Profil użytkownika: Mash

Ta książka to taka podkręcona piłka, bo czy wolno czytelnikowi oceniać czyjeś życie? A jednak autorzy sami dokonują pewnej wiwisekcji i to w dodatku ekshibicjonistycznej. Ja osobiście nie lubię oceniać, czy ktoś dobrze żyje, czy źle, ale autorzy niejako sami stawiają się w pozycji bohaterów tej opowieści i to z ich poczynaniami przychodzi nam się konfrontować.

Ogólnie Peszki budzą moją sympatię. To artyści z powołaniem, lekkoduchy z domieszką mroku, barwne ptaki, co latają tam gdzie chcą. Świetnie mi się słuchało licznych anegdot ze świata sztuki, wspomnień z minionego wieku. Otrzymujemy tu masę humoru, dosadnego najczęściej, ale i również próbę uchwycenia imponderabiliów. Nie wiem, czy udaną czy nie, ale wydaje mi się, że coś można z tej rozmowy wziąć na przyszłość. Do tego w sensie jakościowym też oceniłbym tę pozycję wysoko. Mam na myśli warstwę stylistyczną oraz realizację audiobooka.

To co budzi moje zastrzeżenia to pewna publiczna terapia, którą fundują nam bohaterowie. Nie chcę powiedzieć, że nie można o takich rzeczach rozmawiać, ale skoro Jan, całkiem słusznie gromi miałkość polskich artystów, to pojawia się pytanie, czy to aby nie jest aby całkiem tani zabieg dramatyczny?

Maria niejako stara się wykrzyczeć jakąś krzywdę. Jan próbuje odpowiedzieć, Maria mu przerywa, później znów pyta i robi się z tego mały chaos.

Drugą rzeczą, która mi się nie do końca podobała, to przedstawienie alkoholu. Jan przyznaje, że w latach 1975-79 mocno popłynął, ale jak twierdzi później to już było w normie, a jednak właściwie nie ma opowieści, która byłaby „trzeźwa”, a finalnie przyznaje się, że codziennie pije co najmniej 4-5 porcji alkoholu (minimum, bo podczas którejś z rozmów robią razem drugą flaszkę wina). I znów… nie moja sprawa, natomiast nie podoba mi się powielanie tego mitu artysty pijaka… jakie to ciekawe życie na bani można wieść. I rzeczywiście nie da się ukryć, że Jan może się poszczycić bogatymi i barwnymi przeżyciami, ale jeśli ktoś nieco żyje i nieco orientuje się w temacie, ten wie, że takie życie niesie ze sobą również bardzo ciemną stronę.

I tego w tej książce nie ma, a raczej jest, tylko między wersami, z których jak mniemam sami bohaterowie sprawy sobie nie zdają. Niemniej wprawny terapeuta po przeczytaniu tej książki wychwyciłby kilka zdań, po których zaleciłby test w kierunku diagnozy alkoholizmu, DDA jest więcej niż pewne u obojga, w dodatku chad u Marii całkiem możliwy. I dla mnie to było takie trochę nieudane. Bo w sumie nie jest to jakaś drama rodem z telenoweli, ale Maria niby coś zarzuca ojcu, lecz po chwili stwierdza, że w sumie to nie ma mu nic za złe, bo w końcu depresja jest jej twórczym paliwem.
W rezultacie można to sparafrazować: odczuwam wobec ciebie bardzo wielką krzywdę, ale boję się ją wyrazić by cię nie zranić. Albo: skrzywdziłeś mnie, ale lubię moją krzywdę.
A później dziesiątki anegdot, jak w domu trwała niekończąca się impreza przy małych dzieciach, albo ta historia z nad morza - przecież to jest lęk przed porzuceniem, który wystąpił już w wieku niemowlęcym, który utrwalił się, bo nieustannie trwał, aż do dorosłości... Nie ważne, nie będę prowadził psychoanalizy, ale wcale nie uwierzyłem, że wszystko było tak kolorowo i wesoło, a bohaterów łączy zdrowa relacja.

