Profil użytkownika: Arkadiusz

Dawno się tak nie umęczyłem. Marzyłem żeby się skończyło. Ponad 4 miesiące później wreszcie się udało.

Dawno się tak nie umęczyłem. Marzyłem żeby się skończyło. Ponad 4 miesiące później wreszcie się udało.

Ta książka to ładnie opakowane nic ciekawego. Wielka czcionka, duża interlinia i odstępy między literami oraz co kilka, kilkanaście stron zupełnie nie potrzebne fotosy rozbuchały ją do prawie 450 stron. Twarda oprawa i spora objętość sprawiły że na okładce pojawiła się szalona wręcz cena. A treść? No właśnie jej trochę brakuje, a może inaczej. Autorzy krążą wokół tego samego kamienia podnosząc go co kilka stron, próbując znaleźć pod nim za każdym razem coś innego. Ale wiecie co? Tam nic nie ma. Pomysł, nie ukrywam ciekawy. Niestety, za nim nie idzie nic więcej. Bo ile można pisać jak to było w wypożyczalni u pana Sobka czy innego Druta. Materiału jest tu na ciekawy tekst liczący maksymalnie 5-7 stron. Ewentualnie wywiad liczący stron kilkanaście. Ale to co się tutaj zadziało było w sumie nie potrzebne. Jedyna wartość dodana to wypowiedź syna pana Sobka, bo on faktycznie znał temat od podszewki będąc latoroślą właściciela wypożyczalni VHS oraz chłopaków z VHS Hell, bo tam pojawiła się jakaś merytoryka. Dodatkowo styl wypowiedzi autora ukrywającego się pod pseudonimem PigOut (ŚwiniaWon?) był szalenie męczący. Nie toleruje takiej formy bełkotu. Szczęście w nieszczęściu, że książka była prezentem, bo gdybym za nią zapłacił to bym chyba autorów poszukał. I to nie po autograf.

Ta książka to ładnie opakowane nic ciekawego. Wielka czcionka, duża interlinia i odstępy między literami oraz co kilka, kilkanaście stron zupełnie nie potrzebne fotosy rozbuchały ją do prawie 450 stron. Twarda oprawa i spora objętość sprawiły że na okładce pojawiła się szalona wręcz cena. A treść? No właśnie jej trochę brakuje, a może inaczej. Autorzy krążą wokół tego...

Najgorsza, najnudniejsza, najbardziej melodramatyczna powieść cyklu. A całość jak zwykle zamknięta pięknym kataklizmem, dzięki czemu w dogodny sposób pozbywamy się postaci, które nam mogą bruździć w podsumowaniu opowieści.

Najgorsza, najnudniejsza, najbardziej melodramatyczna powieść cyklu. A całość jak zwykle zamknięta pięknym kataklizmem, dzięki czemu w dogodny sposób pozbywamy się postaci, które nam mogą bruździć w podsumowaniu opowieści.