Wniebowzięte. O stewardesach w PRL-u

Kiedy zacząłem latać samolotami, zawsze zastanawiałem się, jak naprawdę wygląda życie stewardessy – co kryje się pod pięknym uśmiechem, jak te kobiety żyją, gdy już zmyją makijaż i przebiorą się w zwykłe, codzienne ubrania. Zawód ten wydawał mi się niezwykle ekscytujący, pełen możliwości podróży i przygód. Zwłaszcza w okresie PRL, w czasach przeciętności i szarzyzny, stewardesy mogły wyróżniać się jako osoby uprzywilejowane, żyjące trochę jak damy w oderwaniu od codzienności. Anna Sulińska dociera do kobiet, które wykonywały ten zawód przez cały okres Polski Ludowej, i trzeba podziwiać jej upór w bezpośrednich rozmowach z wieloma z nich – zarówno tymi, które rozjechały się po świecie, jak i tymi, które mieszkają w Polsce, lecz nie afiszują się swoją dawną profesją. Autorka oddaje głos bohaterkom, które wracają do czasów młodości i przywołują szereg niesamowitych historii – część z nich jest zabawna, inne niewiarygodne, a niektóre wręcz szokujące. Dzięki temu książkę czyta się bardzo sprawnie. Opowieści te ukazują nie tylko blaski tej pracy, ale także jej cienie: zmęczenie, upokorzenia, seksizm czy strach. Pojawiają się również wątki związane z napięciami, jakie wywoływała próba łączenia kariery z życiem rodzinnym. Znajdziemy tu także sporo o relacjach społecznych panujących w PRL, niskich zarobkach, sztywnej hierarchii oraz zainteresowaniu ze strony służby bezpieczeństwa. Wbrew stereotypom zawód stewardessy nie był wcale bardzo dobrze wynagradzany, dlatego kobiety często szukały dodatkowych źródeł dochodu – prowadziły drobny handel, przewoziły kontrabandę, żyły skromnie, ale potrafiły także korzystać z możliwości, jakie dawała im praca. Książka Sulińskiej jest bardzo rzetelna, oparta na solidnych źródłach, czyli wywiadach z byłymi stewardesami. Bardzo skutecznie demitologizuje nasze wyobrażenia o „podniebnych księżniczkach”, a przy tym pozwala spojrzeć na rzeczywistość PRL z zupełnie nowej, nieoczywistej perspektywy. Gorąco polecam tę pozycję każdemu, kto chce lepiej zrozumieć, jak wyglądało życie kobiet w tym niezwykłym, a zarazem trudnym zawodzie.

Kiedy zacząłem latać samolotami, zawsze zastanawiałem się, jak naprawdę wygląda życie stewardessy – co kryje się pod pięknym uśmiechem, jak te kobiety żyją, gdy już zmyją makijaż i przebiorą się w zwykłe, codzienne ubrania. Zawód ten wydawał mi się niezwykle ekscytujący, pełen możliwości podróży i przygód. Zwłaszcza w okresie PRL, w czasach przeciętności i szarzyzny,...

Zawsze i całe życie współczułam stewardesom. Już "służyć" innym ludziom jest...hm...trudne. Ale służyć tam, gdzie nie można w każdej chwili wyjść???

Zawsze i całe życie współczułam stewardesom. Już "służyć" innym ludziom jest...hm...trudne. Ale służyć tam, gdzie nie można w każdej chwili wyjść???

Świetny reportaż, czyta się bardzo lekko i z dużą ciekawością. Zaskoczyło mnie, jak długa i bogata jest historia komercyjnego lotnictwa w Polsce. Ciekawie pokazane życie stewardess – prestiż zawodu, wymagania, klimat dawnych lat i realia PRL, w których wiele spraw było zamiatanych pod dywan. Po skończeniu został lekki niedosyt, ale całość naprawdę robi wrażenie.

Świetny reportaż, czyta się bardzo lekko i z dużą ciekawością. Zaskoczyło mnie, jak długa i bogata jest historia komercyjnego lotnictwa w Polsce. Ciekawie pokazane życie stewardess – prestiż zawodu, wymagania, klimat dawnych lat i realia PRL, w których wiele spraw było zamiatanych pod dywan. Po skończeniu został lekki niedosyt, ale całość naprawdę robi wrażenie.

fajne ciekawostki z lotnictwa czasów PRL

fajne ciekawostki z lotnictwa czasów PRL

Świetny reportaż, napisany lekkim stylem i z dobrą narracją. Autorka opisała zarówno blaski, jak i cienie pracy w powietrzu bez popadania w suchy akademicki ton.

Świetny reportaż, napisany lekkim stylem i z dobrą narracją. Autorka opisała zarówno blaski, jak i cienie pracy w powietrzu bez popadania w suchy akademicki ton.

