

Popularne cytaty autora

  • Komuniści upatrywali w literaturze ukrytych form wypowiedzi politycznych lub odwrotnie - sami te wypowiedzi narzucali, uważając literaturę, ...

    Komuniści upatrywali w literaturze ukrytych form wypowiedzi politycznych lub odwrotnie - sami te wypowiedzi narzucali, uważając literaturę, podobnie jak wszystkie formy życia kulturalnego, za część propagandy. Stosowali przy tym system chwalenia, nagradzania, popularyzowania i rozdawania zaszczytów; w ten sposób czyniąc z posłusznych artystów urzędników reżymu. Nieposłuszni kończyli tak jak Stefan Łoś, ziemianin z urodzenia, który szczerze nienawidził komunistów. Obiegowa opinia głosiła, że Łoś siedział za politykę. Ale bliskie mu środowisko literackie wiedziało, że nie bez znaczenia były jednak jego skłonności homoseksualne. W skrajnie pruderyjnym państwie komunistycznym, paradoksalnie, literaci pederaści stanowili duży procent środowiska twórczego i należeli do tych najbardziej popieranych przez rząd. Odgrywali szczególną, podwójną rolę: należeli do systemu przemocy, będąc jego ofiarami. Powstał pewnego rodzaju układ sprzężony: komuniści, potępiając homoseksualizm, jednocześnie sobie posłusznym przyzwalali na jego praktykowanie i wynosili ich na wyżyny, pozostałych zaś niszczyli. Straszyli te środowiska tak zwanym ludem, który - według władz - ich nienawidził, i przestrzegali, że tylko komuniści mogą zapewnić im bezpieczeństwo. Pederaści musieli więc ukrywać swoje skłonności przed rzekomo nietolerancyjnymi ludźmi, zdając sobie przy tym sprawę, że tajna policja polityczna doskonale o wszystkim wie i nieustannie zbiera kompromitujące materiały, które mogłyby być użyte przeciwko nim. Bali się więc zarówno społeczeństwa, jak i walczącego z nim reżymu. Nikt nie był tak podatny na szantaż jak oni. „Ten miły system nie będzie robił spraw politycznych pisarzom czy publicystom. Zawsze można kogoś zahaczyć o jakąś sprawę pospolitą. Weź: Iwaszkiewicz, Zawieyski w każdej chwili mogą być pociągnięci za pedziostwo" - zauważał Zygmunt Hertz.

    3 osoby to lubią
Zobacz więcej cytatów

Najnowsze opinie o książkach autora