Tak czy inaczej takich oryginałów występuje w naszym środowisku coraz mniej, życie Jana to kopalnia anegdot, Maria ma również ciekawą osobowość. I mimo wspomnianych mankamentów, to mile spędziłem czas z Peszkami, podoba mi się ich humor, ich brak krępacji, otwarta krytyka pewnych kręgów, a nade wszystko barwność.

Ta książka to taka podkręcona piłka, bo czy wolno czytelnikowi oceniać czyjeś życie? A jednak autorzy sami dokonują pewnej wiwisekcji i to w dodatku ekshibicjonistycznej. Ja osobiście nie lubię oceniać, czy ktoś dobrze żyje, czy źle, ale autorzy niejako sami stawiają się w pozycji bohaterów tej opowieści i to z ich poczynaniami przychodzi nam się konfrontować.

Ogólnie...

Emocją towarzyszącą mi większość czasu było poczucie, że ta książka jest po prostu niepotrzebna. Setki tysięcy osób słyszy każdego roku diagnozę, która brzmi jak wyrok, ale nie każdy pisze o tym książkę. A jeśli już pisze, to niech to będzie coś ważnego.

Miałem wrażenie, że autor to wielki egocentryk, który tak się przestraszył swojego nieistnienia, że napisał z rozpędu książkę. Według mnie niestety nie wnosi ona nic wielkiego do życia odbiorcy. Nie mamy tu do czynienia z wielką literaturą egzystencjalną, nie jest to także emocjonująca powieść, te kilka żartów i humorystycznych scen to za mało, żeby podciągnąć to do rangi komedii.

Autor sam kwituje to słowami: są tacy, którzy muszą wszystkim o sobie opowiadać. Ci zazwyczaj nie mają nic ciekawego do zaproponowania.

Nie twierdzę, że jest to podłe, autor ma warsztat, tylko chyba nie bardzo ktokolwiek zadał sobie podstawowe pytanie, do kogo ta książka jest skierowana i co ma odbiorcy do zaproponowania? Według mnie to bardziej materiał na wywiad, wpis na blogu, podcast i wtedy ocena 7,5 może byłaby adekwatna, ale my tu chyba oceniamy literaturę?

Emocją towarzyszącą mi większość czasu było poczucie, że ta książka jest po prostu niepotrzebna. Setki tysięcy osób słyszy każdego roku diagnozę, która brzmi jak wyrok, ale nie każdy pisze o tym książkę. A jeśli już pisze, to niech to będzie coś ważnego.

Miałem wrażenie, że autor to wielki egocentryk, który tak się przestraszył swojego nieistnienia, że napisał z rozpędu...

Trzeci Stoner z rzędu, czyli całkiem nieźle napisana, totalnie przereklamowana powieść (prawie) o niczym. Po trzech tygodniach od zakończenia lektury nie pamiętam nic więc niż to, że chłop pojechał do Ameryki i się tam całe życie błąkał. Początek dawał nadzieję na naprawdę ciekawą historię, ale im dalej w las, tym bardziej robiło się groteskowo. Mam wrażenie, że autor rozpoczął jakby pisał powieść przygodową, a w rzeczywistości chciał opowiedzieć o wielkiej samotności, w rezultacie nie wyszło ani jedno ani drugie. Podobnie jak w przypadku „Stonera” i „Pieśni proroczej” – to nie jest podła literatura, ona jest naprawdę dobrze napisana w sensie stylistyki, ale autor kompletnie nie dowozi tematu. Bo nawet jeśli jakaś puenta tu występuje, to jest ona truizmem podanym w sposób mało przekonujący. Podobnie jak Stoner 6 – 3 za przereklamowanie = 3.

Trzeci Stoner z rzędu, czyli całkiem nieźle napisana, totalnie przereklamowana powieść (prawie) o niczym. Po trzech tygodniach od zakończenia lektury nie pamiętam nic więc niż to, że chłop pojechał do Ameryki i się tam całe życie błąkał. Początek dawał nadzieję na naprawdę ciekawą historię, ale im dalej w las, tym bardziej robiło się groteskowo. Mam wrażenie, że autor...