Nie wiem kto z mojej rodziny wpadł na pomysł, aby w latach 80-tych wybrać się z Warszawy do Katowic samolotem. Miałam wtedy kilka lat, gdy na odwiedziny do wujostwa zamiast pociągiem poleciałam samolotem. Nie muszę wspominać, że był to mój pierwszy raz w przestworzach i jedyne co pamiętam z tamtego wydarzenia to śliczna stewardesa częstująca pasażerów kolorowymi landrynkami w przeźroczystych papierkach. Do dziś pamiętam, że miały podłużny kształt i mogłam wziąć dwa.
Ten lot to był powiew luksusu, świata na co dzień niedostępnego a personel pokładowy jawił mi się jako wybrańcy bogów.
I choć nigdy nie marzyłam o tym aby być stewardesą, wolę jak moje stopy jednak dotykają ziemi, to zazdrościłam tym dziewczynom możliwości zwiedzania świata i podziwiałam zawsze nienaganny makijaż i odprasowany mundur.
Z ciekawością więc sięgnęłam po reportaż Anny Sulińskiej "Wniebowzięte. O stewardesach w PRL-u" opowiadający o ich pracy i wyzwaniach z jakimi przyszło im się mierzyć w tamtych czasach.

Lektura ta opowiada o kulisach pracy stewardes w Polskich Liniach Lotniczych lot, od początku ich istnienia. Autorka starała się rzetelnie opowiedzieć nie tylko o blaskach ale i cieniach tego zawodu. Dowiadujemy się o kulisach rekrutacji, której kryteria były bardzo wysokie (znajomość dwóch języków obcych, nienaganna prezencja, miłe usposobienie),ogromnym obciążeniu fizycznym jakim były codzienne loty, strojach (nie zawsze wygodnych i praktycznych),czy przemycie, którym trudnił cały personel pokładowy.
Bohaterki reportażu, nie są jednak zbyt wylewne. Ich opowieści często są zdawkowe, urywane w połowie, jakby uładzone. Czasem ciężko je wyłowić z ogromu informacji dotyczących samej historii LOT-u. Nie wiem czy tak szczegółowe informacje statystyczne mówiące o rodzajach samolotów będących na stanie, ilości zatrudnianej załogi itp. były niezbędne w tej publikacji. Mnie nużyły i odwracały uwagę od głównego wątku.

Niemniej to ciekawa lektura, burząca mit o cudownym i kolorowym życiu stewardes. Ukazuje ciężką pracę w warunkach, które często rujnowały zdrowie, wieczny stres związany z lichym sprzętem, na którym przyszło im latać czy instrumentalne zachowanie ze strony pasażerów.
Co ciekawe jednak do dziś dnia zawód ten uważany jest za prestiżowy a jego blaski, przysłaniają ewentualne cienie.
"Wniebowzięte" nie są na pewno najlepszym reportażem, jaki ostatnio czytałam, niemniej to książka warta uwagi.

Nie wiem kto z mojej rodziny wpadł na pomysł, aby w latach 80-tych wybrać się z Warszawy do Katowic samolotem. Miałam wtedy kilka lat, gdy na odwiedziny do wujostwa zamiast pociągiem poleciałam samolotem. Nie muszę wspominać, że był to mój pierwszy raz w przestworzach i jedyne co pamiętam z tamtego wydarzenia to śliczna stewardesa częstująca pasażerów kolorowymi landrynkami...

Trochę o początkach LOT-u, trochę polityki, kilka rozmów z emerytowanymi stewardesami.
PRL był szaro-bury, a życie podniebnych dziewcząt wydawało się kolorowe. A jak wynika z tej książki, często takie nie było.
Reportaż ciekawy, ale bez wielkiego bum.
Można przeczytać dla zabicia czasu.

Trochę o początkach LOT-u, trochę polityki, kilka rozmów z emerytowanymi stewardesami.
PRL był szaro-bury, a życie podniebnych dziewcząt wydawało się kolorowe. A jak wynika z tej książki, często takie nie było.
Reportaż ciekawy, ale bez wielkiego bum.
Można przeczytać dla zabicia czasu.

Na książkę natrafiłam przypadkiem, ale jak pokochałam i podjarana byłam historią lotnictwa to się nie spodziewałam.

Na książkę natrafiłam przypadkiem, ale jak pokochałam i podjarana byłam historią lotnictwa to się nie spodziewałam.

Ciut za dużo tu informacji o samym Locie co powoduje, że mniej miejsca zostaje na wspomnienia stewardes ale i tak czyta się świetnie.

Ciut za dużo tu informacji o samym Locie co powoduje, że mniej miejsca zostaje na wspomnienia stewardes ale i tak czyta się świetnie.

Takie brudy ...

Takie brudy ...