(27.02.2014 i 09.09.2018)

(27.02.2014 i 09.09.2018)

Znalazłam opinię, z którą całkowicie się identyfikuję. Nie oceniajcie jej, proszę.
Książkę polecam.

http://nakanapie.pl/books/55194/reviews/1422.dzoker-wspomnienia-z-terazniejszosci

Znalazłam opinię, z którą całkowicie się identyfikuję. Nie oceniajcie jej, proszę.
Książkę polecam.

http://nakanapie.pl/books/55194/reviews/1422.dzoker-wspomnienia-z-terazniejszosci

Zachęcona tytułem, a dokładnie przymiotnikiem "najlepsze" z wiarą sięgnęłam po literaturę, jakiej zwykle nie czytuję. Najlepsze, czyli wyselekcjonowane, dobrane, takie, że lepszych nie ma. No to warto przeczytać, myślę.
To, co zobaczyłam jest słabe, mierne, niszowe, skierowane do czytelnika niewymagającego. Ktoś z recenzujących użył sformułowania, że czyta się bez wypieków na twarzy - jako pochwałę. Dla mnie brak wypieków w temacie erotyki świadczy o potraktowaniu tematu pobieżnie, niewłaściwie, chybiając celu. Trudno tu mówić o wypiekach jeśli zainteresowanie bohaterek skierowane jest głównie w stronę majtek. Używanie wielokrotnie słowa "cipka" nie polepsza sprawy.
A przecież erotyka wiąże się z miłością, zakochaniem, zauroczeniem, zachwytem, a dopiero z pożądaniem, oddaniem i spełnieniem.
Tu większość opowiadań od spełnienia się zaczyna i... właściwie to już koniec. W opowiadaniach zastosowano powtarzający się motyw religii, kościoła, grzechu jako pierwiastków mających dodać pikanterii. Jednak w kolejnym opowiadaniu i w kolejnej odsłonie jest to nudne i pozbawione sensu. Dziwię się, że osoby piszące o kobietach i dla kobiet traktują ludzkie ciało przedmiotowo i służalczo. Zamiast wyzwolić myślenie od złych schematów, utrwalają stereotyp "napalonej lesby".
Autorzy/autorki mylą chuć z erotyką, dlatego bardzo im współczuję. Być może nie mieli jeszcze ciekawych przeżyć erotycznych, lub swoje pisarstwo wzorują na niedojrzałych wzorcach. A szkoda, bo w tej szczególnej sprawie umiejętnie użyte słowo pisane mogłoby wiele dobrego zdziałać.
Żałuję i w ciąż czekam na lepsze od najlepszych.

Zachęcona tytułem, a dokładnie przymiotnikiem "najlepsze" z wiarą sięgnęłam po literaturę, jakiej zwykle nie czytuję. Najlepsze, czyli wyselekcjonowane, dobrane, takie, że lepszych nie ma. No to warto przeczytać, myślę.
To, co zobaczyłam jest słabe, mierne, niszowe, skierowane do czytelnika niewymagającego. Ktoś z recenzujących użył sformułowania, że czyta się bez wypieków...

Fascynująca opowieść, w której nieprawdziwość miesza się z rzeczywistością, przenika ją i wypełnia do niebezpiecznych rozmiarów. Główny bohater pracuje na uczelni amerykańskiej. Podczas wykładów o polskiej literaturze wymyśla postać pisarza z dawnych wieków, stwarza jego fikcyjne życie i bogatą, wyrafinowaną twórczość. Opowiada o tym tak pasjonująco, że studenci pragną czytać autora w oryginale... Historia o tyleż zabawna, co intrygująca. Bowiem sam bohater boryka się z problemem natury osobistej. Oto dowiaduje się, że... a zresztą przeczytajcie sami.
Książeczka została napisana sprawnie, lekko i z wdziękiem, aczkolwiek podnosi poważny problem mistyfikacji oraz jej realnych skutków w życiu pojedynczego człowieka i zbiorowości.
Polecam.

Fascynująca opowieść, w której nieprawdziwość miesza się z rzeczywistością, przenika ją i wypełnia do niebezpiecznych rozmiarów. Główny bohater pracuje na uczelni amerykańskiej. Podczas wykładów o polskiej literaturze wymyśla postać pisarza z dawnych wieków, stwarza jego fikcyjne życie i bogatą, wyrafinowaną twórczość. Opowiada o tym tak pasjonująco, że studenci pragną...

Książka zawiodła moje oczekiwania rozdmuchane do wielkich rozmiarów reklamą i oficjalnymi recenzjami. Dodatkowo czytałam wiele pochlebnych recenzji w Lubimy Czytać. A że ciągle szukam dobrych książek i cenię sobie opinie innych czytelników, zostałam mocno zachęcona.
Książka ma spory rozmiar, ale nie jest wielowątkową epopeją, w zasadzie prowadzi dwa wątki równolegle, łączone zdarzeniami jak w drabinie.
Uważny czytelnik może doszukiwać się historycznych konotacji do wydarzeń szachowych ostatniego dwudziestolecia ubiegłego wieku. Z całą pewnością autor starał się nadać swej opowieści wiarygodności poprzez cykliczne mieszanie bohaterów do historii prawdziwej. Mamy tu zestrzelenie samolotu pasażerskiego, katastrofę okrętu podwodnego, lądowanie samolotu na Placu Czerwonym, wojnę w Czeczenii, które faktycznie się wydarzyły. Ale udział głównych bohaterów jest raz mniej, raz bardziej prawdopodobny. Całość wypada nieco sztucznie.
Nieco lepiej wyszły autorowi spod pióra wątki miłosne. Przyjemnie się czyta o pierwszym zakochaniu, o miłosnym szaleństwie, o spełnieniu i szczęściu. Dość boleśnie, a przez to prawdziwie brzmią też rozdziały o drodze prowadzącej do rozstania, samotności i uzależnienia. Za to wyjście z nałogu - zupełnie papierowe.
Autor nierówno obdarza swoich bohaterów sympatią - jeden z nich jest mocniej lubiany, przez to podlega głębszej analizie psychologicznej, a jego przemiany przysparzają nam więcej emocji.
Żałować należy, że inni uczestnicy opowieści nie zostali tak szczodrze potraktowani - może ich postaci nie byłyby tak jednoznaczne, płaskie i niewyraźne.
Uważam, że zawsze warto uzasadnić, skąd wynika moja ocena. Mam nadzieję, że autor oraz czytelnicy, którzy wpadli w zachwyt nad powieścią, nie wezmą mi za złe tej krytyki. Po Dostojewskim, Czechowie, czy choćby Myśliwskim naprawdę trudno mnie zachwycić, ale zważcie, że poprzeczka wysoka.

Książka zawiodła moje oczekiwania rozdmuchane do wielkich rozmiarów reklamą i oficjalnymi recenzjami. Dodatkowo czytałam wiele pochlebnych recenzji w Lubimy Czytać. A że ciągle szukam dobrych książek i cenię sobie opinie innych czytelników, zostałam mocno zachęcona.
Książka ma spory rozmiar, ale nie jest wielowątkową epopeją, w zasadzie prowadzi dwa wątki równolegle,...

Jak pięknie jest zbudowany człowiek!

Jak pięknie jest zbudowany człowiek!